EP.495 บอกรักด้วย .38 ยิงไม่ออกด้วยแรงอธิษฐาน

ในปี พ.ศ. 2537 ขณะอายุ 35 ปี ผู้ส่งเคสได้ยินคำว่าวัดพระธรรมกายเป็นครั้งแรกจากญาติผู้ไปวัดทุกต้นเดือนและมาพักค้างคืนที่พักเดียวกับตน. ผู้ส่งเคสรู้สึกเสียใจ เสียดาย และโกรธที่ญาติไม่เคยบอกบุญหรือนำสื่อสิ่งพิมพ์ของวัดมาให้ดูเลยแม้แต่ครั้งเดียว ทำให้พลาดโอกาสทำบุญไปหลายอย่าง. เหตุการณ์นี้ทำให้ผู้ส่งเคสตั้งใจว่าจะไม่ทำเช่นนั้น แต่จะบอกบุญให้บ่อยและมากที่สุดเท่าที่มีโอกาส. ในช่วงเวลานั้น ผู้ส่งเคสเริ่มใช้ชีวิตคู่กับคนที่คิดว่ารักมากที่สุด. ความสัมพันธ์นี้มีความรุนแรง ผู้ส่งเคสถึงกับบอกว่าหากต้องเลิกกันแบบจากเป็น จะยิงสามีให้ตายแล้วยิงตัวตายตาม. สามีผู้ส่งเคสตามดวงตกตำแหน่งปัตตานิ มรณะ บ่งบอกว่าสตรีจะเป็นอุปสรรค และผู้ส่งเคสตั้งใจทำเช่นนั้นจริง ๆ.

ชีวิตของผู้ส่งเคสมีความผันผวน ทั้งในความสัมพันธ์ส่วนตัวและด้านการเงิน. ความตั้งใจที่จะยิงสามีมาจากความโกรธและความบ้าบิ่นที่มีมาข้ามชาติ. ครั้งหนึ่งที่มีปากเสียงกันอย่างรุนแรง สามีได้ใช้กำลังกดคอทำให้ผู้ส่งเคสเจ็บและโกรธมาก. ผู้ส่งเคสสะบัดตัวหลุด วิ่งขึ้นไปหยิบปืน .38 บรรจุกระสุนเต็มและวิ่งลงมา. เห็นสามีตกใจกลัวจึงวิ่งหนีไปขออาศัยเพื่อนบ้าน. ผู้ส่งเคสเล็งปืนและยิง แต่ยิงเท่าไหร่ก็ยิงไม่ออก ทั้งๆ ที่เคยยิงปืนกระบอกนี้ขึ้นฟ้าเล่นเป็นประจำ. กำลังจะยิงครั้งที่ 3 ก็ได้สติกลับมา. ผู้ส่งเคสจึงเดินกลับขึ้นห้อง เก็บปืน แอบย่องออกจากบ้าน ขับรถหนีไป 3 วัน. เมื่อแอบกลับมา สามีได้ขโมยปืนไปและไม่ให้เห็นปืนอีกเลย.

ในเดือนมกราคม ปี 2541 ผู้ส่งเคสมีโอกาสได้ไปวัดพระธรรมกายโดยบังเอิญและได้รับการต้อนรับจากกัลยาณมิตรคนแรก. กัลยาณมิตรท่านนี้ได้นำพาให้สร้างบารมีอย่างต่อเนื่อง. เดือนเมษายนปีเดียวกัน กัลยาณมิตรชวนไปสวนบัว 7 วัน. ผู้ส่งเคสตอบรับทันทีแต่ต้องขออนุญาตสามี. สามีอนุญาต แถมยังออกเงินให้ไปและให้เงินติดตัวไปด้วย. สามีกำชับว่าให้ไปฝึกสมาธิ แต่ "อย่าไปงมงายกับธรรมกาย". ผู้ส่งเคสไม่เข้าใจว่าจะไปงมงายอะไร.

