EP.396 ตายยังไม่รู้ว่าตาย

ผู้ส่งเคสท่านนี้เป็นผู้นำบุญจากจังหวัดร้อยเอ็ด เจ้าค่ะ ท่านเข้าวัดครั้งแรกเมื่อปีพุทธศักราช 2528 จากนั้นก็หายไป 10 ปี (น่าตียิ่งนัก คุณครูไม่ใหญ่กล่าว) แต่แล้วก็ยังดีที่ท่านได้กลับมาอีกครั้งในปีพุทธศักราช 2538 ซึ่งเป็นช่วงที่กำลังสร้างพระธรรมกายประจำตัวประดิษฐานในมหาธรรมกายเจดีย์ นับตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา ผู้ส่งเคสก็ได้ทำหน้าที่เป็นทั้งผู้นำบุญและผู้นำรถของจังหวัดร้อยเอ็ดอย่างเต็มกำลัง ทำบุญทุกบุญไม่เคยขาดแม้แต่งานเดียว ท่านนำรถมาร่วมงานบุญใหญ่แต่ละงานได้หลายสิบคัน ปัจจุบันท่านยังทำหน้าที่ติดตั้งจานดาวธรรมไปแล้วประมาณ 300 ดวงเจ้าค่ะ ชีวิตในวัยเด็กของผู้ส่งเคสก็มีเรื่องราวที่ต้องผ่านอุปสรรคหลายอย่าง ท่านเป็นลูกคนสุดท้องในบรรดาพี่น้อง 6 คน เกิดมาตอนที่คุณพ่ออายุมากแล้ว ทำให้ไม่เคยเห็นหน้าคุณพ่อเลย เพราะท่านเสียชีวิตด้วยโรคกระเพาะตั้งแต่วัยเด็ก เมื่ออายุ 9 ขวบ คุณแม่ก็ป่วยด้วยโรคหัวใจและเสียชีวิตไปอีกคน ทำให้ท่านต้องกำพร้าทั้งพ่อและแม่ตั้งแต่อายุยังน้อย จากนั้นลูกสาวป้าก็มารับไปเลี้ยงที่กรุงเทพฯ ส่งให้เรียนการศึกษาผู้ใหญ่ แต่เมื่ออายุ 19 ปี ท่านก็หนีกลับมาอยู่บ้านคุณแม่ที่ร้อยเอ็ด เริ่มค้าขายผลไม้และขนม ในช่วงที่ค้าขายนี้เอง มีคนไม่รู้จักมาก่อนจากสุรินทร์มารับอาสามาช่วยงาน ช่วยทุกอย่างเหมือนพี่น้อง ทำให้ผู้ส่งเคสมีเวลามาวัดและทำหน้าที่ผู้นำบุญได้มากขึ้น จนกระทั่งปี 2540 พี่ผู้ช่วยคนนี้ป่วยเป็นมะเร็งเต้านมและเสียชีวิตลงใน 3 ปีต่อมา เมื่อไม่มีคนช่วย ผู้ส่งเคสจึงเลิกค้าขาย และหันมาทำหน้าที่ผู้นำบุญอย่างเต็มที่นับแต่นั้นมาเจ้าค่ะ

เรื่องราวของ ผู้ส่งเคส เริ่มต้นที่จังหวัดร้อยเอ็ด ครอบครัวของท่าน คุณพ่อคุณแม่มีลูกด้วยกันถึง 6 คน แต่ชีวิตของ ผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นน้องคนสุดท้องนั้นต้องพบกับความพลัดพรากตั้งแต่ยังเยาว์ คุณพ่อเสียชีวิตด้วยโรคกระเพาะไปตั้งแต่อายุ 66 ปี ตอนนั้น ผู้ส่งเคส ยังเด็กมากจึงไม่เคยได้เห็นหน้าท่านเลย เมื่อโตขึ้นมาหน่อย ตอนอายุได้ 9 ขวบ คุณแม่ก็มาป่วยเป็นโรคหัวใจ เข้าโรงพยาบาลได้เพียง 3-4 วันก็เสียชีวิตไปด้วยอาการสงบ ขณะอายุ 47 ปี การจากไปของคุณแม่ทำให้พี่ชายคนโตเสียใจอย่างมาก จากเดิมที่เป็นคนดี ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ เป็นคนใจบุญ ก็กลับกลายเป็นดื่มเหล้าอย่างหนัก จนสุดท้ายก็เสียชีวิตลงด้วยโรคพิษสุราเรื้อรัง

เมื่อไม่มีพ่อและแม่ ผู้ส่งเคส ก็ต้องย้ายไปอยู่กรุงเทพฯ โดยมีลูกสาวป้ามารับไปเลี้ยงดู ท่านได้รับการส่งเสียให้เรียนการศึกษาผู้ใหญ่ แต่เมื่ออายุได้ 19 ปี ลูกสาวป้าก็อยากให้ท่านแต่งงานกับนายทหาร ผู้ส่งเคส ไม่ต้องการ จึงหนีกลับมาที่บ้านของคุณแม่ที่ร้อยเอ็ด แล้วก็เริ่มประกอบอาชีพค้าขายผลไม้และขนม

