EP.336 โรคภูมิแพ้ตัวเอง (SLE)

(ความยาว 1740 อักษร)

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อบุตรสาวคนโตของผู้ส่งเคสเริ่มมีอาการป่วยตั้งแต่เรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 5 ประมาณปี พ.ศ. 2525 ขณะอายุได้ 17 ปี. อาการป่วยในตอนนั้นยังไม่รุนแรง เป็นแบบเป็นๆ หายๆ โดยมีอาการปวดตามข้อ นิ้วจะปวดสลับกันไปมาเกือบทุกนิ้ว แล้วก็หายไปเอง. พาไปตรวจที่โรงพยาบาล คุณหมอก็บอกว่าไม่เป็นอะไร. คุณหมอให้เพียงยาแก้ อักเสบมาทานเพื่อบรรเทาอาการ.

จนกระทั่งปี พ.ศ. 2530 เมื่อบุตรสาวอายุได้ 22 ปี กำลังเรียนอยู่ชั้นปีสุดท้ายในมหาวิทยาลัย อาการป่วยก็หนักขึ้นมาก และมาตรวจพบว่าเป็นโรคแพ้ภูมิตัวเอง หรือโรค SLE. คุณครูไม่ใหญ่ อธิบายว่า ที่หมอตรวจไม่พบตั้งแต่แรก ไม่ใช่เพราะหมอไม่เก่ง แต่เป็นเพราะกรรมมันบัง. อาการของโรค SLE ที่พบคือ ไตอักเสบแบบเฉียบพลัน และมีอาการบวมทั้งตัว โดยเฉพาะตั้งแต่ช่วงท้องไปจนถึงปลายเท้า. ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา บุตรสาวต้องเข้ารับการรักษาตัวที่โรงพยาบาลอยู่ตลอด เป็นผู้ป่วยในของโรงพยาบาลรวมประมาณ 8 ครั้ง. มีเหตุการณ์ทางการแพทย์ต่างๆ เกิดขึ้น เช่น การเจาะหนองที่โคนขาซ้าย เพราะผิวหนังอักเสบจากการติดเชื้อ ทำให้เป็นฝี และลุกลามอย่างรวดเร็วจนเกือบถึงกระดูก. ยังต้องผ่าตัดไส้เลื่อนข้างขวาเพื่อเอาชิ้นเนื้อไปตรวจ และการผ่าตัดอื่นๆ อีกหลายอย่าง.

ปัจจุบัน โรค SLE ของบุตรสาวถูกควบคุมอาการได้แล้วและโรคสงบ ไม่แสดงอาการรุนแรง. อย่างไรก็ตาม คุณหมอบอกว่าบุตรสาวจะต้องทานยาเพื่อรักษาโรคนี้ไปตลอดชีวิต. ผลข้างเคียงจากการทานยานี้เอง ทำให้บุตรสาวต้องเข้ารับการผ่าตัดเปลี่ยนกระดูกข้อสะโพกถึง 5 ครั้ง. เนื่องจากหัวกระดูกสะโพกตายและยุบตัวลง. การผ่าตัดครั้งแรกเป็นการเปลี่ยนกระดูกสะโพกด้านซ้าย ในต้นปี พ.ศ. 2533. ครั้งที่สองเป็นการเปลี่ยนข้อสะโพกด้านขวา เมื่อปลายปี พ.ศ. 2533.

หลังจากนั้น บุตรสาวก็ใช้ชีวิตได้ตามปกติ ไปเรียนต่อจนจบปริญญาตรี. และทำงานกับเพื่อนที่โรงพิมพ์ในจังหวัดปทุมธานีได้ประมาณ 8 ปี. จนถึงปี พ.ศ. 2545 บุตรสาวก็ต้องเข้ารับการผ่าตัดอีกเป็นครั้งที่ 3 เนื่องจากข้อสะโพกเทียมข้างซ้ายที่ใส่ไว้เสื่อม และกระดูกหัวสะโพกยุบตัวลงไปมาก ทำให้เดินไม่สะดวก ขาทั้งสองข้างยาวไม่เท่ากัน. เวลาเดินจะปวดสะโพกมาก. การผ่าตัดครั้งที่ 3 นี้ เป็นการเอาข้อสะโพกเทียมอันเก่าออก แต่ยังไม่ใส่ข้อใหม่ ซึ่งเจ็บปวดมากกว่าทุกครั้ง และต้องนอนโรงพยาบาลนานถึง 21 วัน. คุณหมอต้องเจาะขาเพื่อถ่วงน้ำหนักประมาณ 10 กิโลกรัม เพื่อดึงกระดูกหัวสะโพกที่ยุบตัวให้ขึ้นมา จะได้ใส่ข้อสะโพกอันใหม่ได้. แต่ผลการเอ็กซเรย์ออกมาว่าไม่สามารถดึงกระดูกให้ขึ้นมาได้. ต้องกลับไปพักรักษาตัวที่บ้าน และออกกำลังกายเพื่อให้กระดูกใหม่ งอกขึ้นมาเอง โดยต้องรอเป็นเวลา 1 ปี จึงจะผ่าตัดใส่กระดูกเทียมอันใหม่ได้. ในช่วงนี้ บุตรสาวต้องใช้ไม้เท้าช่วยเดินตลอด.