วันสุดท้ายก่อนกลับ หมู่คณะพาไปสวนเพชรแก้ว ผู้ส่งเคสได้กวาดพื้นรอบต้นโพธิ์ และได้นั่งแถวหน้าสุดฟังโอวาทจาก คุณครูไม่ใหญ่. ขณะฟัง แม้จะเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้าง แต่น้ำตาไหลไม่หยุดและมีความรู้สึกอยากกลับมาขออนุญาตเป็นลูก คุณครูไม่ใหญ่. หลังกลับจากสวนบัว กัลยาณมิตรก็ชวนไปวัดทุกต้นเดือนและงานบุญใหญ่ทุกบุญ. ผู้ส่งเคสชวนญาติพี่น้องไปด้วย บางครั้งเป็นสิบคน แต่หลายคนไปแล้วก็ไม่ยอมไปอีก.

ปัญหาในบ้านเริ่มขึ้นเพราะทุกคนในครอบครัวมองว่าผู้ส่งเคสเริ่ม "งมงาย". วันที่ 22 เมษายน 2542 สามีบอกว่าจะย้ายออกจากบ้าน ขอเลิกโดยให้เหตุผลว่า "ไม่ชอบวัดพระธรรมกาย แต่คุณงมงายวัดพระธรรมกาย". ผู้ส่งเคสฟังเงียบๆ ไม่เถียง แต่ตัดสินใจในใจว่าขอเลือกวัดพระธรรมกาย. สามีย้ายออกไปในวันนั้น.

ชีวิตของผู้ส่งเคสตั้งตัวไม่ติด รู้สึกโง่ๆ อยากกินยาตาย คิดวนไปวนมา. ในที่สุดจึงเข้าห้องพระ นั่งคุยกับพระพุทธรูป รูปถ่ายหลวงปู่สด และรูปถ่ายคุณยายอาจารย์ ร้องไห้ระบายความในใจ สวดมนต์ และนั่งหลับตาแม้จะฟุ้งซ่าน. ทำเช่นนี้ทุกวัน ความทุกข์ค่อยๆ เบาลง สติเริ่มเกิดขึ้น. คิดได้ว่าเข้าวัดมา 1 ปีเต็มแล้ว คุณครูไม่ใหญ่ได้ปูพื้นฐานจิตใจให้สูงขึ้น รู้ถึงบาปบุญคุณโทษ การสร้างบารมี. คิดว่าแค่ปีเดียวใจสูงขึ้นขนาดนี้แล้วยังจะคิดไม่ดีอีกหรือ อายตัวเอง จึงตัดสินใจฮึดสู้ชีวิต และเดินทางไปทำงานต่างประเทศ.

ย้อนไปปี 2541 ช่วงเพิ่งเข้าวัด เป็นช่วงที่วัดเริ่มสร้างมหาธรรมกายเจดีย์ซึ่งกำลังลงเสาเข็ม. ผู้ส่งเคสได้สร้างพระธรรมกายประจำตัวประดิษฐานภายนอก 5 องค์ ให้กับพ่อที่เสียชีวิตไปแล้วหลายปี และแม่ที่ยังมีชีวิตอยู่. เป็นการสะสมบุญแบบค่อยเป็นค่อยไป. พ่อของผู้ส่งเคสถูกยิงตายเพราะการซื้อที่ดินที่ผู้มีอิทธิพลจะแย่งซื้อ. ผู้ส่งเคสอธิษฐานในใจบอกพ่อว่าจะสร้างพระให้ ขอให้พ่อรับรู้. คืนนั้นฝันเห็นพ่อมายืนยิ้ม หน้าตาอิ่มเอิบ ใส่สูทสีฟ้า. ร้องไห้ถามพ่อว่าอยู่ไหน แต่พ่อไม่ตอบ ยิ้มอย่างเดียว.

