EP.270 เด็ก Down’s Syndrome

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ซึ่งได้ท่องจำขึ้นใจว่าคนตาย คนบ้า และคนปัญญาอ่อน นั่งสมาธิไม่ได้ แต่แล้วก็ได้มานึกเอะใจถึงหลานสาวคนหนึ่งที่น่าจะมีอะไรพิเศษ เธอเป็นเด็กดาวน์ซินโดรม ปัญญาอ่อน ทำให้ผู้ส่งเคสเกิดความสงสัยและอยากจะสอบถามคุณครูไม่ใหญ่ถึงเรื่องราวของหลานสาวผู้นี้

เรื่องราวนี้เกี่ยวกับหลานสาวของผู้ส่งเคส ชื่อ น้องข้าวโพด เธอเป็นเด็กดาวน์ซินโดรม ตามปกติเด็กประเภทนี้จะพูดไม่ค่อยรู้เรื่อง ฟังอะไรยาวๆ ไม่ได้นาน และจะไม่นั่งสมาธิ แต่ถึงแม้จะเป็นเด็กดาวน์ซินโดรม น้องข้าวโพดกลับมีความพิเศษหลายอย่าง เธอชอบแต่งตัวสวย ชอบที่คาดผมสวยๆ พูดจาไพเราะ และชอบให้คุณพ่อคุณแม่พามาทำบุญที่วัดพระธรรมกาย ช่วงที่เรื่องราวนี้ถูกเล่า เธอติดตามคุณพ่อคุณแม่ไปอยู่ประเทศพม่า เมียนมาร์

น้องข้าวโพดติดตามรายการอนุบาลฝันในฝันทางวิทยุตั้งแต่เด็ก และไม่ฟังรายการอื่นเลย เธอหัวเราะเอิ๊กอ๊ากตามผู้จัดรายการ สวดมนต์ตามได้ทุกบท และร้องเพลงโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันได้ เมื่อไปอยู่เมียนมาร์ คุณพ่อก็ให้ฟัง MP3 แทน เธอจะรบเร้าคุณพ่อให้พาไปวัด คุณพ่อก็จะพาเธอไปวัดชเวดากองเสมอ

ตั้งแต่ยังเป็นเด็กเล็กอายุ 6-7 ขวบ คุณแม่เคยพาน้องข้าวโพดมาถวายภัตตาหารที่สภา เมื่อมาถึง เธอมักจะนั่งหน้าใกล้ๆ พระ นั่งเหยียดขา กางแขน แต่เมื่อมีคนจัดท่าทางให้เรียบร้อย เธอก็สามารถนั่งในท่าสมาธิได้ถูกต้องและน่ารัก ผู้ส่งเคสเห็นหลานชอบนั่งสมาธิ จึงเรียกมานั่งด้วยกันและเปิดเทปคุณครูไม่ใหญ่นำนั่งสมาธิให้ฟัง น้องข้าวโพดก็สามารถนั่งตามได้อย่างนิ่งๆ ได้ถึงครึ่งชั่วโมงเป็นปกติ ทั้งที่อายุเพียง 7 ขวบ

หลังจากทานอาหารเย็นเสร็จ น้องข้าวโพดจะชวนพี่เลี้ยงเข้าห้อง ดับไฟ แล้วก็นั่งสมาธิ แถมยังให้พี่เลี้ยงนั่งด้วย แรกๆ พี่เลี้ยงก็ไม่ไหว เหนื่อย ขอออกไปนอกห้อง บ่อยๆ เข้าพี่เลี้ยงเลยไม่ไปนั่ง น้องข้าวโพดก็นั่งคนเดียว แม้ไม่มีเพื่อน เธอก็นั่งคนเดียวได้ 10 นาทีบ่อยๆ

วันหนึ่ง ผู้ส่งเคสไปเยี่ยมน้องข้าวโพดและชวนนั่งสมาธิด้วยกัน พอนั่งเสร็จ ผู้ส่งเคสก็ถามว่าเห็นอะไร น้องข้าวโพดบอกว่าเห็นดวงแก้ว เมื่อถามว่าเห็นที่ไหน เธอเอามือตบตรงหัวใจแล้วยิ้มยืดอก นั่นคือครั้งแรกที่เธอเห็น

