EP.275 เปิปพิสดาร ขอจานเป็นๆ

ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นกับครอบครัวในช่วงเวลาประมาณปี พ.ศ. 2546-2547 โดยเริ่มต้นจากชีวิตวัยสาวของคุณแม่ที่จากบ้านมาเรียนเย็บเสื้อผ้า พบรักและมีความพยายามในการแต่งงานกับคุณพ่อซึ่งเป็นคนเจ้าชู้และมีภรรยาหลายคน ชีวิตคุณแม่ต้องต่อสู้กับการดูแลกิจการปั๊มน้ำมันที่ได้รับมอบหมาย และความเจ็บป่วยที่ลุกลาม ในขณะเดียวกัน ผู้ส่งเคสเองก็ประสบอุบัติเหตุครั้งใหญ่เกือบถึงแก่ชีวิตในช่วงเวลาใกล้เคียงกับที่แม่เสียชีวิต เหตุการณ์เหล่านี้ทำให้ผู้ส่งเคสมีคำถามมากมายเกี่ยวกับชีวิตและความเป็นไปตามกฎแห่งกรรม

คุณแม่ของ ผู้ส่งเคส ในวัยสาวได้ออกมาเรียนเย็บเสื้อผ้าด้วยทุนที่ได้มา ที่นั่นท่านได้พบกับคุณพ่อซึ่งต้องการแต่งงานกับท่าน อย่างไรก็ตาม พี่ชายของคุณแม่ไม่เห็นด้วย ทำให้ไม่สามารถแต่งงานกันได้ในทันที คุณพ่อพยายามอยู่หลายปีจนกระทั่งคุณแม่มีอายุ 37 ปี พี่ชายจึงยินยอมให้แต่งงาน กว่าจะได้แต่งงานกันก็ใช้เวลานาน และในช่วงเวลานั้น คุณพ่อซึ่งเป็นคนเจ้าชู้ก็มีภรรยาถึง 7 คน ทุกคนได้รับธุรกิจจากคุณพ่อ คุณแม่เองก็ได้รับธุรกิจปั๊มน้ำมัน

คุณแม่เป็นคนใจดี รักการทำบุญ เมื่อเข้าวัดพระธรรมกาย ท่านก็รักการสวดมนต์ นั่งสมาธิ ท่านอยากมาทำบุญใหญ่ๆ ของวัดเสมอ แต่มาไม่ได้เพราะต้องดูแลกิจการปั๊มน้ำมัน ในช่วงแรก การจะมาวัดแต่ละครั้งต้องให้ลูกๆ ช่วยดูแลปั๊มน้ำมันแทน ซึ่งลูกๆ ยังเด็กและไม่เข้าใจ ทำให้ต่อต้าน ไม่ให้แม่ไปทำบุญเพราะเสียเวลาและลูกต้องรับภาระแทน บางครั้งลูกยังกล่าวว่าทำไมแม่ไม่ทำบุญวัดแถวบ้าน แต่คุณแม่ก็พยายามฝากเพื่อนๆ มาทำบุญที่วัดพระธรรมกายแทน เมื่อคุณแม่เจ็บป่วย ลูกๆ จึงเห็นใจและยอมให้ท่านไปทำบุญบ้างในวันอาทิตย์ต้นเดือนและงานบุญใหญ่ๆ

4 ปีก่อนหน้าเหตุการณ์สำคัญ คุณแม่ไปรักษาโรคมะเร็งที่สถาบันมะเร็งแห่งชาติ ท่านเข้ารับการผ่าตัดเต้านมข้างขวา ให้เคมีบำบัดจนผมร่วง คุณแม่มีหัวใจที่เข้มแข็ง บอกว่าป่วยได้ก็รักษาได้ เดี๋ยวก็หาย ท่านนอนโรงพยาบาล 16 วันก็กลับมาทำงานตามปกติ แต่ในช่วง 2 ปีหลัง คุณแม่มีอาการเจ็บหลัง ต้องใช้แผ่นบรรเทาปวดแปะที่หลัง ท่านไม่ค่อยไหวที่จะไปวัดเพราะนั่งนานไม่ได้ เมื่อไปตรวจอีกครั้ง หมอบอกว่ามะเร็งได้กระจายไปที่กระดูกสันหลัง ตับ และปอด คุณหมอให้ยารักษาที่มีผลรุนแรงกว่าเดิม ทำให้ผมร่วงเร็วกว่าครั้งก่อน อ่อนเพลีย แพ้ยา และมีอาการข้างเคียงอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด

