EP.689 ทนทรมานมามากแล้วขอกราบลา

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาพันธุ์แท้. ลูกดู DMC ทุกวัน ไม่เคยขาด ถึงแม้งานเยอะก็จะรีบกลับบ้านหอบงานมาทำหน้าจอ เพราะไม่พลาดสักคำ ทุกถ้อยคำนำไปสู่ความสว่าง ยิ่งฟังยิ่งกระจ่างในชีวิต. ผู้ส่งเคสเข้าวัดพระธรรมกายเพราะเพื่อนนำแผ่นพับงานวันมาฆบูชามาให้ดู เห็นแล้วรู้สึกเหมือนภาพในฝัน จึงรีบถามเพื่อนว่าภาพนี้เป็นของจริงหรือเปล่า เพื่อนบอกเป็นภาพงานจริง ๆ ผู้ส่งเคสและคุณแม่จึงได้มาวัดพระธรรมกายในเดือนตุลาคม พ.ศ. 2542 ช่วงสร้างองค์พระภายนอกที่มหาธรรมกายเจดีย์. ตั้งแต่นั้นมาก็มาวัดตลอด ไม่เคยขาด ทำบุญทุกบุญ ไม่เคยตกบุญเลย. ลูกเคารพและศรัทธาในพระเดชพระคุณหลวงพ่อมาก ขอสร้างบารมีตามหลวงพ่อและหมู่คณะไปทุกชาติ. ผู้ส่งเคสเป็นลูกสาวคนโต อายุ 31 ปี จบปริญญาโททางด้านบริหารธุรกิจ มีน้องสาว 1 คน อายุ 26 ปี จบปริญญาโทคณะวิศวกรรมศาสตร์เครื่องกล และน้องชาย 1 คน อายุ 20 ปี กำลังเรียนคณะนิติศาสตร์. ครอบครัวอบอุ่น พี่น้องรักกันดี.

ผู้ส่งเคสเริ่มต้นเล่าเรื่องราวของคุณตาคุณยาย คุณตาคุณยายเป็นคนใจบุญ มีศรัทธาในพระพุทธศาสนามาก. คุณตามีอาชีพรับจ้างตัดผม ส่วนคุณยายเป็นแม่ค้า. คุณยายค้าขายเก่งจนมีฐานะดี ชอบตักบาตรพระทุกรูปทุกวัดที่พายเรือบิณฑบาตผ่านบ้านทุกวัน. คุณยายได้รับมรดกที่ดินทำเลดีหลายสิบไร่ และยังชอบหาซื้อที่ดินทำเลดี ๆ ไว้เป็นมรดกให้ลูกหลาน. หากคุณยายขายที่ดินได้ ก็จะแบ่งเงินครึ่งหนึ่งมาทำบุญบำรุงพระพุทธศาสนา เช่น สร้างถนนเข้าวัด สร้างกุฏิ สร้างแท็งก์น้ำ สร้างที่เผาศพ. คุณยายรู้ว่าชีวิตเป็นของไม่เที่ยง ไม่รู้ว่าจะอยู่ได้นานเท่าไหร่ จึงไม่รอช้ารีบทำบุญทุกบุญทุกแบบ. ชีวิตคุณยายก็เป็นไปตามที่คิดจริงๆ เพราะท่านละโลกไปด้วยวัยเพียง 42 ปี ด้วยโรคหัวใจโต.

หลังจากคุณยายเสียชีวิต คุณตาก็แต่งงานใหม่ทันทีและมีลูกกับภรรยาใหม่ 1 คน. อยู่ด้วยกันประมาณ 10 กว่าปี คุณตาคิดได้ว่าอยากเป็นมรรคทายก. พออายุ 60 ปี ก็คิดได้เพิ่มขึ้นไปอีกว่าอยากออกบวช ภรรยาใหม่ของคุณตาก็โอเค. คุณตาบวชอยู่ได้ประมาณ 10 ปี ก็มรณภาพในผ้าเหลืองด้วยโรคชรา อายุได้ 70 ปี.