ปลายปี 42 ทางวัดขอให้ปิดองค์พระที่สะสมไว้. ผู้ส่งเคสไม่มีเงิน จึงตัดสินใจขายแหวนเพชรและสมบัติบางอย่าง ได้เงินมาปิดองค์พระได้ตามปรารถนาและมีเงินเหลือ. หลังจากนั้น เหตุการณ์ในชีวิตเริ่มเปลี่ยนแบบพลิก. ผู้ส่งเคสเริ่มอธิษฐานขอพรจากพระมหาสิริราชธาตุที่ได้รับเป็นของขวัญจากการสร้างพระธรรมกายประจำตัว. อธิษฐานทุกวันในสัปดาห์แรก วางท่านไว้บนหมอน กราบทุกคืน. ขอเรื่องค้าขายเสื้อยืด อยากได้รถกระบะขับไปรับส่งพระทุกวันอาทิตย์. ขอรายละเอียดรถ เช่น มีแอร์ ที่นั่งหลัง เกียร์ออโต้ กระจกไฟฟ้า ออโต้ล็อค เครื่องเล่นซีดี.

คืนที่ 8 สามีที่เลิกกันไปหลายเดือนกลับมาเยี่ยม. พูดว่ารถที่ใช้อยู่เล็กไปสำหรับการขายเสื้อยืด. ผู้ส่งเคสเงียบยิ้ม นึกถึงพระมหาสิริราชธาตุ. สามีหายไปครึ่งชั่วโมงแล้วกลับมาบอกว่า ตกลงซื้อรถกระบะกับลุงข้างบ้านให้แล้ว อยากไปดูไหม. ผู้ส่งเคสตกใจ ไม่เชื่อหูตัวเอง กำพระมหาสิริราชธาตุที่คอแน่น ใจคิดว่าบุญส่งผลเร็วขนาดนี้จริงหรือ. ไปดูรถก็ยิ่งงง เพราะลุงอายุ 63 ปี แต่แต่งรถอุปกรณ์ครบทุกอย่างที่อธิษฐานขอ. โดยเฉพาะเครื่องเสียงราคาเกือบแสนบาทก็แถมให้. พระมหาสิริราชธาตุเป็นที่พึ่ง ขอเรื่องค้าขายก็สำเร็จทุกวัน. เชื่อว่าปัจจัยที่ได้มาเป็นอานุภาพบุญจากการสร้างพระธรรมกายประจำตัว เพราะถ้าเป็นบุญเก่าชีวิตคงไม่ขึ้นลงเหมือนกราฟ.

ในขณะนั้น ลูกสาวอายุ 17-18 ปี มองว่าผู้ส่งเคสงมงาย ไม่เข้าใจกัน คุยกันไม่รู้เรื่อง ต่อต้านดื้อเงียบที่เห็นแม่ไปวัดทุกอาทิตย์. ผู้ส่งเคสเคยถามลูกสาวว่าไม่ชอบให้แม่ไปวัดแล้วชอบให้แม่นัดเพื่อนมานั่งเล่นไพ่สูบบุหรี่ที่บ้านเหมือนเมื่อก่อนไหม ถ้าชอบจะทำให้ดู. ลูกสาวไม่ตอบและไม่คุยด้วยหลายวัน. ต่อมาผู้ส่งเคสได้กราบ คุณครูไม่ใหญ่ ท่านสอนว่าอย่าดุลูก เขาเป็นเด็กดี แค่ดื้อชั่วคราว. ตั้งแต่วันนั้นผู้ส่งเคสไม่เคยดุลูกและไม่เคยชวนไปวัดอีก.