ปัจจุบันน้องข้าวโพดอายุ 12 ปีแล้ว ผิวพรรณสวยผ่องใส สีชมพู หน้ากลม แม้จะมองออกว่าเป็นเด็กดาวน์ซินโดรม แต่เธอก็พูดชัดเจนขึ้น เธอมีสัญชาตญาณพิเศษ คือชอบนั่งสมาธิและมักเห็นคนตาย เช่น วันที่คุณตาเสียชีวิตใหม่ๆ เธอเห็นคุณตาตรงนั้นตรงนี้ในบ้าน แต่ต่อมาก็ไม่เห็นแล้ว แต่เมื่อคุณป้าที่สนิทกันมากเสียชีวิต เธอกลับไม่เห็น แสดงว่าเธอเห็นจริงก็ว่าเห็น ไม่เห็นก็ว่าไม่เห็น

วันหนึ่งหลังจากคุณตาเสียชีวิต ผู้ใหญ่พาอัฐิคุณตาไปลอยที่วัดเขาอิติสุคโต เขาตะเกียบ หัวหิน ที่นั่นมีแม่ชีคนหนึ่งที่น้องข้าวโพดผูกพันมาก ต้องให้พามาหาทุกปี พอไปถึงวัด น้องข้าวโพดจะรีบเดินไปนั่งขัดสมาธิคนเดียวต่อหน้าพระที่ศาลา เธอทำเช่นนี้ทุกครั้งที่มา ครั้งหนึ่งเธอรบเร้าให้พาไปไหว้พระสีแดงที่เธอเห็นอยู่ในวัด ทั้งที่คนแถวนั้นบอกว่าไม่เคยเห็น แต่คุณพ่อก็ต้องเดินหาจนเจอจริงๆ เป็นพระพุทธรูปสีแดงซ่อนอยู่ในที่ลับตา

คุณครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเธอทำถูกหลักวิชชาคือ ไม่ว่าจะทำอะไรก็ต้องนั่งสมาธิก่อน การให้ทาน รักษาศีล หรือทำอะไรก็ตาม ควรนั่งสมาธิก่อน ตอนอายุ 11 ขวบ เธอนั่งดูรายการฝันในฝันและชี้ศูนย์กลางกายถูกเองโดยไม่มีคนสอน คุณยายถามว่าเห็นดวงแก้วไหม เธอก็ตอบว่าเห็น ถามต่อว่าเห็นอะไรอีก เธอบอกว่าเห็นองค์พระ เมื่อถามว่าเห็นที่ไหน คราวนี้เธอชี้ไปที่ท้อง ยิ้มเบ่งบาน แล้วบอกว่าศูนย์กลางกายฐานที่ 7 คุณยายไม่ได้ชี้แนะเลยแต่เธอพูดเอง เธอเป็นเด็กปัญญาอ่อนที่มีความจำดี พูดตอบโต้ได้ แต่เขียนหนังสือไม่ได้ ถึงแม้จะเป็นเด็กดาวน์ เธอยังเห็นองค์พระได้ แล้วเด็กที่ไม่ดาวน์ล่ะ เธอนั่งสมาธิสม่ำเสมอ ก่อนจะทำบุญหรือทำสิ่งใด เธอก็ต้องนั่งสมาธิก่อนโดยไม่ต้องมีใครเตือน

เธอมีจิตใจจดจ่ออยู่กับวัด แม้ไปอยู่พม่าก็ยังรบเร้าให้คุณพ่อคุณแม่พาไปวัด คุณแม่ทำบุญทุกบุญไม่เคยขาด ใส่ชื่อน้องข้าวโพดด้วย น้องข้าวโพดใฝ่ในบุญ ชอบสวดมนต์มากกว่าอ่านเขียน แต่ถึงไม่ชอบอ่านเขียนก็ไปโรงเรียนทุกวัน

คุณแม่ใช้หลักการสันนิษฐานว่า ในอดีตคุณแม่คงเลี้ยงเหล้าคนมาก จึงต้องมาเลี้ยงลูกปัญญาอ่อน และน้องข้าวโพดก็คงกินทั้งเหล้าแล้วก็เข้าวัดในอดีตแน่เลย