EP.223 ลองวิชากับภูติเจ้าป่าช้า

ผู้ส่งเคส เล่าเรื่องของกระผมเอง ซึ่งเป็นเจ้าอาวาสวัดหนึ่งในจังหวัดพัทลุงครับ กระผมนั้นมีความช่ำชองในวิชาไสยเวท เริ่มเรียนมาตั้งแต่อายุเพียง 15 ปี ก่อนที่จะออกบวชในปี 2530 ซึ่งหลังจากบวชแล้วกระผมก็ได้ทุ่มเทให้กับวิชาไสยเวทนี้อย่างจริงจังมากยิ่งขึ้นครับ แนวคิดแรกๆ ในการนำวิชามาใช้หลังบวชก็คือการนำภูตเจ้าป่าช้ามาเลี้ยงเพื่อช่วยเฝ้ากุฏิ ป้องกันการโดนงัดซึ่งเกิดขึ้นบ่อยในวัดชนบทครับ

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อผู้ส่งเคส เจ้าอาวาสวัดแห่งหนึ่งในจังหวัดพัทลุง ซึ่งได้ร่ำเรียนวิชาไสยเวทมาอย่างช่ำชองตั้งแต่เยาว์วัย และยิ่งทุ่มเทเมื่อออกบวชในปี 2530 ครั้งหนึ่งกระผมได้ตัดสินใจลองวิชากับภูตเจ้าป่าช้า โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อจะบังคับเอาภูตร้ายมาเลี้ยงไว้เฝ้ากุฏิ เนื่องจากวัดในชนบทมักจะโดนงัดอยู่บ่อยๆ คืนนั้นกระผมได้เข้าไปทำพิธีในป่าช้า ทำพิธีได้ประมาณ 10 นาที ก็สัมผัสได้ถึงการต่อต้านจากสิ่งที่มองไม่เห็นตัว แต่กระผมก็ยังคงทำพิธีจนเสร็จสมบูรณ์ และในช่วงที่กำลังกรวดน้ำเตรียมจะเดินออกจากป่าช้านั้น สายตาพลันเห็นภาพหนึ่ง ภาพร่างที่สูงกว่าต้นตาลกำลังจ้องหน้ากระผมอยู่ แต่ภาพนั้นก็ปรากฏให้เห็นเพียงชั่วขณะแล้วก็จางหายไป

พอรุ่งเช้า หลวงตาซึ่งเป็นพระลูกวัดรูปเดิมก็ได้เข้ามาพูดกับกระผมว่า "คุณ คุณน่ะ เป็นหนี้ชีวิตผม เพราะเมื่อคืนที่คุณไปทำพิธีที่ป่าช้า ถ้าผมไม่ช่วยคุณเอาไว้ ป่านนี้แมลงวันตอมคุณไปแล้ว" กระผมจึงถามหลวงตาว่าท่านรู้ได้อย่างไร หลวงตาก็ตอบว่าท่านเรียนวิชานี้มาตั้งแต่ก่อนกระผมเกิด มีวิชาเหนือกว่ากระผมมาก ใครทำพิธีอะไรในเขตวัด หากไม่มีใครบอก ท่านก็รู้ได้ หลวงตายังพูดอีกว่า เจ้าป่าช้าที่กระผมไปทำพิธีนั้น เขาโกรธกระผมมาก เพราะเขาอยู่มาเกือบ 1000 ปี ยังไม่เคยมีหมอผีที่ไหนกล้ามาทำแบบที่กระผมทำ หลวงตาจึงได้แนะนำว่า หากวิชายังไม่ถึง ก็ขอให้หยุดเสียก่อน

เพียง 4 วันต่อมา กระผมก็ได้ลองวิชาอีกครั้งกับนางไม้ คราวนี้มีชาวบ้านไปด้วยเพื่อขอเลขเด็ดจากนางไม้ ส่วนกระผมไปเพื่อท้าลองฤทธิ์ หลังจากชาวบ้านได้เลขไปแล้ว กระผมก็เริ่มทำพิธีท้าลองฤทธิ์ ในขณะที่ทำพิธี มีเสียงดังฟู่ๆ แล้วก็มีดวงไฟพุ่งออกมาจากต้นไม้ 2 ดวง กระผมจึงท้าไปว่า "ถ้าแน่จริง ให้ตามผมมาที่วัดซิ"

