EP.426 วิบากเชียร์มวย ชนไก่

ผู้ส่งเคส เป็นนักเรียนใหม่ของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา เพิ่งเริ่มเรียนรู้ผ่านจานดาวธรรมที่ติดตั้งในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2547 เธอเป็นแม่บ้านดูแลสามีและลูก มีอาชีพเสริมคือรับช่วงต่อกิจการปล่อยเงินกู้จากคุณแม่ สามีเป็นวิศวกร. ผู้ส่งเคสรู้จักกับเพื่อนกัลยาณมิตรท่านหนึ่งที่โรงเรียนของลูกชาย เพื่อนคนนี้ได้ชวนเธอคุยเรื่องบุญบาป นรก สวรรค์ และแนะนำให้ติดตั้งจานดาวธรรม. เมื่อติดตั้งแล้ว เธอก็ติดใจมาก ชอบดูรายการโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา จะดูทุกวันจนลูกชายทั้งสองคนรู้ดีว่าช่วงค่ำเป็นเวลาจองทีวีของแม่. พวกเขาจะผลัดกันดู โดยตอนเย็นลูกดูการ์ตูน ส่วนตอนค่ำแม่จะเหมาดู DMC.

ผู้ส่งเคสจะพาลูกชายมาดูรายการ DMC ด้วย. ส่วนสามีนั้นไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ได้ห้าม. เธอใช้วิธีแก้ปัญหาโดยติดตั้งจานในห้องนอน เผื่อว่าสามีจะได้ยินบ้าง เพราะต้องนอนห้องเดียวกัน. แรกๆ สามีจะขอให้ปิดทีวีเมื่อถึงเวลานอน แต่ต่อมาก็เริ่มนอนฟังไปด้วย. จนตอนนี้เขาก็ยอมรับว่ามันดีเหมือนกัน จึงอนุญาตให้เธอไปวัดโดยไม่ห้ามเหมือนช่วงแรกๆ แล้ว.

ผู้ส่งเคสได้ดูรายการพิเศษใน DMC เรื่องการปิดบ่อนไก่ชนที่อำเภอวิหารแดง จังหวัดสระบุรี ทำให้เธอนึกถึงคุณพ่อของเธอ เพราะท่านนิยมเล่นชนไก่เป็นประจำ. คุณพ่อเป็นทหารอากาศ ชอบดื่มเหล้า สะสมพระเครื่อง เล่นไก่ชน และชอบเล่นมวยตู้. ท่านเคยเป็นนักมวยเก่า. การดื่มเหล้าดื่มทุกวันหยุดเฉพาะช่วงเข้าพรรษา ส่วนการพนันจะสลับกันเล่นระหว่างตีไก่กับเล่นมวยตู้ ทำอย่างนี้ตั้งแต่หนุ่มจนกระทั่งอายุ 50 กว่าปี. มวยตู้คือมวยที่ต่อยในทีวี.

ในช่วงท้ายของชีวิต คุณพ่อเจ็บป่วยเข้าออกโรงพยาบาลเป็นว่าเล่น. เริ่มจากผ่าตัดตา 2 ข้าง ทำให้ต้องถูกปิดตาไว้นานเกือบเดือน. ตามด้วยอาการอาเจียนเป็นเลือดออก มาเป็นลิ่มๆ. หมอบอกว่าเป็นตับแข็ง ต้องผ่าตัด เสียค่ารักษาไปเป็นแสน. ออกจากโรงพยาบาลได้ 1 เดือน ก็ต้องกลับเข้าไปอีก. คราวนี้หมอบอกว่าพ่อจะอยู่ได้อีกแค่ 5 ปี. สองปีภายหลังผ่าตัดครั้งนั้น พ่อก็เริ่มรับประทานอาหารไม่ได้ จะสะอึก มีเสียงดัง ก๊อกๆ อยู่ในคอ แล้วก็อาเจียนออกมา. ดื่มน้ำไม่ได้แม้กระทั่งน้ำเปล่า. บางครั้งอาเจียน 2-3 รอบกว่าจะกลืนอาหารลงคอได้บ้าง. อาการของพ่อเหมือนไก่ชนที่พ่อเอาขนหางไก่ปั่นเอาเสลดออก. ทุกครั้งที่กินอาหาร จะมีเสียงคอกๆ อยู่ในคอ. พ่อเข้าออกโรงพยาบาลทุกเดือนเป็นเวลา 5 ปี จนกระทั่งอายุ 63 ปี จึงเสียชีวิตเมื่อปี พ.ศ. 2541.

ผู้ส่งเคสสงสารพ่อมาก พยายามทำบุญส่งไปให้เสมอ. เธอมาวัดเป็นครั้งแรกในวันอังคารที่ 28 ธันวาคม พ.ศ. 2547 ซึ่งเป็นปลายปีที่ผ่านมา. เธอพาพระลูกชายทั้งสองคนมาถวายปัจจัยเสาแก้วกับหลวงพ่อ รู้สึกปลาบปลื้มปิติมาก. กลับบ้านหัวใจพองโต แล้วก็อธิษฐานจิตถึงคุณพ่อที่เสียชีวิตไปแล้วว่า ถ้าพ่อได้รับบุญนี้ให้พ่อมาเข้าฝันด้วย. แต่คืนนั้นพ่อก็ไม่ได้มาเข้าฝันเลย เพราะเธอมัวตื่นเต้นปลาบปลื้มในบุญจนนอนไม่หลับ. ก่อนหน้านี้ที่จะได้ทำบุญเสาแก้ว เธอฝันเห็นพ่อบ่อยๆ มักจะมาบอกให้ทำบุญให้ ซึ่งเธอก็ทำให้ทุกครั้ง. ตอนนั้นพ่อมีสภาพเป็นคนแก่อายุเท่าตอนก่อนตาย. แต่หลังจากทำบุญเสาแก้วให้แล้ว เธอฝันเห็นพ่อเป็นหนุ่ม ดูสดใสขึ้น. ปาฏิหาริย์หลังจากทำเสาแก้วที่เกิดขึ้นกับเธอคือ บรรดาลูกหนี้ต่างพากันเอาเงินมาใช้คืนให้ จนได้เงินเกือบเท่าจำนวนที่ถวายปัจจัยทำบุญไป. แถมสิ่งที่ได้เป็นดอกเบี้ยคือความปิติ มีความสุขที่ได้ทำบุญใหญ่ครั้งนี้.