EP.227 ภูติเจ้าที่หวงถิ่น และวิญญาณนางไม้เข้าสิง

ผู้ส่งเคสเล่าว่าในปีพุทธศักราช 2537 ตอนนั้นกำลังศึกษาอยู่ชั้นปีที่ 3 คณะวิศวกรรมศาสตร์ ยังไม่รู้จักวัดพระธรรมกาย ได้มีโอกาสไปจัดโครงการอบรมเยาวชนที่สำนักสงฆ์แห่งหนึ่งในอำเภอห้วยคด จังหวัดอุทัยธานี สำนักสงฆ์แห่งนี้ตั้งอยู่กลางป่า มีพระสงฆ์เพียงรูปเดียว แต่มีกุฏิหลายหลัง โครงการนี้เป็นการอบรมฝึกสมาธิและแนะนำการศึกษา มีผู้ชายคนหนึ่งที่เรียกว่า "ป๋า" เป็นผู้สอนสมาธิให้กับเด็กๆ ผู้ส่งเคสได้พบเจอเหตุการณ์แปลกประหลาดและได้เข้ามามีส่วนร่วมในการแก้ไขปัญหาที่เกิดขึ้นกับเด็กๆ.

เรื่องราวเริ่มต้นที่โครงการอบรมเยาวชนซึ่งจัดขึ้นที่สำนักสงฆ์กลางป่าในจังหวัดอุทัยธานี มีเด็กนักเรียนชั้น ม.1 ถึง ม.3 จำนวน 80 คนเข้าร่วม ในวันสุดท้ายของการอบรม มีพิธีปิดค่ายและเชิญผู้ใหญ่บ้านกับผู้ปกครองมาร่วมงาน ขณะที่ผู้ใหญ่บ้านกำลังพูดบนเวที เด็กบางคนก็เริ่มมีอาการผิดปกติ ลุกขึ้นมารำ บางคนร้องขอความช่วยเหลือว่ามีบางสิ่งจะเอาตัวไป เด็กคนหนึ่งวิ่งมาบอกว่าเห็นคนผิวคล้ำนุ่งกางเกงขาสั้นสีแดง ไม่ใส่เสื้อจำนวนมากยืนล้อมศาลาอยู่ พวกเขามีหัวหน้าที่มีสายสังวาลย์ หน้าตาดุกว่า นั่งอยู่ใต้ต้นโพธิ์คอยสั่งการ ป๋าได้พาเด็ก 8 คนที่มีอาการคล้ายผีเข้ามารวมกัน และพี่ๆ ผู้จัดก็ช่วยกันนั่งสมาธิล้อมรอบ แต่เด็กๆ ก็ยังอาการไม่ดีขึ้น เด็กคนหนึ่งชื่อต๊ะตะโกนเรียกผู้ส่งเคสให้ช่วย โดยให้ทำสมาธิและจับมือเขาไว้ ผู้ส่งเคสก็ทำตาม แต่ทางอาจารย์ใหญ่ของโรงเรียนคิดว่าเด็กอาจจะเครียดเกินไป จึงพาเด็กไปที่สถานีอนามัยห้วยคดที่อยู่ห่างออกไปประมาณ 30 กิโลเมตร หมอได้ฉีดยานอนหลับให้เด็กๆ

วันรุ่งขึ้น ผู้ส่งเคสตามไปที่อนามัย อาการเด็กบางคนดีขึ้น แต่บางคนแม้โดนฉีดยานอนหลับไป 8 เข็มก็ยังไม่หลับ ขณะนั้นเพื่อนผู้จัดอีกคนขี่มอเตอร์ไซค์มาแจ้งข่าวว่าที่วัดเกิดเรื่องใหญ่ เด็กๆ เป็นกันไปหมด เอาไม่อยู่แล้ว เพื่อนๆ ผู้จัดจึงตัดสินใจพาเด็กที่มีอาการทั้งหมดไปที่วัดอีกแห่งหนึ่ง หลวงพ่อเจ้าอาวาสวัดใหม่นี้ได้นำสายสิญจน์มาผูกข้อมือให้ทุกคน และให้ค้างคืนที่วัด เช้าวันต่อมาอาการเด็กๆ ก็ยังไม่ดีขึ้น เด็กผู้หญิงคนหนึ่งยืนตัวแข็งทื่อ ตาขวาง เพื่อนผู้จัดถามเด็กคนนั้นว่าคุณเป็นใคร ก็มีเสียงดุตอบกลับมาว่า "ข้าเป็นเจ้าที่โน่นน่ะ" พร้อมบอกว่าไม่พอใจที่ไปจะไปไหนมาไหนไม่ลาไม่ไหว้ เจ้าที่ในร่างเด็กบอกให้ผู้ส่งเคสไปขอขมา และยังบอกให้พาผู้ใหญ่บ้านไปด้วย เพราะวันนั้นผู้ใหญ่บ้านนำเหล้าเข้ามาดื่มในวัด เจ้าที่ยังบอกอีกว่า จะออกจากร่างเด็กไปก่อน และจะไปเข้าอีกทีเมื่อถึงบ้านผู้ใหญ่บ้าน เพราะกายมนุษย์หนัก เดินช้า

