EP.253 ทุ่มสุดใจกลับดุสิตบุรี

ผู้ส่งเคสคือ หนู แป้ง นาอมิ เล่าเรื่องของแม่ผู้ล่วงลับ แม่ของท่านเสียชีวิตตั้งแต่แม่อายุเพียง 7 ขวบ ทำให้แม่ต้องขยัน อดทน และต่อสู้อย่างที่สุดเพื่อความอยู่รอด. เมื่อโตขึ้นแม่อายุ 30 ปี ก็แต่งงานกับพ่อ และมีลูกด้วยกัน 8 คน. แม่ได้พาพวกลูกๆ เข้าวัด รักษาศีลทุกวันพระ ไม่เคยขาดตลอดชีวิตของท่าน. จนกระทั่งปี พ.ศ. 2529 แม่ได้มาที่วัดพระธรรมกาย แม่ทุ่มเทในการสร้างบารมี และเบิกบานในบุญมาก. แม่ดีใจมากที่ได้เป็นลูกพระราช และมักพูดเสมอว่า ทำบุญที่ไหนก็ไม่ชื่นใจเหมือนที่วัด.

เรื่องราวเริ่มต้นจากชีวิตที่ขัดสนของแม่ในวัยเด็ก หลังจากตาและยายเสียชีวิตไป. แม่ต้องต่อสู้เพื่อความอยู่รอดอย่างมาก. เมื่อมีครอบครัว แม่ก็ได้ปลูกฝังให้ลูกๆ ทั้ง 8 คนเข้าวัดและรักษาศีลอย่างสม่ำเสมอ. ชีวิตของแม่เต็มไปด้วยการสั่งสมบุญบารมี. ในปี พ.ศ. 2540 แม่และลูกๆ ได้ร่วมกันทำบุญกฐินคุณยายเป็นจำนวน 1 ล้านบาท. การทำบุญครั้งนั้นทำให้แม่เบิกบานและมีความสุขมาก แม้ชาวบ้านจะพากันลือว่าแม่ "บ้าวัดพระธรรมกาย" เพราะทำบุญจำนวนมาก แต่แม่ก็ไม่สนใจและเบิกบานในบุญของตนเอง.

ต่อมาในปี พ.ศ. 2542 ซึ่งเป็นช่วงที่วัดพระธรรมกายถูกโจมตีอย่างหนัก. ได้มีนักข่าวเดินทางมาถึงบ้านแม่และถามแม่ว่า อยากได้เงิน 1 ล้านบาทที่ทำบุญไปแล้วคืนไหม ถ้าหากร่วมมือกับเขา เขามีวิธีที่จะนำเงินมาคืนให้. แม่ได้ปฏิเสธทันทีอย่างเด็ดเดี่ยว โดยตอบกลับไปว่า "ไม่เอา ฉันจะเอาคืนทำไม" และยังบอกต่อไปอีกว่า ถ้ามีเงิน 10 ล้านบาท ก็จะถวายทั้งหมด เพราะสงสารหลวงพ่อ. คุณครูไม่ใหญ่แสดงความปลื้มใจมากเมื่อได้ยินคำตอบนี้. หลังจากนั้นเพียง 2-3 เดือน แม่และลูกๆ ก็ได้ร่วมกันถวายปัจจัยอีก 1 ล้านบาทจริง ๆ. แม่และลูกๆ ดีใจมากที่ได้ถวายปัจจัยแด่หลวงพ่อในช่วงเวลาที่สถานการณ์ของวัดคับขันที่สุด.

แม่เคยบอกว่าแม่เข้าวัดตอนแก่ จึงทำให้กลัวตาย เพราะกลัวว่าจะไปไม่ถึงดุสิตบุรี. ท่านกล่าวว่าถ้าเข้าวัดตั้งแต่เด็กจะไม่กลัวตายเลย. แต่ คุณครูไม่ใหญ่ ได้ให้กำลังใจว่าการรักษาศีล 8 มาตลอดชีวิตนั้นเป็นการปิดอบายอยู่แล้ว และสวรรค์นั้นชัวร์อยู่แล้วสำหรับแม่.

แม่ยังคงทำบุญเรื่อยมา จนกระทั่งปลายปี พ.ศ. 2546 แม่ป่วยเป็นมะเร็งที่ตับและต้องเข้ารับการผ่าตัด. หลังจากผ่าตัด แม่ก็บอกกับทุกคนว่า "รอดตายมาอีกครั้งแล้ว ถ้าตายก็แล้วไป ถ้า รอดมาก็ทำบุญต่อ" แสดงถึงจิตใจที่เข้มแข็งและมุ่งมั่นในการสร้างบารมี.

