EP.712 ลูกผู้ชายต้องไม่ได้สมบัติ

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา เกิดที่จังหวัดนครพนม ในครอบครัวชาวนา ซึ่งท่านเรียกว่าเป็นกระดูกสันหลังของโลก ท่านเป็นลูกคนแรกในจำนวนพี่น้อง 8 คน ชีวิตในวัยเด็กต้องเผชิญความยากลำบากมาก ไม่มีนาฬิกาใช้ ต้องอาศัยฟังเสียงไก่ขันแทน ไก่ขันครั้งแรกคือเวลาตื่นไปตำข้าว ครั้งที่สองคือเวลาไปทำนา ชีวิตมีเพียงการทำไร่ทำนา ท่านเคยนั่งคิดว่าชีวิตเกิดมามีแค่นี้หรือ คือทำไร่ทำนา โตแล้วก็แต่งงาน เลี้ยงลูก เลี้ยงหลาน แล้วก็ตาย เห็นคนนั้นตาย คนนี้ตาย จนคิดว่าไม่มีอะไรดีกว่านี้แล้วกระมัง ท่านจึงอยากบวช เพราะอยากพบความสุขอย่างที่เคยเห็นแม่ชีในหนัง นั่งนิ่งสงบอย่างมีความสุข แต่ก็ยังไม่รู้หนทางว่าจะมีความสุขที่แท้จริงได้อย่างไร จนกระทั่งได้มาทราบเรื่องราวของวัดพระธรรมกาย ชีวิตของท่านก็ได้พบหนทางการดำเนินชีวิตที่มีความสุข ตอนนี้ผู้ส่งเคสมีกำลังใจสร้างบารมีอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย และอยากทราบความเป็นไปของคนในครอบครัวและตัวท่านเอง จึงได้รีบส่งเคสนี้มาเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่

เรื่องราวเริ่มต้นที่พ่อของผู้ส่งเคส ซึ่งเคยบวชเป็นพระอยู่ 4-5 พรรษา แต่ต้องลาสิกขาออกมา เพราะสอบนักธรรมไม่ผ่าน คุณครูไม่ใหญ่ท่านบอกว่าบางทีอาจจะอาย หรืออาจมีเหตุอื่นก็สุดจะเดาได้ หลังจากสึกออกมาไม่นาน พ่อก็ได้ตำแหน่งผู้ใหญ่บ้านในหมู่บ้านที่นครพนม พ่อเป็นผู้ใหญ่บ้านที่คนนับถือมาก เพราะเป็นคนใจดี ซื่อสัตย์ และชอบช่วยเหลือคน ไม่นานหลังจากสึกออกมา พ่อก็ได้พบกับแม่ของผู้ส่งเคส ครั้งแรกนั้นแม่ไม่ชอบพ่อเลย เพราะแม่มีแฟนอยู่แล้ว ตอนนั้นแม่ยังอายุน้อยเพียง 16 ปีเท่านั้น แต่ด้วยความที่พ่อไม่ยอมแพ้ ด้วยศักดิ์ศรีของผู้ใหญ่บ้านและความรักที่มีต่อแม่ พ่อจึงไม่พูดพร่ำทำเพลง ยกขันหมากไปสู่ขอแม่ทันที ทำให้แม่ต้องยอมแต่งงาน เพราะผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายและผู้ใหญ่บ้านเห็นดีเห็นงามด้วย

หลังจากแต่งงานกัน พ่อก็ย้ายมาอยู่บ้านแม่ ซึ่งพ่อไม่ได้มีสมบัติอะไรติดตัวมาเลย เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับธรรมเนียมในหมู่บ้านนั้นที่ว่า จะไม่ยกสมบัติให้ลูกผู้ชาย แต่ให้ลูกผู้ชายไปหาทรัพย์สินเอง เพื่อศักดิ์ศรีของตนเอง แต่พ่อเป็นคนขยันและอดออม จึงหาเงินมาเก็บและนำไปซื้อที่ดินเพื่อทำนาได้ ที่ดินสมัยนั้นเป็นป่ารกมาก ผู้ส่งเคสจำได้ว่าตอนอายุ 3 ขวบ พ่อนั่งให้ขี่คอไปถางป่าทุกวัน

พอผู้ส่งเคสอายุได้ 4 ขวบ พ่อกับแม่ก็ทะเลาะกันเรื่องความยากจน และแยกกันอยู่ ตอนเย็นผู้ส่งเคสไปนอนกับพ่อ ตอนเช้าก็ไปหาแม่ เพราะบ้านอยู่ไม่ไกลกัน แม่สงสารลูกจึงกลับไปอยู่กับพ่อตามเดิม ทำให้คุณตาโกรธแม่มาก คุณตาเลยไม่ให้มรดกแม่เลย ทั้งๆ ที่แม่เป็นลูกสาวคนเดียวและคุณตารักแม่มาก ทำให้พ่อและแม่ไม่ได้มรดกจากทั้งฝ่ายปู่ย่าและฝ่ายตาตายเลย คุณครูไม่ใหญ่เรียกว่าเป็น มหาทุกขตะ

