EP.290 พระอาจารย์สงัด

ผู้ส่งเคสได้ส่งเรื่องราวชีวิตครอบครัวมาถาม คุณครูไม่ใหญ่ ซึ่งเป็นเรื่องราวที่สะท้อนถึงวิถีชีวิตและผลของกรรมที่ส่งผลต่อบุคคลในครอบครัว ตั้งแต่รุ่นปู่ย่า มาถึงพ่อแม่ และการทำหน้าที่ของลูกหลานในปัจจุบัน ผู้ส่งเคสได้เล่าเรื่องราวของปู่ที่มาจากเมืองจีน ย่าที่เป็นคนไทย พ่อซึ่งเป็นลูกของย่าชาวไทย และแม่ที่เป็นภรรยาของพ่อ เรื่องราวได้เปิดเผยอุปนิสัย การใช้ชีวิต การเจ็บป่วย และการเสียชีวิตของปู่และย่า ตลอดจนการเปลี่ยนแปลงในชีวิตของพ่อและแม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งการหันมาสนใจปฏิบัติธรรมและก่อตั้งวัด ซึ่งนำมาสู่คำถามเกี่ยวกับภพภูมิหลังความตาย ผลของกรรม และแนวทางการปฏิบัติตนของลูกที่ดีจ้ะ

เรื่องราวเริ่มต้นจากปู่ของผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นชาวจีนแผ่นดินใหญ่ มีอาชีพค้าขายของจิปาถะ ท่านมีภรรยา 2 คน คนแรกเป็นชาวจีน คนที่สองเป็นคนไทย คือย่าของผู้ส่งเคสนั่นเอง พ่อของผู้ส่งเคสเป็นลูกของย่าชาวไทย ปู่เป็นที่รักใคร่ของเพื่อนบ้าน เพราะท่านเป็นคนโอบอ้อมอารี ใจดี มีมนุษยสัมพันธ์ดี ท่านดื่มสุราเป็นบางครั้งบางคราว ปู่ป่วยเป็นวัณโรคเมื่ออายุประมาณ 70 ปี ป่วยไม่นานก็เสียชีวิตด้วยอาการสงบ ไม่ทุกข์ทรมาน ส่วนย่าของผู้ส่งเคสเป็นชาวไทย มีอุปนิสัยใจดี เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ท่านทำบุญอยู่เป็นนิจ ย่าอายุไม่ยืน ป่วยด้วยโรคอะไรไม่เป็นที่ยืนยัน แต่มีอาการเจ็บออดแอดๆ ไม่นานก็เสียชีวิตก่อนปู่หลายปี

มาถึงรุ่นพ่อ พ่อของผู้ส่งเคสปัจจุบันอายุ 81 ปี ท่านเป็นคนฉลาด เรียนเก่งมาก รักเรียน เอาจริงเอาจัง จบมัธยมใช้เวลาเพียง 3 ปี และสามารถสอบเทียบได้ถึง 6 ชั้น พ่อเคยเป็นปลัดอำเภอได้ไม่นานก็ลาออก แล้วเข้ารับราชการครู ชีวิตช่วงนี้พ่อชอบดื่มเหล้าเป็นประจำ หลังเลิกงานก็ตั้งวงเหล้าก่อนกลับบ้าน บางครั้งเมามากจนต้องมีคนมาส่งถึงบ้าน ต่อมาเมื่อพ่ออายุมากขึ้น หน้าที่การงานก้าวหน้าขึ้น นิสัยการดื่มจึงเบาบางลงและเลิกราไปในที่สุด

พ่อไม่เคยเอ่ยถึงวัดหรือพระเลย ต่างกับแม่ที่เป็นคนชอบทำบุญทำทาน แต่กลับต้องแอบทำ หากพ่อรู้ก็จะตำหนิและมักกล่าวว่าถ้าจะทำไปถวายพระ ทำพ่อกินไม่ดีกว่าหรือ เรื่องความเห็นในการทำบุญของพ่อกับแม่ในสมัยนั้นจึงสวนทางกัน

ช่วงหลัง พ่อเริ่มสนใจในเรื่องศาสนาบ้าง จนได้รู้จักกับพระอาจารย์สงัด สุวิเวโก ท่านได้แนะนำให้รู้จักวิชาธรรมกาย พ่อรู้สึกเลื่อมใสศรัทธามาก จึงได้ทุ่มเทศึกษาปฏิบัติอย่างจริงจังตั้งแต่นั้นมา และเกิดความต้องการจะให้มีวัดสาขาของวัดพระธรรมกายอยู่ใกล้บ้าน จึงได้ร่วมกันก่อตั้งวัดเมืองคง จังหวัดศรีสะเกษ จนสำเร็จ

หลังจากวัดเมืองคงก่อตั้งสำเร็จแล้ว กิจวัตรประจำวันของพ่อคือการไปวัดทุกวัน แวะเวียนดูแลสมาชิกในวัด ส่วนแม่ก็ดูแลเรื่องอาหารการกินถวายพระทุกเช้า พ่อแม่ต้องไปตลาด ซื้อเสบียงอาหารมาประกอบภัตตาหารถวายพระทั้งเช้าและเพล จากตลาดก็ตรงไปวัด ดูแลจนพระเณรฉันเพลเรียบร้อยจึงกลับบ้าน เป็นเช่นนี้ทุกวันหลายปี

จนกระทั่งเมื่อประมาณ 4 ปีที่แล้ว พ่อเริ่มมีอาการหลงลืม ย้ำคิดย้ำทำ ลืมสิ่งของบ่อยมาก โดยเฉพาะกุญแจรถ ล้างรถก็บ่อย บางวันล้าง 3-4 รอบ การช่วยเหลือตัวเองก็เริ่มมีปัญหา เช่น เอาแปรงสีฟันมาหวีผม หรือซดน้ำพริกแทนน้ำต้มจืด ลูกพาพ่อไปหาหมอทางสมอง หมอบอกว่าเป็นโรคหลงลืมหรือสมองเสื่อม สมองจะฝ่อลงเรื่อยๆ สิ้นสภาพเร็วกว่าปกติ

จากเรื่องราวทั้งหมดนี้ ผู้ส่งเคสจึงมีคำถามหลายข้อเกี่ยวกับชีวิตหลังความตาย ผลของกรรม และแนวทางการดูแลพ่อแม่