EP.957 แด่คุณครูด้วยโมดุล

เรื่องราวของผู้ส่งเคสเริ่มต้นขึ้นจากลูกศิษย์อนุบาลฝันในฝันวิทยาจากแดนไกล ท่านหนึ่ง ที่รู้สึกซาบซึ้งในมโนปณิธานอันยิ่งใหญ่ของคุณครูไม่ใหญ่ และปรารถนาจะติดตามไปจนถึงที่สุดแห่งธรรม ผู้ส่งเคสเติบโตมาในครอบครัวชาวจีน โดยมีคุณแม่ที่เป็นสาวจีนที่เข้มแข็งและเด็ดเดี่ยว สามารถจัดการเรื่องราวในครอบครัวได้ทั้งเล็กและใหญ่ ส่วนคุณพ่อเป็นหนุ่มชาวจีนผู้อ่อนน้อมกตัญญู และที่สำคัญคือโรแมนติกกับคุณแม่เสมอต้นเสมอปลาย ซึ่งความรักของคุณพ่อที่มีต่อคุณแม่นั้นมากมายถึงขนาดที่ยอมคุณแม่ทุกอย่าง ชีวิตของผู้ส่งเคสในวัยเด็กถึงแม้คุณพ่อจะรักและตามใจมาก แต่ก็มีความรู้สึกไม่ค่อยลงรอยกับคุณแม่มาโดยตลอด ท่านเป็นคนเดียวในบรรดาพี่น้อง 7 คนที่ได้รับการศึกษาถึงระดับมหาวิทยาลัยทางด้านอักษรศาสตร์ ภาษาจีน ทำให้มีความรักในศิลปะและวัฒนธรรมจีน

เรื่องราวของผู้ส่งเคสนี้บอกเล่าถึงชีวิตที่ต้องเผชิญกับภาระอันหนักอึ้งหลังจากที่สูญเสียคุณพ่อและคุณแม่ไป คุณพ่อจากไปด้วยวัย 61 ปี เนื่องจากสุขภาพไม่แข็งแรง หลังจากนั้นไม่นานคุณแม่ก็ป่วยด้วยหลายโรค เช่น ความดันสูง โรคหัวใจ โรคเก๊า และสุดท้ายเป็นอัมพาตก่อนจะเสียชีวิตที่โรงพยาบาลในวัย 62 ปี สิ่งที่น่าเศร้าคือ หลังคุณพ่อเสียชีวิต คุณแม่ไม่ได้รับการเอาใจใส่ดูแลเหมือนเช่นที่เคยได้รับ แม้จะมีลูกถึง 7 คน พี่น้องคนอื่นๆ ที่คุณแม่รักก็ไม่ได้ดูแลท่าน แถมยังขัดใจอยู่เป็นประจำ มีเพียงผู้ส่งเคส (ซึ่งเป็นลูกคนที่ 3) และพี่สาวคนโตเท่านั้นที่คอยดูแลเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมดของคุณแม่

ความสัมพันธ์ของผู้ส่งเคสกับคุณแม่นั้นไม่ค่อยราบรื่นมาตั้งแต่เด็ก ถึงแม้คุณพ่อจะรักและตามใจเธอมาก แต่ความรู้สึกไม่ลงรอยนี้ยังคงอยู่ ส่วนพี่น้องคนอื่นๆ เนื่องจากจบการศึกษาไม่สูงนักและไม่มีศรัทธาในพระพุทธศาสนา ทำให้การพูดจาสื่อสารกันค่อนข้างยาก

ภายหลังคุณแม่เสียชีวิต พี่น้องได้โยนภาระครอบครัวทุกอย่างมาไว้ที่ผู้ส่งเคส ในขณะนั้นเธอทำงานเป็นครู แต่งงานแล้ว และมีลูก ภาระที่หนักอึ้งนี้ทำให้เธอเกิดความเครียดอย่างรุนแรงจนมีอาการเบลอๆ ต้องหยุดงานไปถึงครึ่งปี ในช่วงที่หยุดพักรักษาตัว เธอทานอาหารไม่ค่อยลง ดื่มได้เพียงนมไมโลวันละครึ่งแก้วเท่านั้น ทำให้น้ำหนักลดลงไปถึง 10 กิโลกรัม ความทุกข์และความเครียดทำให้เธอคิดจะฆ่าตัวตาย แต่ด้วยความห่วงสามีและลูกสาว จึงระงับความคิดนั้นไว้ได้ เธอใช้เวลา 6 เดือนในการพักฟื้น ก่อนจะกลับไปทำงานตามปกติ วิธีการรักษาใจของเธอคือ การสวดมนต์ไหว้พระเพื่อประคองสติ ควบคู่กับการทานยาในช่วงแรก ต่อมาจึงหยุดยาและอาศัยการสังเกตตัวเองว่าเครียดเมื่อใด ที่ไหน กับอะไร และกับใคร แล้วใช้การสวดมนต์ไหว้พระและนั่งสมาธิ พร้อมกับไปวัดพุทธมหายานและช่วยงานที่วัด จนกลับสู่สภาวะปกติ

