EP.590 ถึงอย่างไรแม่ก็รัก

ผู้ส่งเคสได้เข้าวัดครั้งแรกประมาณกลางปี 2547 จากการชักชวนของเพื่อน ปกติผู้ส่งเคสเป็นคนชอบทำบุญ นั่งสมาธิอยู่แล้ว แม้อยากมาวัดบ่อยๆ แต่ไม่ค่อยมีเวลาว่างเพราะทำธุรกิจส่งออก จึงฝากปัจจัยโอนผ่านผู้นำบุญมาทุกเดือน ผู้ส่งเคสมีเรื่องขอความเมตตาจาก คุณครูไม่ใหญ่ ให้ช่วยฝันในฝัน ดังนี้ค่ะ

ผู้ส่งเคสมีคุณพ่อที่ไม่ค่อยมีศรัทธา การทำบุญแต่ละครั้งต้องมีคนชวน และก็ทำไปงั้นๆ ท่านชอบเที่ยวมาก โดยเฉพาะต่างประเทศ ท่านดื่มสุราบ้างตามโอกาส แต่คุณครูไม่ใหญ่ บอกว่าดื่มแบบหอมปากหอมคอไม่มี มีแต่เหม็นปากเหม็นคอ สมัยหนุ่มๆ คุณพ่อเคยสูบบุหรี่จัด แต่เลิกตอนอายุ 30 ปี ปกติท่านแข็งแรงมาตลอด จนอายุ 67 ปี ก็เริ่มป่วย มีอาการไอแห้งๆ ตลอดเวลา หมอตรวจพบว่าเป็นมะเร็งที่กล่องเสียง ต้องถูกตัดกล่องเสียงไปข้างหนึ่ง อีก 2-3 ปีต่อมา มะเร็งลุกลามไปกล่องเสียงข้างที่เหลือ จึงต้องตัดทิ้งอีก หลังผ่าตัดครั้งที่สอง คุณพ่อพูดไม่ได้เลย การพูดไม่ได้นี้เป็นความทุกข์ทรมานอย่างหนึ่ง รับประทานอาหารไม่ได้ หายใจลำบาก มีเสมหะไหลมากต้องดูดออกตลอดเวลา มะเร็งลามมาที่คอเป็นก้อนโต พุพอง เน่าเปื่อย ทรมานมาก จากคนที่เคยพูดได้ สื่อสารได้ ก็พูดไม่ได้ เคยเคี้ยว เคยกลืนอาหารได้ รับรู้รสชาติ ก็ต้องเปลี่ยนมาให้อาหารทางสายยางแทน คุณพ่อต้องทนอยู่กับความทุกข์ซ้ำซากจำเจเป็นเวลานานหลายปี ทำให้ท่านกลายเป็นคนขี้น้อยใจ มักชอบเป็นคนคอยเอาใจ คุณครูไม่ใหญ่ เห็นใจเพราะท่านไม่มีที่พึ่ง ถ้ามีที่พึ่งทางใจจะไม่ต้องคอยใครเอาใจ

นับจากที่ท่านเริ่มป่วย ประมาณ 5 ปี ทำให้ทุกคนในบ้านต่างก็เหนื่อยล้ากับการดูแลท่าน แรกๆ คุณพ่อกระตือรือร้นในการรักษามาก แต่ระยะหลังทุกคนไม่มีใครประคบประหงม หมอเองก็ท่าทีไม่ใส่ใจ เพราะอาการไม่ดีขึ้น หมอคงอยากสงวนเวลาไปรักษาคนที่หายได้มากกว่า ท่านจึงน้อยใจ ท้อแท้ หมดหวัง แอบกินยานอนหลับไปหลายเม็ด แต่ไม่ถึงตาย แค่หลับสนิทนานผิดปกติ ตื่นมาก็ซึมๆ จนยาหมดฤทธิ์ไปเอง ลูกๆ มารู้ภายหลัง คุณพ่อทรุดหนักลงเรื่อยๆ จนดูไม่ไหว ลูกจึงพาไปพบแพทย์อีกครั้งเพื่อแก้ไข หมอฉีดสีดูการทำงานของเส้นเลือด หลังฉีดสี 2-3 วัน เส้นเลือดตรงที่เป็นมะเร็งแตก เลือดทะลักออกมามากตรงแผล ร่างกายเป็นรังแห่งโรค จะแตก จะปริเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ เน่าเปื่อย ผุพัง เสื่อมสลาย ท่านทรุดหนักลงเรื่อยๆ หัวใจเต้นช้าลงเรื่อยๆ เข้า ICU ท่านหลับไป 1 วันเต็ม แล้วก็ไม่ฟื้นอีกเลย เสียชีวิตตอน 01:00 น. ของวันถัดไป หลังท่านตายภายใน 7 วัน ผู้ส่งเคสได้สร้างองค์พระธรรมกายประจำตัวให้ท่าน

