EP.730 ยิ่งงอนก็ยิ่งงาม

ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องราวของตนเองให้ คุณครูไม่ใหญ่ฟัง โดยเริ่มต้นจากวัยเด็กอายุ 8 ขวบ ที่ได้มีโอกาสมาวัดเกือบทุกสัปดาห์ แม้จะไม่ระบุชื่อวัด แต่เข้าใจว่าเป็นวัดพระธรรมกาย ในตอนนั้นผู้ส่งเคสเคยพูดกับคุณพ่อว่าไม่ต้องแต่งงานก็ได้ เป็นเพียงแค่การรำพึง หลังจากนั้น ผู้ส่งเคสก็ไม่ได้มาวัดอีกเลย จนกระทั่งโตขึ้นก็ได้แต่งงานกับคนที่ถูกใจ ซึ่งสามีมีคุณแม่เป็นชาวพุทธแต่คุณพ่อไม่ใช่ ผู้ส่งเคสพบสามีสมัยเรียนมหาวิทยาลัยและไม่เคยรู้เรื่องศาสนาของครอบครัวเขามาก่อน เพราะช่วงที่คบกันทั้งสองคนก็มักจะเข้าวัดทำบุญด้วยกันบ่อยๆ ผู้ส่งเคสคิดในใจว่า ท่าท่านว่าไงก็ว่าตามกัน คือตามใจเธอก่อน อีกหน่อยเธอจะได้ตามใจเรา เมื่อรู้ภายหลังว่าสามีเป็นชาวไม่พุทธก็ไม่ได้คิดว่าจะมีปัญหาอะไร หลังจากเรียนจบปริญญาตรี ทั้งคู่ก็ไปเรียนต่อต่างประเทศ ชีวิตเป็นปกติดี ได้มีโอกาสไปวัดไทยบ่อยๆ แต่พอกลับมาเมืองไทย สามีก็เริ่มเปลี่ยนไป มีวิถีชีวิตที่เคร่งขรึมขึ้นและต้องทำตัวเป็นชาวไม่พุทธในสังคมเพื่อความสบายใจของคุณพ่อ

หลังจากกลับมาเมืองไทย ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าสามีเปลี่ยนไปมาก แม้จะเป็นผู้ดำเนินกิจการตัวจริงของครอบครัว แต่ก็เป็นเพียงอันดับ 2 ต้องคอยตัดสินใจร่วมกับพี่ชาย สามีเป็นคนรักใครยาก การที่เขาเลือกรักผู้ส่งเคสได้ถือว่าคัดมาแล้ว เขาเป็นสามีและพ่อที่ดี แต่ข้อเสียคือยิ้มยาก ประหยัดรอยยิ้ม แต่หงุดหงิดเปลือง ผู้ส่งเคสอยากให้เขายิ้มมากขึ้น คุณครูไม่ใหญ่แนะนำให้ผู้ส่งเคสยิ้มให้เขาก่อน สามีเป็นคนเสมอต้นเสมอปลาย สวดมนต์ไหว้พระทุกวัน แต่ไม่ค่อยทำบุญ เกิดในตระกูลร่ำรวยแต่การเงินแค่พอใช้ ไม่มีเงินเก็บ

ผู้ส่งเคสและสามีเคยเลี้ยงสุนัขตอนเรียนที่อเมริกา เลี้ยงแบบลูก แต่พอมีลูกจริงๆ สุนัขตัวนั้นก็ตกอับกลายเป็นสุนัขยาจก ทำให้ผู้ส่งเคสกลัวบาป อีกเรื่องที่กังวลคือเคยมีพระต่างชาติเข้ามาในบ้านแล้วผู้ส่งเคสไม่ได้ต้อนรับหรือใส่บาตร ซ้ำยังตกใจและเรียกสามีมาไล่ท่านออกไป เหตุการณ์นี้ทำให้ผู้ส่งเคสกลัวบาปมากและไม่รู้จะแก้ไขอย่างไร คุณครูไม่ใหญ่แนะนำให้เลี้ยงพระเยอะๆ เพื่อแก้ไข

ผู้ส่งเคสมีโอกาสกลับมาวัดพระธรรมกายอีกครั้งกลางปี 2547 เพื่อทำบุญวันเกิดคุณแม่และให้สัญญาจะมาทุกต้นเดือน แต่เมื่อต้นเดือนมกราคม 2549 ก็มีเหตุให้ไม่ได้มาเพียงครั้งเดียว การกลับมาวัดครั้งนี้เจออุปสรรคมากจากสามีที่ไม่เห็นด้วย ต้องหากุศโลบายต่างๆ นานาในการมาวัด ตั้งแต่กลางเดือนตุลาคม 2548 ผู้ส่งเคสเริ่มถืออุโบสถศีลทุกวันพระโดยไม่ได้ตกลงกับสามีก่อน ใช้แต่วิธีมัดมือชก โมเม จำยอม ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่เรียกว่าเป็นการดื้อที่ดี จนสามีถามว่าทำไมต้องถือศีล 8 ผู้ส่งเคสตอบตรงๆ ว่าอธิษฐานอยากเกิดเป็นผู้ชายเพื่อจะได้บวช คุณครูไม่ใหญ่แนะนำว่าควรตอบอ้อมๆ ว่าถือศีลให้สามีอายุยืน ประสบความสำเร็จ เหมือนการให้พร การตอบแบบตรงไปตรงมาทำให้สามีงอน สามีคิดว่าผู้ส่งเคสไม่มีความสุขกับชีวิตคู่และจำใจอยู่เพราะมีลูก 2 คน ไม่อย่างนั้นคงทิ้งเขาไปเข้าวัดแล้ว ผู้ส่งเคสไม่ได้อธิบายอะไรเพราะคิดว่าเกินความสามารถที่จะเปลี่ยนความเข้าใจเขาได้ แต่ถึงสามีจะงอน ผู้ส่งเคสก็ไม่ถือสาเพราะรักเขาและรู้สึกว่าตอนงอนก็น่ารักดี

ผู้ส่งเคสเล่าว่าชีวิตไม่ได้ทุกข์อะไร แต่รู้สึกมานานแล้วว่าชีวิตอยู่เพื่ออะไร เคยบอกตัวเองว่าอยู่เพื่อลูก แต่คำถามเดิมก็กลับมา จนได้พบ คุณครูไม่ใหญ่ จึงได้รู้ว่าชีวิตมนุษย์อยู่เพื่อศึกษาเรื่องนิพพาน ภพ 3 และความจริงของชีวิต เพื่อจะได้ปฏิบัติให้ถูกต้อง จึงตั้งใจสร้างบุญและบำเพ็ญเพียรเพื่อติดตาม คุณครูไม่ใหญ่ คุณปู่ และคุณยายอาจารย์ไปจนถึงที่สุดแห่งธรรม ผู้ส่งเคสได้ตั้งใจถวายภัตตาหารเป็นสังฆทาน 7 วันเนื่องในวันเกิดคุณยายอาจารย์ (12-18 ม.ค. 2549) แต่ต้องจำใจไปกับครอบครัวในวันที่ 15 ม.ค. เพื่อรักษาครอบครัวไว้