คุณแม่ของผู้ส่งเคสเป็นลูกสาวคนสุดท้อง ได้รับมรดกที่ดินทำเลดีจากคุณยาย 20 ไร่. เมื่อครอบครัวประสบปัญหาเศรษฐกิจ คุณแม่ก็อธิษฐานขายที่ดินได้กว่า 10 ล้านบาทมาใช้หนี้จนหมดความกังวล. เมื่ออยากทำบุญก็อธิษฐานขายที่ดินได้เงินมาทำบุญ เป็นประธานรองกฐิน 2 ปีซ้อน. ตอนนี้ยังมีที่ดินเหลืออยู่แถวสนามบินสุวรรณภูมิอีก 16 ไร่. ผู้ส่งเคสกล่าวว่ายิ่งทำบุญยิ่งรวย.

ผู้ส่งเคสเล่าถึงน้องสาวที่จบปริญญาโท น้องสาวเป็นคนเรียนเก่งมาตลอด ตั้งแต่มัธยม 4 เคยถูกคัดเลือกให้อยู่ห้องคิงซึ่งเป็นหลักสูตรพิเศษจบ ม.6 ได้ใน 2 ปี. แต่น้องสาววิตกกังวลมาก กลัวเรียนได้ไม่ดีเท่าเพื่อน มักมาบ่นและร้องไห้ด้วยความอึดอัดใจ เครียดมากจนคุณพ่อต้องพาไปพบจิตแพทย์. ความเครียดทำให้น้องย้ายกลับมาเรียนห้องเดิมภายใน 3-4 เดือน ความเครียดจึงหายไป. แต่ตอนเรียนจบปริญญาโทวิศวกรรมเครื่องกลนั้นเรียนหนักและเครียดมากมาตลอด.

เมื่อเรียนจบ น้องสาวทำงานบริษัทแห่งหนึ่งในตำแหน่งเกี่ยวกับบัญชี เงินเดือนกว่า 20,000 บาท. ทำได้เพียงเดือนเดียวก็ลาออก ให้เหตุผลว่างานนี้ไม่ได้ใช้ความคิด ชอบงานที่ใช้สมอง ท้าทายความสามารถ. ต่อมาได้สมัครงานที่สอง ซึ่งเป็นงานเกี่ยวกับวิทยานิพนธ์ที่ศึกษาเกี่ยวกับแรงตึงผิวของเหล็ก. ตำแหน่งนี้ยากมาก ปกติผู้ที่ทำได้ต้องจบปริญญาเอก. แต่บริษัทเห็นแววว่าน้องเรียนตรงสายจึงรับเข้าทำงาน. แต่ด้วยที่วุฒิภาวะยังน้อย ประสบการณ์ยังไม่มี. เดือนแรกที่ทำงานถูกเพื่อนร่วมงานสบประมาทเสียกำลังใจทุกวัน. บางคนพูดเรื่องรูปร่าง บอกดูไม่เหมือนคนโสด. ทำให้มีความกดดันสูง เครียดง่าย ขี้กังวลง่าย. น้องสาวโทรมาปรึกษาผู้ส่งเคสบ่อยๆ ผู้ส่งเคสให้กำลังใจ อธิบายเรื่องอุปสรรค แต่น้องก็คิดวนเวียนเรื่องเดิมๆ จนมีอาการเครียดจัด. ทำงานได้แค่ 2 เดือนก็ลาออก.