3-4 เดือนต่อมา เช้าวันอาทิตย์ขณะบูชาข้าวพระ ลูกสาวมาขอไปวัดด้วย. ขณะบูชาข้าวพระ ได้ยินเสียงลูกสาวร้องไห้เบาๆ. สงสัยว่าร้องทำไม. สันนิษฐานว่าอาจเสียใจที่เคยว่าแม่ เสียดายที่มาวัดช้า. ลูกสาวเล่าว่าเห็นองค์พระภายในสว่างชัดกว่าลืมตาเห็น มีความสุขและอบอุ่นอย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน. ผู้ส่งเคสไม่เคยเห็นองค์พระจึงนึกภาพไม่ออก. ลูกสาวบอกว่า คุณครูไม่ใหญ่พูดคำว่า "พวกเราน่ะมีของดีอยู่ในตัว แต่ไม่รู้จักเอาออกมาใช้" คำนี้สะกิดใจมาก. เพราะตอนอายุ 13-14 ปี เคยขออนุญาตเปลี่ยนศาสนาเป็นคริสต์.

ขอจริงจังถึง 3 ครั้ง. ผู้ส่งเคสเห็นว่าจะต้านไม่อยู่ แม้ตอนนั้นตัวเองยังไม่เข้าวัด. จึงแนะนำให้ลูกสาวอธิษฐานและกราบหมอนก่อนนอน 3 คืน. ถ้าคริสต์ดีใหฝันเห็นพระเยซู ถ้าพุทธดีใหฝันเห็นพระพุทธเจ้า. ผู้ส่งเคสทำใจเป็นกลาง ขอให้สิ่งที่ดีต่อลูกสาวเป็นแสงสว่างนำทาง. ลูกสาวทำตาม เช้าตรู่หน้าตื่นมาเล่าฝันว่าเดินไปที่ไหนไม่ทราบ พบผู้สูงวัยแต่หน้าอ่อนเยาว์. พบพระพุทธเจ้าอุ้มบาตรอยู่ ในมือลูกสาวมีพวงมาลัยดอกมะลิ จึงถวายท่านบนบาตร. ท่านพูดว่า "เจ้า น่ะ มี ของ ดี อยู่ ใน ตัว แต่ ไม่ รู้ จัก เอา ออก มา ใช้". ซึ่งเป็นคำเดียวกับที่ คุณครูไม่ใหญ่เทศน์. ผู้ส่งเคสได้แต่ฟังและจำคำพูดลูกสาว. หลังจากวันนั้น ลูกสาวก็ไปวัดด้วยทุกวันอาทิตย์ไม่เคยงอแงอีกเลย. นี่ก็เป็นอีกอานุภาพจากการสร้างพระธรรมกายประจำตัวที่ผู้ส่งเคสอธิษฐานไว้ให้ลูกสาวได้มาวัด.

ตั้งแต่เข้าวัดปี 2541 จนถึงปัจจุบัน 7 ปีเต็มแล้ว ผู้ส่งเคสยังแขวนพระมหาสิริราชธาตุทุกวันและสำนึกในอานุภาพบุญจากการสร้างพระบนโดม ถวาย คุณครูไม่ใหญ่ และสร้างพระให้ตัวเองและครอบครัว. คิดเสมอว่าสร้างแค่นี้บุญยังส่งให้ชีวิตพลิกมีความสุขขนาดนี้ แล้วคนที่สร้างมากกว่าคงสุขกายสุขใจและรวยขนาดไหน. ผู้ส่งเคสรู้สึกขอบคุณ คุณครูไม่ใหญ่ ที่เมตตาทำให้รู้สึกไม่ไกลจากท่าน แม้จะอยู่ต่างประเทศ. การได้ศึกษาเรื่องกฎแห่งกรรมผ่านโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันทำให้เข้าใจและเห็นภาพชัดเจน. โรงเรียนนี้ปิดอบายให้คนทั่วโลก และผู้ส่งเคสรู้สึกสนุกที่ได้เป็น FBI ทำนายผลกรรมได้บ้าง. คุณครูไม่ใหญ่ดีใจมากที่ผู้ส่งเคสเข้าใจเรื่องเหตุผลและผลจากเหตุของการทำกรรม ถูกวัตถุประสงค์ของการเปิดโรงเรียน.