EP.511 เธอช่างเป็นคนอัศจรรย์

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนอนุบาลทางจานดาวธรรมจากประเทศญี่ปุ่น แม้เพิ่งเป็นนักเรียนใหม่ได้ไม่ถึงปี แต่ผู้ส่งเคสก็ชอบมาก และได้มีโอกาสมาวัดพระธรรมกายหลายครั้งแล้ว ครั้งแรกที่มาวัดในวันทอดกฐินปี 2547 ผู้ส่งเคสรู้สึกเหมือนได้กลับบ้าน มีความอบอุ่นแผ่ซ่านไปทั่วร่าง และได้ตั้งใจทำบุญทุกบุญอย่างเต็มที่เต็มกำลัง ปัจจุบัน ผู้ส่งเคสภูมิใจในการทำหน้าที่ผู้นำบุญ ผู้นำจานดาวธรรม และมีความตั้งใจจะก่อตั้งศูนย์ปฏิบัติธรรมที่จังหวัดอิบารากิ ประเทศญี่ปุ่น เพื่อสนองปณิธานของคุณครูไม่ใหญ่ ผู้ส่งเคสจึงขอส่งเคสของตนเองมาเพื่อขอความเมตตาเจ้าค่ะ

ในวัยเด็ก ผู้ส่งเคสเป็นคนไม่เคยกลัวใคร เป็นเหมือนนักมวยนอกเวทีที่ช่ำชอง จำได้ว่าเมื่อพี่ชายถูกเพื่อนรังแก ผู้ส่งเคสจะเข้าไปปกป้องและสามารถสู้ชนะเด็กผู้ชายได้ทีละหลายคน เพื่อความถูกต้องยุติธรรม เมื่อเติบโตขึ้น ผู้ส่งเคสได้แต่งงานกับสามีชาวญี่ปุ่นและย้ายไปอยู่ที่นั่น ที่ญี่ปุ่น ผู้ส่งเคสเริ่มต้นชีวิตในด้านธุรกิจ โดยเปิดร้านขายของเล็กๆ ด้วยเงินลงทุนเพียงทองคำ 5 บาท ซึ่งขายได้เงิน 150,000 เยน หรือประมาณ 30,000 กว่าบาทในตอนนั้น ตอนแรกคิดว่าจะทำเล่นๆ แต่กลายเป็นว่ากิจการเจริญดีมาก ผู้ส่งเคสสามารถซื้อสินค้าจากผู้ขายส่งชาวไทยคราวละจำนวนมาก ผู้ส่งเคสคุ้นเคยและเป็นที่รักของผู้ขายส่ง ทำให้สามารถดำเนินกิจการขายของส่งราคาถูก จากร้านเล็กๆ ผู้ส่งเคสเริ่มจ้างคนงานชาวญี่ปุ่นเพราะขายของดีมากจนแทบไม่มีเวลาพักผ่อน บางวันได้เอนหลังเพียงครึ่งชั่วโมง ภายใน 2 ปี ผู้ส่งเคสมีรายได้รวมจากร้านถึง 16 ล้านบาท จากเงินต้น 30,000 กว่าบาท กิจการร้านค้าทำให้ผู้ส่งเคสสามารถซื้อบ้านหลังใหญ่ในเมืองไทยได้ 2 หลัง หลังคลอดลูกชายในปี 2538 ผู้ส่งเคสตัดสินใจเปิดบริษัทรับงานด้านอื่นอีก บริษัทมีรายได้หลังหักค่าใช้จ่ายเป็นล้านๆ ภายใน 3 ปี ผู้ส่งเคสได้รับรางวัลผู้บริหารดีเด่นอายุน้อยที่สุด ขณะนั้นอายุประมาณ 32-33 ปี

ในปี 2540 ผู้ส่งเคสมีโอกาสฟังบรรยายของบริษัทประกันชีวิตในเมืองไทย และได้เริ่มขายประกันทางโทรศัพท์ ยอดขายอยู่ในระดับต้นๆ จนได้รับเชิญไปเปิดประชุมและเป็นวิทยากร จากนั้นผู้ส่งเคสต้องเดินทางไปมาระหว่างไทยกับญี่ปุ่นบ่อยๆ ลูกชายต้องเรียนสองโรงเรียน เพื่ออนาคตและความอบอุ่นของครอบครัว ผู้ส่งเคสตัดสินใจลาออกจากบริษัทประกันและมาอยู่ที่ญี่ปุ่นเต็มที่ สามีให้เงินเดือนเดือนละ 1 ล้านเยน คิดเป็นเงินไทยเกือบ 350,000 บาท แต่ต่อมาภาวะเศรษฐกิจทำให้เงินเดือนลดลงครึ่งหนึ่ง เหลือประมาณ 180,000 กว่าบาท

