EP.743 ได้ดีเพราะ dmc

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาล ผ่านจานดาวธรรม DMC ตั้งแต่เดือนพฤศจิกายน 2547 ชีวิตของผู้ส่งเคสและสามีเปรียบเหมือนได้ตายแล้วเกิดใหม่ และได้ดีก็เพราะช่อง DMC นี่เอง DMC ทำให้ครอบครัวได้เรียนรู้ความจริงของชีวิต สิ่งที่คุณครูไม่ใหญ่ได้สอนลูกๆ ผ่านจานดาวธรรมทุกวัน ทำให้ครอบครัวของผู้ส่งเคสหักดิบ ตัดใจเลิกธุรกิจที่ผิดศีลธรรมและที่ส่อแววจะผิดศีลธรรมทุกชนิด แม้จะทำให้สูญเสียรายได้จำนวนมากก็ไม่เสียใจที่ได้เลิก รู้สึกมีความสุขเหมือนได้วางสิ่งของที่แบกไว้บนบ่ามานาน ทำให้รู้สึกโปร่งเบา ปลอดภัยในชีวิต ทรัพย์สิน และปลอดภัยจากวิบากกรรมต่างๆ ผู้ส่งเคสเกิดในครอบครัวชาวนาที่จังหวัดหนองบัวลำภู เป็นคนที่ 6 ในจำนวนพี่น้อง 8 คน ตั้งแต่เด็กมีฝีมือในการจับปลา จับกบ จับเขียดมาก ได้รับคำชื่นชมจากพ่อแม่ ลุงป้า น้าอา ว่าสุดยอด เก่งในการทำมาหากิน โดยไม่มีใครบอกว่าเป็นเรื่องผิดหรือบาป

หลังจากเรียนจบ ผู้ส่งเคสได้มาทำงานที่ร้านเสริมสวยในบาห์เรนตามคำชักชวนของพี่สาวคนโต ตอนแรกมาด้วยความจำใจเลิกจับเขียดมาเสริมสวย แต่ภายหลังกลับรู้สึกขอบคุณที่ได้มาทำงานที่นี่ เพราะทำได้ 3 ปี มีรายได้ถึง 200,000 บาท โดยแบ่ง 100,000 บาทให้พ่อแม่ (ซึ่งถูกหลักวิชชา) และอีก 100,000 บาทเก็บไว้พาเพื่อนๆ เที่ยว ผู้ส่งเคสติดใจเห็นว่ารายได้ดี จึงกลับมาเปิดร้านเสริมสวยใหม่ที่บาห์เรนอีกครั้ง โดยหุ้นกับพี่น้อง แต่ครั้งนี้รายได้ไม่มากนักเพราะต้องแบ่งกันหลายคน ในช่วงนี้เอง หุ้นส่วนคนหนึ่งได้สอนให้ผู้ส่งเคสรู้จักการเล่นไพ่ และชวนให้หารายได้พิเศษด้วยการออกเงินให้กู้ในบ่อนไพ่ ตอนแรกแค่นั่งดูคนอื่นเล่น แต่พอคนอื่นเล่นเสีย ผู้ส่งเคสก็เข้าไปถามว่าต้องการเงินแก้มือไหม โดยให้กู้เงินโดยต้องนำทองหรือสิ่งของมีค่ามาจำนำไว้ ภายหลังผู้ส่งเคสก็ลองหัดเล่นไพ่บ้าง เผื่อจะพลุกเล่นได้ แต่กลับกลายเป็นว่า ผีพนัน เข้าสิง ทำให้ติดการพนันอย่างงอมแงม คุณครูไม่ใหญ่เตือนว่าอย่าไปใกล้ผี การพนันคือสุสาน มีผีพนันเยอะ ผู้ส่งเคสเล่นการพนันจนเกือบคลอดลูกชายคนโตในวงไพ่ สุดท้ายต้องเสียเงินเป็นล้านภายใน 6 เดือน จึงตัดสินใจเลิกเล่นไพ่และเลิกอาชีพปล่อยเงินกู้ในบ่อนไพ่