2 อาทิตย์ต่อมา น้องสาวขอไปปฏิบัติธรรมที่วัดแห่งหนึ่งแถวภาคกลาง ขับรถไปคนเดียว. ปฏิบัติธรรม 7 วันแล้วกลับบ้าน. ออกจากวัดบ่าย 2 ควรจะถึงบ้าน 4-5 โมงเย็น. แต่ 5 โมงเย็นน้องสาวโทรมาบอกน้องชายว่าน้ำมันหมด หลงทาง. เสียงเรียบ ร้อน ตื่นตระหนก. 3 ทุ่มยังไม่ถึงบ้าน พ่อเช็คตำแหน่งจากโทรศัพท์ ทราบว่าอยู่ อ.เสิงสาง โคราช. ผู้ส่งเคสโทรเช็คที่ สภ.เสิงสาง ตำรวจเล่าว่าน้องสาวขับรถตกถนน เพิ่งช่วยเอารถขึ้นได้. น้องสาวกลับถึงบ้านตี 3 ด้วยอาการเหม่อลอย หน้าซีดเหลือง เท้าเปื้อนดินแดง. แต่เมื่อถามถึงเหตุการณ์ น้องสาวไม่ยอมเล่า. กลายเป็นคนไม่ค่อยพูด ไม่เล่นเหมือนก่อน ชอบเก็บตัวในห้อง. บางคืนนอนไม่หลับจะลุกขึ้นมากระทืบเท้า ร้องวี้ดบึ้มๆ และพูดว่า อย่ามายุ่งกับกู กูนอนไม่หลับ อย่ามาหลอกมาหลอนกันเลย. ครอบครัวเป็นห่วงน้องสาวมาก.

วันหนึ่งน้องสาวบอกพ่อให้พาไปวัดที่เคยไป บอกว่าลืมบัตรไว้. พ่อจึงพาไป. ไปถึงวัดหลังทำธุระเสร็จ กำลังจะกลับ พ่อเล่าว่าเห็นน้องสาวยกมือไหว้ไปทั่ววัด ไหว้แล้วยิ้ม เป็นอาการไม่ปกติทางจิตประสาท.

วันที่ 1 พฤศจิกายน 2548 หลังหล่อองค์พระเสร็จ ผู้ส่งเคสและคุณแม่กลับถึงบ้าน 3 ทุ่ม. พ่อบอกว่าน้องสาวขึ้นไปนอนตั้งแต่บ่าย 2 แล้ว นอนนานมาก. ผู้ส่งเคสคิดว่าดีแล้วจะได้พักผ่อนเต็มที่. แต่เวลาประมาณ 4 ทุ่ม คุณแม่เข้าไปในห้องน้องสาวก็พบว่าน้องผูกคอตายกับเหล็กดัดหน้าต่าง. แขนขาม่วง ดวงตาค้าง ลิ้นไม่จุกปาก ฟันเผยอเล็กน้อย มีน้ำมูกไหลออกมา สันนิษฐานว่าก่อนตายคงร้องไห้. มีจดหมายทิ้งไว้ พร่ำครวญ สรุปว่าทนไม่ไหวแล้ว ทรมานเหลือเกิน. ทุกคนช่วยกันนำร่างลงมา. มือของน้องจับเชือกแน่น. ผู้ส่งเคสและคุณแม่ตั้งสติได้ ไม่ตกใจ ไม่ร้องไห้ พยายามพูดให้น้องนึกถึงบุญทุกบุญ. นั่งสมาธิส่งบุญให้น้องตลอดคืน ได้ความรู้สึกที่อธิบายยากมาก. ผู้ส่งเคสถามว่าคืนนั้นนั่งกันอย่างไร นึกถึงองค์พระ ดวงแก้ว หรือน้อง. บอกว่านึกถึงบุญให้น้อง. ทั้งสงสารและเสียใจ. วันรุ่งขึ้นนำปัจจัยมาทำสังฆทานที่วัดพระธรรมกาย 5,000 บาท. อีกวันก็ทำกฐินล่วงหน้าปี 49 ให้อีก 10,000 บาท. วันที่ 6 พฤศจิกายน ซึ่งเป็นวันทอดกฐินวัดพระธรรมกาย ผู้ส่งเคส คุณพ่อ คุณแม่ มาวัดเพื่อเอาบุญให้น้องสาว.