ในช่วง 2 ปีหลังนี้ ลูกได้อยู่ช่วยงานเต็มที่ พี่ชายกำลังจะเรียนจบมหาวิทยาลัยและบอกว่าจะบวชให้แม่ ซึ่งเป็นสิ่งที่แม่รอคอยและทำให้แม่มีความสุขมากที่สุดอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ป้าที่เลี้ยงลูกทั้งสองมาก็ดีใจจนน้ำตาไหล คุณแม่และป้ารีบจัดงานบวชแบบกะทันหันเพราะอาการของคุณแม่ไม่ค่อยดีและปวดมากขึ้น ในวันงาน คุณแม่และภรรยาคนอื่นๆ ของคุณพ่อรวม 7 คน ก็มาร่วมงานด้วย ทุกคนดีใจที่พี่ชายได้บวช โดยเฉพาะคุณแม่มีความสุขมาก ท่านถือผ้าไตรเดินรอบโบสถ์แบบต้องประคอง แต่ก็บอกทุกคนว่ายังไหว และมีรอยยิ้มตลอดเวลา พี่ชายบวชเมื่อวันที่ 29 พฤศจิกายน พ.ศ. 2546 เป็นเวลาประมาณ 1 เดือน หลังจากนั้นอีก 2 เดือน คุณแม่ก็เสียชีวิตในวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2547 ซึ่งเป็นช่วงเวลาเดียวกับที่ผู้ส่งเคสกำลังประสบเหตุการณ์ใหญ่ถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาล

เหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้นกับ ผู้ส่งเคส ในวันที่ 15 มกราคม พ.ศ. 2547 ซึ่งตรงกับวันคล้ายวันเกิด เกิดอุบัติเหตุไฟไหม้รถยนต์ในปั๊มน้ำมัน ผู้ส่งเคสคิดอย่างเดียวว่าจะต้องดับไฟให้ได้ก่อนค่อยไปโรงพยาบาล ท่านไม่ต้องการให้ไฟไหม้ปั๊มน้ำมันของคุณแม่ ป้าได้ขอให้หลวงปู่คุณยายช่วย โชคดีที่มีรถดับเพลิงเพิ่งมาเติมน้ำอยู่ใกล้ๆ ปั๊ม จึงได้เข้ามาช่วย ทุกคนในปั๊มช่วยกันดับไฟ ด้วยเดชบุญ สามารถดับไฟได้ ไฟไม่ลุกลามไปที่อื่น บ้านไม่เสียหาย ปั๊มและบ่อน้ำมันก็ไม่ได้รับอันตราย หากควบคุมสถานการณ์ไม่ได้ ปั๊มน้ำมันจะทำลายได้หมดทั้งตลาดดำเนินสะดวก ผู้ส่งเคสถูกไฟไหม้คลอกในส่วนที่ไม่มีเสื้อผ้าปิด ตั้งแต่หน้า คอ มือ เท้า ถูกส่งเข้าโรงพยาบาลดำเนินสะดวก หมอฉีดยาแก้ปวด ผู้ส่งเคสช็อกและชักรุนแรง หมดสติ ในช่วงที่ชัก ทุกคนต้องช่วยกันจับแขนขาเพราะกลัวจะตกเตียง ผิวหนังกำพร้าติดมือพวกเขามา

ช่วงระยะเวลาที่คุณแม่เข้าโรงพยาบาลครั้งสุดท้าย ผู้ส่งเคสก็เข้าโรงพยาบาลด้วย คุณแม่อยู่โรงพยาบาลได้ 7 วัน ก็จากโลกไปในวันที่ 29 มกราคม พ.ศ. 2547 ผู้ส่งเคสไม่แน่ใจว่าตัวเองเป็นสาเหตุด้วยหรือไม่ เหตุการณ์เหล่านี้ทำให้เกิดคำถามต่างๆ ขึ้น