ชีวิตแต่งงาน 4 ปีแรกเต็มไปด้วยความรัก ความอบอุ่น สามีทำตัวสม่ำเสมอและทำให้ผู้ส่งเคสมีความสุขมาก ต่อมาพฤติกรรมของสามีเริ่มเปลี่ยนไป แสดงความเจ้าชู้ออกมาโดยไม่ถนอมน้ำใจ ผู้ส่งเคสเพิ่งมารู้ภายหลังว่าสามีมีภรรยามาก่อน เมื่อนึกถึงการที่ตนเองสละตำแหน่งหน้าที่ที่กำลังเจริญก้าวหน้าเพื่อมาอยู่กับสามี ยิ่งทำให้โกรธและยอมรับไม่ได้ จึงทะเลาะกันบ่อยๆ พ่อสามีให้ความรักความอบอุ่นกับผู้ส่งเคสมาก ทดแทนในส่วนที่ขาดไป ทำให้ผู้ส่งเคสผูกพันและเคารพท่านมาก แต่ไม่นานพ่อสามีก็ป่วยและเสียชีวิต หลังท่านเสียชีวิต พี่สาวของสามีซึ่งเคยรักและสนิทสนมกับผู้ส่งเคสมาก ก็เปลี่ยนไปเหมือนคนละคน ทำเหมือนไม่เคยรู้จักกัน ผู้ส่งเคสคิดจะแยกทางกับสามีหลายครั้งแต่ไม่สำเร็จ ปัจจุบันลูกชายอายุ 9 ขวบ

ในชีวิตผู้ส่งเคสมักพบเหตุการณ์แปลกๆ หลายครั้ง เคยมีแม่ชีชื่อเสียงท่านหนึ่งที่พบโดยบังเอิญ ทักว่าผู้ส่งเคสเคยเป็นมเหสีของพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 ผู้สร้างนครวัดในชาติก่อน ในชาตินั้นผู้ส่งเคสทำให้ข้าราชบริพารเดือดร้อน เพราะเมื่อได้เครื่องประดับจากสามีก็จะนำไปฝังดิน คล้ายฝากธนาคาร เมื่อสามีถามถึงก็จะบอกว่าไม่รู้หรือไม่จำได้ ทำให้บริวารถูกสอบสวนลงโทษบ่อยๆ แม่ชีทักอีกว่าพระเจ้าชัยวรมันที่ 2 คือสามีในชาติปัจจุบัน และห้ามผู้ส่งเคสค้นประวัติ นครวัดโดยเด็ดขาด มิฉะนั้นจะเกิดการจราจลขึ้น ผู้ส่งเคสอดอยากรู้ไม่ได้ จึงอธิษฐานขอให้มีคนนำหนังสือ นครวัดมาให้ และคิดว่าถ้าอ่านต่างประเทศคงไม่เป็นไร ขณะอ่านถึงหน้า 6 เพื่อนเปิดทีวีพบข่าวการจราจรในเขมร ผู้ส่งเคสรีบปิดหนังสือทันทีและไม่เคยอ่านอีกเลย

อีกเหตุการณ์หนึ่ง คือทุกครั้งที่ถึงวันเกิด ซึ่งเป็นช่วงจัดงานยุทธหัตถี ผู้ส่งเคสจะคิดถึงสมเด็จพระนเรศวรมหาราชมาก ตอนอยู่เมืองไทยจะขับรถไปไหว้พระนเรศวรที่ดอนเจดีย์ และจะร้องไห้สะอึกสะอื้น พึมพำว่า "I miss you โถ น้องพี่ สงสารเหลือเกิน" รู้สึกตัวว่ากำลังทำอะไรอยู่ แต่บังคับตัวเองไม่ได้ คิดว่าเป็นพี่สาวของท่าน

ประมาณปี 2538-2539 ผู้ส่งเคสรู้สึกเหมือนมีคนติดตามตลอดเวลา แต่มองไม่เห็น เมื่อเข้าบ้าน สิ่งนั้นจะตามเข้าไปไม่ได้ แต่ผู้ส่งเคสก็อยู่บ้านไม่นาน ต้องออกไปทำบุญที่วัดที่รู้จัก บางครั้งถึงกับนอนหลับกลางศาลาเพราะความอ่อนเพลีย เป็นเช่นนี้อยู่หลายปี

อีกเรื่องคือ ผู้ส่งเคสได้องค์พระองค์หนึ่งมาแบบอัศจรรย์ เคยฝันว่ามีชายคนหนึ่งบอกให้ไปขุดทรัพย์ที่เป็นของตนเอง ถ้าไม่ไปของจะเคลื่อนที่ และบอกวัน เวลา สถานที่ไว้ชัดเจน ครั้งแรกไม่สนใจ แต่ชายคนนั้นก็มาเข้าฝันอีก ผู้ส่งเคสจึงตัดสินใจบินกลับไทยเพื่อไปรับหีบสมบัติที่วัดแห่งหนึ่งในสระบุรี ไปถึงหลังจุดธูปอธิษฐาน มีแสงสว่างขึ้นมาจากพื้นดิน ผู้ส่งเคสยื่นมือไปจับแสงนั้นและรู้สึกว่ามีวัตถุชิ้นหนึ่งอยู่ในมือ กำไว้แน่นไม่มองทันที จนขึ้นรถจึงรู้ว่าเป็นองค์พระที่ห้อยคอ

จากเรื่องราวชีวิตและเหตุการณ์แปลกๆ เหล่านี้ ผู้ส่งเคสจึงมีคำถามมากมายเพื่อขอความกระจ่างจากคุณครูไม่ใหญ่เจ้าค่ะ