ชีวิตของผู้ส่งเคสเคยประสบเหตุการณ์ประหลาดครั้งหนึ่ง สมัยที่เริ่มทำงานเป็นครูใหม่ๆ ระหว่างไปงานเลี้ยงที่รีสอร์ทริมทะเล เธอไปเดินเล่นที่ชายหาดกับเพื่อนๆ และเป็นลมสลบทันทีขณะเดินผ่านต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง ที่น่าแปลกคือ คืนนั้นเพื่อนๆ ครูพาเธอกลับมาส่งถึงบ้าน และเล่าว่าขณะที่เธอสลบอยู่ เธอได้บอกเบอร์โทรศัพท์และที่อยู่บ้าน เพื่อให้เพื่อนโทรบอกที่บ้านและพามาส่งได้ถูก เรื่องนี้ทำให้เธอรู้สึกงงมาก เพราะจำเหตุการณ์ช่วงที่สลบไปจนกลับถึงบ้านไม่ได้เลย แต่เพื่อนๆ ยืนยันว่าเธอเป็นคนบอกเอง

สามีของผู้ส่งเคสเป็นผู้ชายที่เงียบขรึม ทำอะไรจริงจัง จริงใจ รักครอบครัว และห่วงใยพ่อแม่พี่น้องและปู่ย่าตายายของผู้ส่งเคสด้วย เขาไม่เคยขัดใจเธอเลย เป็นเหมือนมิสเตอร์ Yes ทั้งสองให้เกียรติซึ่งกันและกัน สามีเป็นกัลยาณมิตร คอยกระตุ้นเตือนให้กำลังใจในการศึกษาธรรมะเสมอ เมื่อ 6 ปีก่อน สามีตรวจพบมะเร็งลูกอัณฑะ หลังผ่าตัดก็แข็งแรงขึ้นช่วงหนึ่ง แต่หลังจากนั้นประมาณ 3 ปี อาการป่วยก็กลับมาอีกครั้ง โชคดีที่พบโรคทันเวลา และปัจจุบันไม่มีปัญหารุนแรง

ผู้ส่งเคสและสามีมีลูกสาวด้วยกัน 2 คน ลูกสาวคนเล็กเรียบร้อย เอาใจเก่ง เชื่อฟัง สุภาพ ดูมีคลาส และไม่เคยทำให้ผู้ส่งเคสไม่สบายใจเลย ส่วนลูกสาวคนโตมีบุคลิกที่ต่างกันอย่างสิ้นเชิง เธอชอบเกะกะเกเร เถียงพ่อเถียงแม่มาตั้งแต่เด็ก ไม้แข็งหรือไม้อ่อนก็ปราบไม่สำเร็จ เป็นคนแข็งกระด้างและไม่ยอมคน แม้ว่าผู้ส่งเคสจะเคยพาไปวัดพุทธมหายานในสมัยเด็กๆ ซึ่งลูกสาวทั้งสองได้เป็นยุวชนพุทธ ลูกสาวคนโตเข้ากับเพื่อนๆ ได้ดีมาก คนอื่นชื่นชมว่าเป็นเด็กดี แต่เมื่ออยู่กับผู้ส่งเคส เธอจะพูดเหน็บแนมและทำร้ายจิตใจเสมอ บางครั้งเมื่ออารมณ์ดีก็ยิ้มให้บ้าง เดิมทีเธอสนิทกับคุณพ่อและน้องสาวมาก แต่ในปี 2543 หลังเรียนจบและทำงานเป็นผู้กำกับรายการโทรทัศน์ ครั้งหนึ่งคุณพ่อทำเทปรายการของเธอหล่นหาย แม้คุณพ่อจะขอโทษหลายครั้ง เธอก็ไม่ยอมให้อภัย หลังจากนั้นมา เธอมองผู้ส่งเคสและสามีเหมือนคนไม่รู้จักกัน เดินสวนกันก็ไม่สนใจใยดี ผู้ส่งเคสเคยถามสาเหตุและร้องไห้ขอร้อง แต่เธอก็ยังใจแข็ง คุณครูไม่ใหญ่แนะนำให้หาคนที่เธอยอมรับ อย่างพระอาจารย์ที่วัดในสมัยเด็ก ไปพูดคุยและอบรมให้รู้จักบุญคุณพ่อแม่ ผู้ส่งเคสเชื่อว่าสักวันลูกสาวคงคิดได้ ในปีที่ผ่านมา ลูกสาวคนโตไม่ยอมไปทำงาน เอาแต่เก็บตัวอยู่บ้าน ตื่นนอนบ่ายสามบ่ายสี่ ดูทีวีถึงตีสี่ตีห้าแล้วจึงเข้านอน ผู้ส่งเคสแอบร้องไห้ด้วยความเป็นห่วงสามีที่รักลูกสาวคนโตมาก สุดท้ายก็ปิดสามีไม่ได้ เขาเสียใจและบอกผู้ส่งเคสว่าในเมื่อเธอศึกษาธรรมะมานาน มีสามีเป็นกัลยาณมิตร ทำไมจึงยังปล่อยวางไม่ได้ ผู้ส่งเคสทราบว่าต้องปล่อยวาง แต่เมื่อเห็นลูกสาวก็ไม่สามารถใช้ปัญญาเผชิญได้ อาจเป็นความทุกข์ที่ผู้เป็นแม่ต้องรับ