ในช่วงที่ค้าขายนี้เอง ได้เกิดเรื่องราวแปลกๆ ขึ้น มีคนที่ไม่เคยรู้จักกันมาก่อน เป็นผู้หญิงอายุรุ่นราวคราวพี่มาจากจังหวัดสุรินทร์ มาขออยู่ช่วยงาน เธอผู้นี้ช่วย ผู้ส่งเคส ทำงานทุกอย่างเหมือนเป็นพี่น้อง ทั้งงานบ้านและงานขายของ การช่วยเหลือนี้เอง ทำให้ ผู้ส่งเคส มีเวลาไปวัดและทำหน้าที่ผู้นำบุญได้มากขึ้น แต่แล้ว ในปีพุทธศักราช 2540 พี่ผู้ช่วยคนนี้ก็ล้มป่วยลงด้วยโรคมะเร็งในเต้านม ผู้ส่งเคส ได้ดูแลรักษาพยาบาลอยู่ 3 ปี ก่อนที่เธอจะเสียชีวิตลง หลังจากที่พี่ผู้ช่วยเสียชีวิตไปแล้ว ผู้ส่งเคส ก็ไม่มีคนช่วยงาน จึงตัดสินใจเลิกค้าขาย และหันมาทำหน้าที่ผู้นำบุญอย่างเต็มที่นับแต่นั้นมา

ผู้ส่งเคส ยังเป็นกัลยาณมิตรให้กับพี่สาวคนที่ 3 พี่สาวท่านนี้เป็นผู้มีศรัทธาในวัดพระธรรมกายมาก และเป็นผู้ช่วยคนสำคัญในการเป็นผู้นำรถ ในบางงานสามารถนำสาธุชนจากร้อยเอ็ดมาวัดได้ถึง 60 คันรถบัส ผู้ส่งเคสและพี่สาวทำหน้าที่กัลยาณมิตรอย่างต่อเนื่องเป็นเวลาประมาณ 4 ปี ก่อนที่พี่สาวจะเสียชีวิต ก่อนเสียชีวิต พี่สาวได้ย้ายมาอยู่ที่หมู่บ้านเปรมปรี คลอง 2 และได้เป็นหัวหน้าหมู่บ้าน พร้อมทั้งทำหน้าที่ผู้นำบุญไปด้วย พี่สาวไปปฏิบัติธรรมที่พนาสวรรค์ งานบุญใหญ่ที่วัดไม่เคยขาด ทั้งงานชุบตัวที่สระมหาเศรษฐี งานบุญที่มหาวิหารหลวงปู่ เธอมาวัดตลอด จนกระทั่งถึงงานทอดกฐินสร้างมหาวิหารพระมงคลเทพมุนี ในปี 2544

ก่อนถึงวันงานกฐิน พวกเราต่างก็รวบรวมปัจจัยถวายปิดกองกฐินได้สำเร็จ 1 กองกว่าๆ พี่สาวก็ร่วมถวายปัจจัยนี้ด้วย ทำให้ท่านมีปิติในบุญนี้มาก พี่สาวทำหน้าที่บอกบุญกฐินอย่างเต็มที่ โดยขี่จักรยานบอกบุญคนในหมู่บ้านถึง 2 หมู่บ้าน นอกจากกฐินวัดพระธรรมกายแล้ว ยังช่วยบอกบุญกฐินวัดสาขาอีกด้วย เรื่องบุญกฐินอยู่ในจิตใจของพี่สาวตลอดเวลา

แต่แล้ว เหตุการณ์ที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้น ตรงกับวันงานทอดกฐินปี 2544 นี่เอง ผู้ส่งเคส ซึ่งอยู่ที่ร้อยเอ็ด ได้นำรถนำสาธุชนมาประมาณ 30 คันรถบัส ได้นัดกับพี่สาวให้มาพบกันที่วัด ผู้ส่งเคสเข้าใจว่าหลานสาวจะมาส่ง แต่พี่สาวก็เข้าใจว่า ผู้ส่งเคส จะไปรับ ในวันนั้น ผู้ส่งเคส โทรไปเช็คที่บ้านพี่สาวหลายครั้งแต่ไม่มีใครรับสาย ผู้ส่งเคส อยู่ร่วมบุญกฐินที่วัด ดูแลสาธุชนที่พามาด้วยความปิติเบิกบานท่วมท้นทั้งวัน หลังเสร็จพิธี จึงแวะไปหาพี่สาวที่บ้าน เห็นคนอยู่เต็มบ้าน พอเข้าไปก็พบว่าพี่สาวได้เสียชีวิตแล้ว

เธอหลับตายไปเฉยๆ โดยไม่มีใครคาดคิดและไม่ได้ตั้งตัว หมอให้เหตุผลว่าหัวใจล้มเหลว ในวัยเพียง 57 ปี ทั้งที่ก่อนเสียชีวิตเธอกำลังรวบรวมซองกฐินและเตรียมอาหารจะไปใส่บาตรที่วัดในวันงานกฐินด้วยกัน แต่ก็ไม่สามารถรักษาลมหายใจไว้ได้ เธอเสียชีวิตไปก่อนวันงานไม่กี่ชั่วโมง เจ้าค่ะ