ต่อมาในช่วงปี พ.ศ. 2515-2517 ขณะที่ผู้ส่งเคสอายุ 20 กว่าปี เป็นยุคที่ลัทธิเปลี่ยนแปลงการปกครองกำลังรุ่งเรืองในป่าที่นครพนม มีผู้คนจำนวนมากที่ต้องการเปลี่ยนแปลงการปกครองอาศัยอยู่ในป่า ครอบครัวของผู้ส่งเคสก็สมัครใจเข้าเป็นฝ่ายนี้ด้วย ยกเว้นน้องสาวคนรอง

วันหนึ่ง ทหารวิ่งไล่ฝ่ายที่ต้องการเปลี่ยนแปลงการปกครองลงมาจากป่ามาในนา ขณะนั้นครอบครัวกำลังนั่งกินข้าว คนที่ถูกไล่คนหนึ่งวิ่งตรงมาบอกว่าเขาโดนยิงที่ขาไปไม่ได้แล้ว ผู้ส่งเคสคิดจะเข้าไปช่วย แต่เห็นพ่อล้มลง นึกว่าพ่อโดนยิง จึงเปลี่ยนใจทิ้งคนถูกยิงไปประคองพ่อ ที่แท้ ปิ่นโตกับกระแป๋งที่พ่อหิ้วมาโดนลูกปืนยิงพรุนไปหมด เสียงปืนดังสนั่นมาก ผู้ส่งเคสคิดว่าตายกันหมดทั้งครอบครัวแล้ว น้องๆ ร้องไห้วิ่งตามหลังมา แต่ไม่มีใครเป็นอะไรเลย แม้แต่ควายของครอบครัวก็ไม่เป็นไร แต่ควายเพื่อนบ้านโดนยิงบาดเจ็บ พ่อบอกว่าเทวดารักษาไว้

แม้ครอบครัวจะอยู่ฝ่ายเดียวกับผู้ที่ต้องการเปลี่ยนแปลงการปกครอง แต่ต่อมาพวกเขากลับระแวงครอบครัวผู้ส่งเคส คิดจะฆ่าทั้งครอบครัว โดยคิดว่าครอบครัวเป็นคนพาฝ่ายทหารมาล้อม โชคดีที่รู้ก่อน พ่อจึงรีบเหมา

รถพาครอบครัวหนีออกจากหมู่บ้านไปอาศัยอยู่กับเพื่อนพ่อที่จังหวัดกำแพงเพชร เหลือเพียงน้องสาวคนรองที่แต่งงานแล้วซึ่งอยู่ฝ่ายบ้านเมืองจึงไม่ได้ไปด้วย

ที่กำแพงเพชร พ่อเช่าที่นาปลูกข้าวปลูกผักเลี้ยงครอบครัว วันหนึ่งแม่ปวดท้องมาก ให้ลูกๆ ผลัดกันเหยียบท้องก็ไม่หาย พ่อจึงพาแม่ไปโรงพยาบาล ไม่กี่วันแม่ก็เสียชีวิต หมอหาสาเหตุไม่พบ แม่เสียชีวิตเมื่ออายุ 48 ปี

ครอบครัวอยู่ที่กำแพงเพชรได้ 3 ปี พ่อก็พาครอบครัวย้ายกลับนครพนม ไปอยู่กับน้องสาวคนรอง ส่วนพ่อต้องไปหลบซ่อนตามวัดในจังหวัดสกลนคร ยังกลับบ้านไม่ได้เพราะยังถูกตามฆ่า หลังเหตุการณ์สงบแล้ว พ่อจึงกลับไปอยู่ที่นครพนม และเสียชีวิตโดยการหลับตายไปเฉยๆ ตอนอายุ 60 ปี

เรื่องราวของน้องชายคนรองก็มีความพิเศษ เขาเกิดในปี 2515 ขณะที่มีการต่อสู้ เขาเกิดมาพร้อมแผลเป็นใต้ราวนมซ้าย คนที่บ้านเห็นก็รู้ทันทีว่าน่าจะเป็นคนเก่ากลับชาติมาเกิด ป้าที่ทำคลอดสั่งไม่ให้ไฟไหม้ผ้าอ้อม พออายุ 2 ขวบกว่า เขาเริ่มพูดได้และร้องอยากจะไปบ้านลุง (น้องชายพ่อ) แม่จึงพาไป พอเจอลุงป้า เขาก็เรียกว่าพ่อแม่ ตอนแรกไม่มีใครเชื่อ จนเขาพาไปดูต้นมะขามที่เขาปลูกไว้ และพาไปดูเสื้อผ้าในตู้ หยิบเสื้อลายสกอตที่เขาเคยใส่ ทุกคนตะลึงเพราะเขาพูดถูกหมด โดยเฉพาะป้าที่เขาเรียกว่าแม่ถึงกับร้องไห้ดีใจ