เมื่อหมดจากอาชีพเหล่านั้น ผู้ส่งเคสก็หันมาทำอาชีพใหม่คือเป็นเจ้ามือหวย เป็นเจ้ามือหวยระดับอินเตอร์ เพราะคนซื้อมีแต่ชาวต่างชาติ เช่น ฟิลิปปินส์ อินเดีย เนปาล ในวันนี้ผู้ส่งเคสก็ได้เปิดร้านเสริมสวยของตัวเองเป็นร้านแรกด้วย ธุรกิจหวยทำเงินได้ดี ไม่เคยขาดทุน ปีหนึ่งได้หลายล้าน แต่เงินที่ได้มาก็ไม่เคยเหลือเลย เป็นเงินร้อน ต้องมีเหตุให้เสียไปอย่างไม่น่าเสีย ส่วนร้านเสริมสวยเริ่มขาดทุน ผู้ส่งเคสจึงหันมาลงหุ้นเปิดร้านอาหารไทยกับน้องสาวและน้องสะใภ้ มีคาราโอเกะ มีเหล้าเบียร์ทุกยี่ห้อ ทำอยู่ 3 เดือน ก็ขอเลิกเพราะไม่ชอบขายน้ำเมา ที่สำคัญคือไม่ชอบที่เห็นสามีดื่มไปด้วย จึงตัดสินใจถอนตัวจากร้านอาหาร

ผู้ส่งเคสชวนสามีมาเปิดร้านใหม่คืออู่ซ่อมรถยนต์แทน แต่คราวนี้สามียิ่งดื่มหนักเข้าไปอีก ทั้งเจ้าของและลูกน้องรวมตัวกันดื่มจนถึงเที่ยงคืนตีหนึ่งเกือบทุกวัน งานซ่อมรถก็ไม่เสร็จตามกำหนด ทำให้เสียลูกค้าและธุรกิจเสียหาย ทำอยู่ได้ 6 เดือนก็ต้องปิดอู่ซ่อมรถ ยอมขาดทุนเป็นล้าน ส่งลูกน้องกลับเมืองไทยทั้งหมด

ต่อมาเดือนเมษายน 2547 ผู้ส่งเคสก็มาจับธุรกิจนวดแผนไทย ที่บาห์เรน ร้านผู้ชายก็ให้ผู้ชายล้วนนวด ร้านเสริมสวยก็ให้ผู้หญิงล้วน หญิงชายแยกกันเด็ดขาด การที่ผู้ชายเข้าร้านผู้หญิงถือว่าผิดประเพณีมุสลิม สำหรับร้านนวดผู้ชายที่นี่รายได้ดีมาก เพราะผู้ช่วยนวดไม่ใช่ชายแท้ ทำให้เป็นมากกว่าการนวดธรรมดา คือมีการนวดแบบไม่ธรรมดา ซึ่งลูกค้าส่วนใหญ่จะรู้กันดี ผู้ส่งเคสทำธุรกิจนี้โดยไม่รู้ว่าเป็นบาปอย่างไร

ภายหลังเมื่อผู้ส่งเคสและสามีได้มาศึกษาพระธรรมคำสอนขององค์สมเด็จพระสัมมาสัมพุทธเจ้า โดยมีคุณครูไม่ใหญ่เป็นผู้สอนผ่าน DMC ทุกวัน ทำให้ได้รู้ความจริงของชีวิต รู้เรื่องบาป บุญ โทษ รู้ดีชั่ว รู้ว่าสิ่งใดควรไม่ควรทำ เมื่อรู้แล้วผู้ส่งเคสและสามีจึงตัดใจหักดิบ เลิกธุรกิจที่ผิดศีลธรรมทุกชนิด ท่ามกลางการทักท้วงจากหมู่ญาติ ต้องสูญเสียรายได้เดือนละหลายแสนบาท เหลือไว้แต่ร้านเสริมสวย 5 ร้าน และร้านอาหารที่ไม่มีการขายเหล้าเบียร์ ไม่มีสิ่งเสพติด 1 ร้าน ส่วนสามีก็หักดิบเลิกเหล้าบุหรี่อย่างเด็ดขาด

การเลิกอบายมุขทุกชนิดทำให้ครอบครัวรู้สึกโล่ง โปร่ง เบา สบาย ไร้ความกังวล มีแต่เรื่องดีๆ เข้ามา มีความสุข ได้ดูแลลูกมากขึ้น และได้สร้างบุญใหญ่อย่างเต็มที่ในทุกบุญที่คุณครูไม่ใหญ่บอกผ่านจานดาวธรรม ผู้ส่งเคสและสามีตั้งใจทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้ตนเองและญาติยิ่งๆ ขึ้นไป