ว่าเสร็จพิธี กลับมาถึงวัด ก็เกิดเรื่องขึ้นทันที ขณะที่กระผมนอนอยู่ แต่ยังไม่หลับ ปิดไฟและเปิดหน้าต่าง ก็เห็นร่างหญิงสาวนุ่งผ้าโจงกระเบนสีเขียวอ่อนแบบคนสมัยก่อน มีผ้าสไบเฉียงสีใบตองอ่อน ผมยาวประบ่า ยืนอยู่ปลายเท้ากระผม จ้องหน้าไม่กระพริบ ใบหน้าดำๆ เขียวๆ กระผมได้ใช้ วิชาขับไล่ไปได้สำเร็จ รุ่งเช้า หลวงตา รูปเดิมก็ได้พูดกับกระผมอีกว่า "เอาอีกแล้ว ไปรบกวนเขาทำไม ภูตพวกนี้เขาน่ะ อาฆาตพยาบาทนะ" หลวงตาเตือนสติและอธิบายความแตกต่างระหว่างภูตกับผีว่า ภูตสามารถแปลงร่างได้ แต่ผีแปลงร่างไม่ได้ กระผมตอบด้วยความห้าวว่ากระผมมีสิทธิ์ มีครู ไม่กลัวภูตระดับนี้ มาเมื่อไหร่ก็จะปราบให้กระเจิง หลวงตาเห็นความห้าวหาญจากการเรียนวิชาก็ได้บอกว่า ถ้าเขามาในแบบที่เห็นเมื่อคืนก็สู้กระผมไม่ได้ แต่ถ้าเขามาในรูปสัตว์ กระผมจะสู้ได้หรือ

หลังจากนั้นประมาณ 1 เดือน กระผมผู้มีครู ก็โดนงูกัดอย่างจัง ไปรักษาตัวที่บ้านนานเกือบเดือนก็ยังไม่หาย เดินไม่ได้ จนหมองูซึ่งเป็นหมอไสยเวทก็ยังอ่อนใจ กระผมจึงบอกไปว่า งูตัวที่กัดนั้นไม่ใช่ งูธรรมดา อยากรู้ให้ไปถามหลวงตาที่วัด หมองูจึงไปหาหลวงตาที่วัด หลวงตาบอกหมองูว่า ได้ขอขมาเขาไว้แล้ว หลังจากขอขมาได้เพียง 2 วัน กระผมก็เดินได้เป็นปกติ ซึ่งถือว่าแปลกมาก

ต่อมาในปี 2534 กระผมได้ไปมาสมเด็จวัดแห่งหนึ่งในอำเภอฉวาง จังหวัดนครศรีธรรมราช คืนนั้นได้กางกลดนอนที่ลานวัด กลางดึกมีโยมเปิดประตูเพื่อเข้าห้องน้ำแล้วหันมามองที่กลดกระผม โยมบอกว่าเห็นแล้วแทบช็อก ในตอนเช้าโยมมาถามกระผมว่าเมื่อคืนเวลาประมาณ 22-23 นาฬิกามีใครมาหาบ้าง กระผมตอบว่าไม่มี และตอนนั้นกระผมหลับอยู่แล้ว แต่โยมบอกว่าเห็นคนรูปร่างใหญ่โตมาก มาล้อมกลดกระผมอยู่ โดยเฉพาะร่างที่อยู่ปลายเท้า กำลังจะเอื้อมมือมาจับเท้ากระผม แต่ร่างเหล่านั้นก็ต้องผงะไป เพราะตอนธรรมดาก่อนนอนกระผมจะร่ายเวทมนต์คุ้มครองไว้ทุกครั้ง ที่ต้องทำเช่นนี้เพราะกระผมรู้ว่าได้สร้างศัตรูกับภูตผีเอาไว้เยอะ

ต่อมาในปี 2540 กระผมได้ประจำพรรษาในวัดที่จังหวัดพัทลุงอีกครั้ง และได้รับตำแหน่งเป็นเจ้าอาวาส กระผมได้เปลี่ยนมาใช้ วิชาไสยเวทนี้เพื่อรักษาคนถูกของถูกไสยเวทเพียงอย่างเดียว จะไม่ใช้ในทางที่ผิดอีกต่อไป ในจังหวัดพัทลุงมีคนถูกไสยเวทมาก บางคนถูกกันทั้งครอบครัวไม่เว้นลูกเล็กเด็กแดง กระผมก็รักษาให้หายหมดทุกคน ปัจจุบันรักษาคนถูกไสยเวทหายมาแล้วไม่ต่ำกว่า 100 ราย บางรายเป็นโรคเอดส์ก็เมตตารักษาให้ เผื่อฟลุก แต่ปรากฏว่าตายหมดทุกราย

กระผมจึงได้เขียนเรื่องราวทั้งหมดนี้ขึ้นมาเพื่อเตือนใจเพื่อนภิกษุที่เรียนวิชาเดียวกันกับกระผมครับ และขอความเมตตาจาก "คุณครูไม่ใหญ่" ได้โปรดตอบคำถามที่กระผมยังสงสัยครับ