EP.304 ปัญหาหัวใจ

เรื่องราวนี้เป็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับเพื่อนชายของผู้ส่งเคสซึ่งเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 4 ของมหาวิทยาลัยในจังหวัดเชียงใหม่ เขาเป็นผู้ที่มีอุปนิสัยเรียบง่าย รักสงบ มีน้ำใจ และมักจะช่วยงานชมรมพุทธศาสตร์อยู่เสมอ เช่น เป็นแกนนำจัดตักบาตร ปล่อยปลา เชิญชวนน้องๆ มาอบรมธรรมทายาท และมาร่วมงานบุญที่วัดพระธรรมกายเป็นประจำ โดยปกติเขาเป็นคนร่าเริงเบิกบาน แต่ในช่วงเทอมสุดท้ายของการศึกษา เขากลับมีอาการซึมเศร้า ชอบคิดฟุ้งซ่าน

ในวันอังคารที่ 15 สิงหาคม พ.ศ. 2539 เพื่อนผู้ล่วงลับได้พูดคุยกับเพื่อนสนิทคนหนึ่ง แสดงความรู้สึกเบื่อ ไม่อยากคุยกับใคร และอยากไปอยู่ในที่ที่ไม่มีคน อยากปลีกวิเวก เพื่อนสนิทจึงแซวว่าบ้าหรือเปล่า เพราะปกติก็อยู่ฟาร์มไก่ของมหาวิทยาลัยซึ่งห่างไกลออกไปประมาณ 2 กิโลเมตรอยู่แล้ว ก็ไม่ค่อยได้คุยกับใครอยู่แล้ว

หลังจากนั้น เขาตัดสินใจเดินทางกลับบ้านที่จังหวัดเชียงรายโดยลำพัง ขับมอเตอร์ไซค์กลับทั้งที่ไม่หวั่นต่อระยะทางกว่า 200 กิโลเมตร เส้นทางคดเคี้ยวผ่านภูเขาหลายลูกและเต็มไปด้วยอันตราย เมื่อกลับถึงบ้านตอนค่ำ เขาก็หายตัวไป ตกดึกก็ยังไม่กลับ ทุกคนในบ้านรู้สึกเป็นห่วงและช่วยกันออกตามหาแต่ก็ไม่พบ คุณพ่อของเขาคิดว่าลูกชายอาจไปเล่นน้ำที่น้ำตกขุนกรณ์ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านประมาณ 30 กิโลเมตร จึงออกไปตามหา เมื่อไปถึงน้ำตกก็พบรถมอเตอร์ไซค์จอดอยู่ ทุกคนต่างเดินฝ่าความมืดมิดขึ้นไปที่น้ำตกเพื่อตามหาตลอดทั้งคืน แต่ก็ยังไม่พบร่างของเขา

จนเวลาล่วงเลยไปถึงประมาณ 5:00 น. จึงพบศพของเขา อยู่ในสภาพนั่งนิ่งพิงอยู่กับโขดหินริมลำธารน้ำตก ที่หน้าอกบริเวณหัวใจพบรอยกระสุนปืนยิงทะลุเสื้อวอร์มที่เขาสวมอยู่ ร่างของเขาถูกนำส่งโรงพยาบาลเพื่อชันสูตร หมอวินิจฉัยว่าลูกกระสุนปืนยิงตัดขั้วหัวใจ และเสียชีวิตไปไม่เกิน 3 ชั่วโมง ซึ่งหมายความว่าเขาตัดสินใจยิงตัวตายในเวลาประมาณ 3:00 น.