ต้นปี พ.ศ. 2546 บุตรสาวเข้ารับการผ่าตัดครั้งที่ 4 เพื่อใส่ข้อสะโพกเทียมอันใหม่ข้างซ้าย. เมื่อเดินได้ดีแล้ว คุณหมอก็นัดผ่าตัดเพื่อเปลี่ยนข้อสะโพกเทียมข้างขวาอีก. บุตรสาวจึงต้องเข้ารับการผ่าตัดอีกเป็นครั้งที่ 5 เมื่อต้นปี พ.ศ. 2547. ปัจจุบัน บุตรสาว ยังคงพักฟื้นเพื่อรอที่จะเดินได้อีก เพราะคุณหมอยังไม่ให้เดินลงน้ำหนัก ต้องใช้ไม้เท้าช่วยเดินไปอีกประมาณ 3 เดือน.

ในทุกครั้งที่บุตรสาวเข้ารับการผ่าตัด มักจะเกิดเหตุการณ์ประหลาดขึ้น หลังการผ่าตัดได้ 2-3 วัน. เช่น การผ่าตัดกระดูกครั้งที่ 3 ทุกคนบอกว่าบุตรสาวนอนหลับไม่รู้สึกตัวอยู่ 2 วัน. แต่ตัวบุตรสาวเองรู้สึกเหมือนหลับและฝันไปว่ามีคนพาไปที่ไหนก็ไม่รู้ แล้วก็เห็นเปรต. และตัวบุตรสาวเองก็เป็นเปรตที่กินน้ำมูดคูด (น้ำปัสสาวะ). เรื่องนี้บุตรสาวไม่ค่อยกล้าเล่าให้ใครฟัง กลัวจะหาว่าไม่จริง.

ในการผ่าตัดกระดูกครั้งที่ 5 ที่เพิ่งผ่านมาล่าสุดเมื่อต้นเดือนกุมภาพันธ์ พ.ศ. 2547 บุตรสาวก็ไม่รู้สึกตัวอีก 2 วัน. ต่างกันเพียงว่า ครั้งนี้ไม่ได้หลับไปเลย แต่เพียงแค่หลับตา ไม่รู้สึกตัวว่าตัวเองทำอะไรไปบ้าง. แต่ในความคิดนั้นเหมือนเป็นความฝันที่เหมือนจริง. ฝันว่าตัวถูกผ่าตัดออกเป็นชิ้นๆ เลือดไหลนองเต็มไปหมด. แล้วก็ไปเกิดเป็นเปรตอีก. เหตุการณ์ในครั้งนี้คล้ายกับครั้งแรกที่ฝัน.

นอกจากบุตรสาวคนโตแล้ว น้องสาวของผู้ส่งเคสก็เป็นโรค SLE เหมือนกัน. แต่พบตั้งแต่แรก อาการจึงไม่เฉียบพลันเหมือนบุตรสาว และอาการของโรคยังไม่กำเริบมาก สามารถรักษาให้หายขาดได้. น้องสาวมีสามีเป็นตำรวจและมีลูกสาวด้วยกัน 1 คน อายุ 8 ปี. น้องเขยเป็นตำรวจที่ทำงานดี เลื่อนขั้นอย่างรวดเร็ว และเป็นที่รักของเจ้า นายและพวกพ้อง. แต่ก็มาเสียชีวิตลงด้วยการใช้ปืนยิงที่ขมับตัวเอง เสียชีวิตเมื่อวันที่ 17 ตุลาคม พ.ศ. 2546.

นี่คือเรื่องราวทั้งหมดที่เกิดขึ้น ซึ่งนำมาสู่คำถามที่ผู้ส่งเคสต้องการเรียนถาม คุณครูไม่ใหญ่