คุณพ่อของผู้ส่งเคสเป็นชาวนา เลี้ยงลูก 8 คนเรียนจบอนุปริญญาได้ เป็นคนจิตใจดี ไม่ว่าร้ายนินทาใคร ไม่สูบบุหรี่ ดื่มสุรา ช่วยคุณอาเลี้ยงหมูวัวไว้ขาย แต่ไม่ได้ฆ่าเอง เพิ่งหยุดเลี้ยงได้ 5-6 ปี คุณพ่อป่วยเป็นโรคตับแข็งจากการติดเชื้อไวรัสจากหมู แม้ยังพอช่วยตัวเองได้ แต่ท่านจะออกมานอนบนถนนทางเข้าบ้าน ลูกๆ ต้องกางเต็นท์ให้ เหตุผลคือท่านรู้สึกร้อน อึดอัด หายใจไม่ออกในบ้าน ทั้งที่บ้านสวยงาม ใหญ่โต อากาศถ่ายเทดี ปัจจุบันต้องเข้า รพ. เจาะน้ำออกจากช่องท้องเดือนละครั้ง ทรมานปวดท้อง ซ้ำยังมีฝีรอบทวารหนัก หลังผ่าตัดเดินไม่ได้อีกเลย ผู้ส่งเคสสร้างบุญให้ท่านทุกบุญ ไม่เคยตกบุญ คุณพ่อใส่บาตรทุกวัน แม้ลุกไม่ไหวก็ให้หลานใส่แทน เพราะรู้ว่าบุญเป็นที่พึ่ง

คุณแม่ของผู้ส่งเคสใจร้าย หงุดหงิดง่าย แต่ชอบใส่บาตรทุกวัน ปัจจุบันเป็นเบาหวานนานกว่า 10 ปี ต้องฉีดยา 4-5 ปี ทานยาทุกวัน ปวดเข่า ขา ขารีบลงทุกวัน แต่ยังพอเดินได้

พี่สาวคนโตของผู้ส่งเคส ชีวิตต่อสู้จากความยากจน ปัจจุบันเปิดร้านเสริมสวยที่บาห์เรน เป็นพี่สาวที่ดี ชวนพี่น้องมาทำงานที่นี่ สมัยก่อนสุขภาพแข็งแรงแต่ไม่มีกิน ปัจจุบันมีอันจะกินแล้วแต่สุขภาพไม่แข็งแรง กินไม่ค่อยได้ มีโรคประจำตัวมาก เช่น กระเพาะอาหารไม่ย่อย นอนไม่หลับ เส้นยึด ปวดเมื่อยจนต้องมีคนบีบนวดตลอด

ลูกชายคนแรกของผู้ส่งเคสที่เกือบคลอดในวงไพ่ มีเรื่องน่าปลื้ม คือคำแรกที่พูดคือ นะโม อาจเพราะได้ยินสามีสวดมนต์ประจำ ปัจจุบันชอบดู DMC มาก ถามเกินวัย เช่น พระโสดาบันคืออะไร ทำให้แม่ตอบไม่ได้ นิสัยใจเย็น รักธรรมะ ไม่ชอบความรุนแรง กลัวของมีคม หนังละครรบฆ่ากันไม่กล้าดู

ลูกสาวของผู้ส่งเคสเลี้ยงง่าย สวดมนต์เสียงดังฟังชัดคล่องแคล่ว แม้อ่านหนังสือไทยไม่ออก ชอบร่วมกิจกรรมบุญทุกบุญที่ผู้ใหญ่ทำ ไม่ยอมตกบุญ แม้ดึกดื่น นั่งสมาธิได้นานเท่าผู้ใหญ่นั่งด้วย

คุณแม่น้องเขย เป็นชาวนา ปากร้ายแต่ใจดี ไปวัดประจำ แต่ทำบุญน้อย ครั้งละ 5-10 บาท เคยถวายปัจจัยพระไปแล้วยังตามไปขอเปิดซองเช็คจำนวนเงิน ถ้ามากเกินไปจะดึงออกแล้วขอเงินคืนจากพระ คุณแม่น้องเขยหวงของมาก เคยขโมยถ่านหุงข้าว 2 ก้อน โกรธมาก เอาพริกเกลือมานั่งโขลกเผาไฟ แล้วสาปแช่งให้คนที่ขโมยปวดแสบปวดร้อน น่าแปลกที่ 2 สัปดาห์สุดท้ายก่อนเสียชีวิต ท่านปวดแสบปวดร้อนเหมือนมีคนเอาพริกเกลือมาทาเนื้อ เอาน้ำแข็งประคบก็ไม่ทุเลา เสียชีวิตด้วยความทุกข์ทรมานมาก อายุ 74 ปี