แต่เป็นเรื่องที่น่าแปลกมาก เพราะในช่วงเวลาประมาณ 3:00 น. นั้นเอง ทุกคนต่างช่วยกันค้นหาไปทั่วบริเวณโขดหินที่พบศพ เดินวนไปวนมาอยู่หลายรอบแต่ก็ไม่พบร่างเขา อีกทั้งยังไม่ได้ยินเสียงปืนเลย ทั้งๆ ที่ปืนลูกโม่เวลาที่ยิงจะมีเสียงดังมาก ตามสถานการณ์แล้ว ในช่วงเวลาที่ค้นหา น่าจะพบผู้ตายก่อนเสียชีวิต

ในคืนวันเดียวกันนั้น ประมาณ 3:00 น. เพื่อนหญิงคนหนึ่งซึ่งเรียนสาขาเดียวกับผู้ตาย มีความรู้สึกวิตกกังวลและนอนไม่หลับ เห็นภาพเพื่อนคนนี้เข้ามาในความคิดตลอด จนต้องไปเคาะประตูเรียกเพื่อนที่อยู่ห้องใกล้ๆ พอตอนเช้าจึงทราบข่าวว่าเพื่อนคนนี้เสียชีวิตแล้ว เพื่อนๆ ทราบข่าวก็รีบเหมาBรถบัสจากมหาวิทยาลัยตรงดิ่งไปที่บ้านผู้ตายทันที

คุณพ่อของผู้ตายเล่าว่าพบจดหมายฉบับหนึ่งอยู่ใต้หมอน เขียนด้วยลายมือว่า "ผมขโมยปืนของพ่อไป พ่อไม่รู้เรื่องอะไร ผมทำคนเดียว"

หลังจากเสร็จสิ้นการเผาศพ เพื่อนชายประมาณ 10 กว่าคนตกลงกันว่าจะบวชอุทิศส่วนกุศลให้เพื่อนผู้ล่วงลับ เพื่อนๆ หลายคนก็ฝันเห็นเขาเกือบทุกคืน เพื่อนคนหนึ่งที่บวชอยู่ที่วัดพระธรรมกายในช่วง 3-4 ปีแรก ก็ฝันเห็นปีละครั้งเกือบทุกปี คำนวณแล้วใกล้เคียงกับวันที่เขาเสียชีวิต น่าแปลกมาก

ตัวผู้ส่งเคสเองก็มีประสบการณ์ ในช่วง 7 วันหลังจากงานเผาศพ ขณะที่ผู้ส่งเคสและเพื่อนอยู่ในห้องปฏิบัติการพืชไร่ ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าเหมือนเขากำลังอยู่ใกล้ๆ แต่ก็ไม่เห็นตัว

ก่อนที่เพื่อนจะเสียชีวิต เขาได้มาชวนผู้ส่งเคสหลายครั้งให้ไปอบรมธรรมทายาทหญิง แต่ผู้ส่งเคสก็ปฏิเสธมาโดยตลอด ในคืนก่อนที่ผู้ส่งเคสจะทราบข่าวการตายของเขา ผู้ส่งเคสได้พบเหตุการณ์อัศจรรย์ในห้องที่มืดมิด ขณะที่มีความคิดมากมายผ่านเข้ามาในสมองบวกกับความสับสน ทันใดนั้นก็เกิดดวงสว่างขึ้นมาที่เพดานห้อง เริ่มจากเป็นจุดเหมือนดวงดาวเล็กๆ แล้วค่อยๆ สว่างจ้าขึ้นเรื่อยๆ เป็นดวงกลมโตขนาดเท่าลูกบาสเกตบอล สุกใสสว่างเหมือนพระจันทร์วันเพ็ญ หมุนควงเป็นวงอยู่กลางเพดานห้อง แล้วก็หยุดนิ่ง สว่างจ้าจนตาของผู้ส่งเคสพร่า แต่ก็ไม่แสบตา ความสว่างได้กลบความมืดมิดเสียสิ้น ความวิตกกังวลได้สลายหายไป และผู้ส่งเคสก็ผล็อยหลับไปในที่สุด

ตอนเช้าวันรุ่งขึ้น ผู้ส่งเคสรีบขับรถไปที่ชมรมพุทธเพื่อตักบาตร และอยากจะบอกเรื่องที่ตัดสินใจจะไปอบรมธรรมทายาทหญิงให้เพื่อนผู้ล่วงลับทราบด้วย แต่ก็ต้องมาทราบข่าวการตายของเขาแทน