เมื่อวิญญาณเจ้าที่ออกจากร่าง เด็กผู้หญิงคนนั้นก็ร้องและฟุบลง ผู้ส่งเคสตัดสินใจพาเด็กๆ ไปทำพิธีขอขมา เมื่อถึงบ้านผู้ใหญ่บ้าน เด็กผู้หญิงคนเดิมก็กรี๊ดและมีอาการเหมือนถูกเจ้าที่สิงอีกครั้ง เจ้าที่ในร่างเด็กสั่งให้ผู้ส่งเคสไปตามผู้ใหญ่บ้านมา ตอนแรกผู้ใหญ่บ้านไม่ยอมมา เจ้าที่ในร่างเด็กจึงเดินไปตามเอง เจ้าที่สั่งให้ผู้ใหญ่บ้านเตรียมธูปเทียนให้ทุกคน ผู้ใหญ่บ้านจึงทำตามและไปขอขมาด้วยกัน เมื่อไปถึงสำนักสงฆ์เดิม เจ้าที่ในร่างเด็กสั่งให้ผู้ส่งเคสกับผู้ใหญ่บ้านไปจุดธูปขอขมา ผู้ส่งเคสจุดธูปเทียนบูชาพระรัตนตรัยในศาลาก่อน แล้วนำธูปที่เหลือทั้งหมดมาปักบริเวณที่เคยทำกิจกรรมรอบๆ สำนักสงฆ์ เมื่อทำเสร็จก็กลับมาถามเจ้าที่ในร่างเด็กว่าทำถูกแล้วหรือยัง เจ้าที่ตอบว่าถูกแล้ว และเด็กทุกคนจะหายเป็นปกติ หลังจากนั้นเด็กทั้งหมดก็พูดคุยกันด้วยภาษาแปลกๆ ที่ผู้ส่งเคสไม่เข้าใจ

เจ้าที่บอกว่าจะไปแล้ว และเด็กผู้หญิงที่ถูกสิงก็หายเป็นปกติ รวมถึงเด็กคนอื่นๆ ด้วย แต่ผู้ส่งเคสสังเกตเห็นยังมีเด็กอีก 2 คนคือ น้องสายปิ่นและน้องติ๋วที่ยังมีอาการเหมือนถูกสิง จึงพาเด็ก 2 คนนี้กลับไปที่วัดที่เคยไปค้างคืน น้องติ๋วมีอาการถูกเข้า คนที่มาเข้าคือน้าของน้องติ๋วเอง น้าในร่างน้องติ๋วแนะนำให้ผู้ส่งเคสเข้าไปนั่งสมาธิในห้องน้องติ๋วตอนตี 3 และยังเล่าว่าตอนที่พาเด็กๆ ไปที่น้ำตกแถวนั้น มีนางไม้ 2 ตนสิงเด็ก 2 คนนี้อยู่ นางไม้ทั้งสองเคยเป็นเพื่อนกันมาหลายภพหลายชาติ เพื่อนผู้ชายของผู้ส่งเคสที่ไปด้วยกันที่น้ำตก ในอดีตชาติเคยไปหว่านเสน่ห์ให้นางไม้ทั้งสองรัก แต่กลับไปแต่งงานกับผู้หญิงอื่น ทำให้พวกเธอผูกโกรธและผูกพัน เมื่อตายไปก็ไปเป็นนางไม้ และรอคอยจนมาเจอเพื่อนคนนี้ จึงเข้าสิงร่างน้องติ๋วกับน้องสายปิ่น น้ามาเข้าสิงร่างน้องติ๋วเพราะนางไม้ที่สิงร่างนี้ได้ไปเกิดแล้ว แต่อีกตนยังอยู่ในร่างน้องสายปิ่น นางไม้ที่มาเล่าเรื่องไปเกิดแล้วเพราะหมดห่วง

คืนนั้นผู้ส่งเคสตื่นมานั่งสมาธิที่ห้องน้องติ๋วตามคำแนะนำ แต่หลับไปจนเช้า ถามน้องติ๋วว่าช่วยได้ไหม น้องตอบว่าช่วยไม่ได้แล้ว สักพักป๋าซึ่งไปหาพระอาจารย์ที่สกลนครก็กลับมา ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องทั้งหมดให้ป๋าฟัง ป๋านั่งสมาธิ ท่องมนต์ แล้วเป่ามนต์ไปที่ตัวน้องติ๋ว อาการน้องติ๋วก็เป็นปกติ

อีก 1 ปีต่อมา ผู้ส่งเคสกลับไปเยี่ยมเด็กๆ กลุ่มนี้อีก อาจารย์เล่าว่าวันเปิดเทอมวันแรก เด็กนักเรียนเห็นกลุ่มดวงไฟตกลงมาจากท้องฟ้ากลายเป็นผีวิ่งเข้าจับเด็กๆ แต่อีกฟากหนึ่งก็มีกลุ่มดวงไฟตกลงมากลายเป็นผีอีกกลุ่มหนึ่งมาช่วยเด็กไว้ไม่ให้ถูกผีกลุ่มแรกจับ เด็กๆ ก็มีอาการคล้ายผีเข้าอีก อาจารย์ยังพาเด็กไปวัดเดิม แต่หลายวันอาการก็ไม่ดีขึ้น มีคนแนะนำให้ไปหาพราหมณ์ผู้เรียนไสยเวท พราหมณ์บอกว่าสถานที่นั้นมีวิญญาณที่ไม่ได้ไปเกิดเยอะมาก พราหมณ์จึงทำพิธีสวดถอนวิญญาณ เด็กๆ ที่มีอาการก็หายเป็นปกติ