เขาเล่าถึงอดีตชาติว่า เป็นลูกชายของลุงในครอบครัวฝ่ายเปลี่ยนแปลงการปกครอง ถูกทหารยิงตายที่ทุ่งนา ตอนแรกแกล้งตาย พอทหารเข้ามาใกล้ก็ใช้ปืนยิงทหารตายไป 2 นาย แล้วก็โดนทหารคนอื่นยิงตายเช่นกัน ก่อนตายร้องเรียกหาพ่อกับแม่จนสิ้นใจ ชาตินั้นเขามีภรรยาและลูกสาว 1 คน

ตอนที่ครอบครัวย้ายไปกำแพงเพชร เขาบ่นคิดถึงลูกและภรรยาที่นครพนม อยากให้มาอยู่ด้วย พอเจอภรรยาอดีตชาติจริง เขากลับเขินอาย ภรรยาแกล้งบอกว่าจะแต่งงานใหม่ เขาก็บอก No ห้ามแต่งงานใหม่ ขอร้อง และขอร้องอีกเรื่องว่าห้ามบอกใครเด็ดขาด คือเรื่องที่เขารักเธอ ตอนนั้นเขาอายุ 2 ขวบกว่า แต่คุยกับอดีตภรรยา ปัจจุบันน้องชายคนนี้โตแล้ว เป็นตำรวจตระเวนชายแดนอยู่ที่นครพนม ชาติที่แล้วอยู่ฝ่ายตรงข้าม ชาตินี้อยู่ฝ่ายเดียวกัน คุณครูไม่ใหญ่บอกว่าชีวิตในสังสารวัฏขึ้นอยู่กับการคบคน

น้องชายคนนี้เคยมาบวชธรรมทายาทรุ่น 17 ในปี 2532 ตอนนี้เขาจำเรื่องราวอดีตชาติไม่ได้แล้ว แต่ภรรยาในอดีตยังให้ความเคารพเหมือนเดิม ตอนลูกสาวในอดีตจะแต่งงาน เขายังมาเชิญน้องชายของผู้ส่งเคสไปเป็นเถ้าแก่ในฐานะพ่อตา แต่เขาไม่ไปเพราะอายคน และอายุตัวเองน้อยกว่าลูกสาวในอดีต ตอนนั้นน้องชายอายุ 33 ปี ลูกสาวอายุ 35 ปี ภรรยาอายุ 61 ปี

ผู้ส่งเคสได้ไปติดจานดาวธรรมให้ทุกคนในครอบครัวในปี 2547 ทั้งครอบครัวก็มาวัด น้องสาวคนรองเป็นผู้นำบุญ จัดคนมาร่วมบุญที่วัดถึง 7-8 คัน สามีของเธอ (น้องสาวคนรอง) ดื่มเหล้าจนเป็นมะเร็งตับตาย ปัจจุบันน้องสาวคนรองต้องอยู่กับลูกชาย 1 คนซึ่งเป็นใบ้ หลานชายคนนี้ (ลูกชายของน้องสาวคนรอง) เป็นบุตรของน้องสาวคนที่ 3 ตอนอายุ 12-13 ปี เป็นเด็กดี มาบวชเณรธรรมทายาทรุ่น 5 และ 6 กลับไปก็เรียนเก่ง แต่พอเป็นวัยรุ่นคบเพื่อน พาไปดื่มเหล้า ติดยา ดมกาว ชกต่อย ทะเลาะวิวาท เล่นพนัน แม่ของหลาน (น้องสาวคนที่ 3) น้ำตาตกทุกวัน ช้ำใจจนคิดฆ่าตัวตายหลายครั้ง คุณตาไปจ่ายค่าทำขวัญ เอาโฉนดประกันคดีความ คุณครูไม่ใหญ่เรียกว่าเป็น ราก (รากพ่อรากแม่) และ ลอก (ลอกสมบัติพ่อแม่)

แต่พอหลานชายอายุ 23 ปี เขามากรุงเทพฯ กับเพื่อน ผ่านวัดพระธรรมกาย ทำให้นึกถึงหลวงปู่ เพราะเคยบวชเณร เขาชวนเพื่อนแวะกราบขอพรหลวงปู่ให้คุ้มครอง แล้วก็มาเยี่ยมผู้ส่งเคสที่วัด พอมาถึง ผู้ส่งเคสก็พาเขาเข้าโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาคืนแรกทันที คืนแรกเขาเจอหลวงพ่อเล่าเรื่องขุม 5 มหานรก เขาฟังไปก็ร้องไห้ไป พื้นฐานใจเขาเป็นคนดี แต่คบคนพาล รุ่งเช้าเขากราบผู้ส่งเคสบอกว่ากลัวตกนรก หักดิบเลิกดื่มทันที

เรื่องราวทั้งหมดนี้ทำให้ผู้ส่งเคสมีคำถามต่างๆ เกี่ยวกับความเป็นไปของครอบครัวและกรรมที่เกี่ยวข้อง คุณครูไม่ใหญ่รับเรื่องไว้และให้คำตอบโดยอาศัยการหลับตาฝันเป็นตุ๊กตา ตื่นขึ้นมาแล้วนำมาเล่าให้ฟัง