ก่อนที่แม่จะเสียชีวิต ลูกและพี่น้องได้ช่วยกันทำ "ศึกชิงภพ" ให้แม่. หูข้างหนึ่งของแม่เปิดฟังบทสวดมนต์ทำวัตรจาก MP3 ส่วนหูอีกข้างหนึ่ง ลูกพูดกรอกหูอยู่ตลอดเวลาให้แม่คิดถึงบุญ ให้ไปเรียนพระทักษิณที่เจดีย์ แล้วให้กลับดุสิตบุรีเลย. แม่ได้จากไปอย่างสงบในวันที่ 26 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547.

ก่อนแม่เสียชีวิต 7 วัน เกิดเรื่องอัศจรรย์ขึ้น. ในวันที่ 9 ธันวาคม พ.ศ. 2546 ซึ่งเป็นวันที่แม่เข้ารับการรักษาที่โรงพยาบาลเป็นวันแรก. กลางคืนวันนั้นลูกได้เปิดลิ้นชักในห้องโรงพยาบาลและพบถุงผ้าสีเทา. เมื่อแกะออกก็พบสร้อยคอทองคำพร้อมพระเลี่ยมทอง สร้อยมือทองคำ และถุงยาที่มีชื่อติดอยู่ ภายในมีแหวนทองคำ 1 วง. ลูกและน้องสาวมองหน้ากันว่าจะหาเจ้าของได้อย่างไร. น้องสาวจึงเช็คกับพยาบาลหน้าห้องว่าคนชื่อที่ติดอยู่ที่ถุงยานั้นมารักษาตัวที่ห้องนี้จริงหรือไม่. พยาบาลยืนยันว่ามารักษาที่ห้องนี้จริง แต่ได้ออกจากโรงพยาบาลไปก่อนหน้าแม่จะเข้ามาอยู่ 16 วันแล้ว. น้องสาวจดที่อยู่ไว้และตั้งใจว่าจะนำของทั้งหมดไปคืนในวันรุ่งขึ้น.

คืนวันเดียวกันนั้นเอง น้องสาวที่นำของกลับบ้านไปได้ฝันว่าพบผู้หญิงชราอายุราว 60 ปีหันหลังให้. ในความฝัน น้องสาวคิดว่าต้องเป็นเจ้าของทองแน่นอน จึงถามว่า "ป้าชื่ออะไร" และถามชื่อที่ติดอยู่บนถุงยา. ป้าคนนั้นค่อยๆ หันมาและตอบว่า "ใช่เลย". น้องสาวจึงถามต่อว่า "ป้าลืมอะไรไว้ที่โรงพยาบาล" ป้าตอบว่า "ป้าไม่เอาคืนหรอก เอาไปทำบุญให้ป้าด้วย" แล้วน้องสาวก็ตื่นขึ้น.

ในคืนเดียวกันนั้นเอง พี่สาวของลูกซึ่งนอนเป็นเพื่อนแม่อยู่อีกโรงพยาบาลหนึ่งก็ได้ฝันเช่นกัน. ในฝันได้คุยกับป้าคนนี้โดยไม่เห็นหน้า. พี่สาวสงสัยว่าทำไมป้าไม่ให้ทองแก่ลูกของป้า ป้าตอบว่าไม่ให้ เพราะลูกไม่ได้เอาไปทำบุญให้ป้า. แล้วป้าก็ฝากให้พี่สาวช่วยนำทองไปทำบุญหล่อพระธรรมกายให้ด้วย.

วันต่อมา ทุกคนมานั่งคุยกันและตกลงเป็นเสียงเดียวกันว่าจะนำทองไปขายเพื่อนำปัจจัยไปทำบุญให้ป้า. แต่เนื่องจากยุ่งอยู่กับเรื่องของแม่ จึงยังไม่ได้ทำ. จนกระทั่งแม่เสียชีวิต จึงตกลงกันว่าจะไปทำบุญให้แม่และทำบุญให้ป้าในวันอาทิตย์ที่ 29 กุมภาพันธ์ โดยทำบุญองค์พระ 300,000 ปลื้ม ตามที่ป้าบอกในฝันว่าให้เอาไปหล่อพระธรรมกายให้. ผู้ส่งเคสรู้สึกขนลุกเมื่อคิดถึงบุญหล่อพระธรรมกาย 300,000 องค์.

ตอนนี้พ่อของลูกซึ่งผูกพันกับแม่มาก กำลังเสียใจมากที่แม่จากไปก่อน และพ่อมีอาการเจ็บปวดที่ขามาก เดินไม่ค่อยถนัด.