คุณพ่อมีธุรกิจส่วนตัว เป็นอุตสาหกรรมในครัวเรือน เมื่อ 5-6 เดือนก่อน คนงานถูกไฟดูด แต่ไม่ตาย คนงานเล่าว่ารู้สึกเหมือนมีคนถีบเท้าออกมา เลยรอด ทุกคนในบ้านและโรงงานสันนิษฐานว่าอาจเป็นคุณพ่อช่วยยันออกมา เพราะพ่อรักโรงงานมาก และโรงงานอยู่ที่บ้าน ท่านอาจวนเวียนอยู่แถวนั้น

ผู้ส่งเคสถูกเลี้ยงมาแบบลูกชายคนจีน คือไม่ต้องรับผิดชอบงานบ้าน ก็เลยสบาย แต่เขามีความรู้สึกไม่ดีต่อพ่อแม่มาตั้งแต่เด็ก รู้สึกว่าพ่อแม่ไม่รักเขา เพราะเขาขออะไรก็ไม่ได้เลย เขาโกรธพ่อแม่เป็นประจำ

ผู้ส่งเคสมีพี่น้อง 4 คน พี่ชายเรียนหนังสืออ่อนที่สุด เกรดเฉลี่ยต่ำมาก ตอนเรียนมหาวิทยาลัยเกือบไม่จบ ไปสมัครงานที่ไหนก็ไม่รับ จึงได้มาช่วยงานพ่อที่โรงงาน พี่ชายกับพ่ออุปนิสัยไม่ตรงกัน เหมือนเกาเหลา ไม่ค่อยพูดคุยกัน พี่ชายจึงคิดว่าใครๆ ก็ไม่รักผมเลย พี่ชายเก็บกด ชอบด่า เห็นใครในทีวีไม่ถูกใจก็ด่า พบเจอคนทำไม่ถูกใจก็ด่า ชอบด่าด้วยคำหยาบคาย แต่ไม่ชอบมีเรื่องซึ่งหน้า จะรำพึงลับหลัง พี่ชายไม่เที่ยว แต่ดื่มเหล้าบ้าง เฉลี่ยเดือนละ 2 ครั้ง ไม่ได้เมาไร้สติ คุณครูไม่ใหญ่ บอกว่าถ้าเมาก็ฆ่าสติแล้ว มากหรือน้อยเท่านั้น ปกติพี่ชายสุขภาพดีมาตลอด หลังแต่งงานหลายปีไม่ค่อยรักษาสุขภาพ จึงมีโรคความดันโลหิตสูง และเป็นนิ่วในไต ต้องสลายนิ่วทุกๆ 5 ปี

พี่สะใภ้เป็นลูกคนโตในจำนวนพี่น้อง 5 คน เรียนอ่อนที่สุด เกรดเฉลี่ยต่ำ จบแค่ ปวช. ทั้งที่ฐานะดี พี่น้องคนอื่นจบปริญญาตรีกันหมด พี่สะใภ้ไม่เที่ยว ไม่ดื่ม สุขภาพแข็งแรงดี เมื่อแต่งงานกับพี่ชายของผู้ส่งเคส ไม่สามารถมีบุตรได้ จึงไปปรึกษาโรงพยาบาลเพื่อทำกิ๊ฟ ทำอยู่ 2-3 ครั้งก็หลุดหมด ต่อมาทำอีกครั้งก็ติด จึงได้ลูกสาวมา ตอนตั้งท้อง พี่สะใภ้กลัวแท้ง เลยไปเอา ยาจีนมาต้มกินจนคลอด แรกๆ ลูกแข็งแรงดี ไม่มีอาการผิดปกติ ต่อมาทราบว่าเด็กไม่มีพัฒนาการเลย อยู่ท่าไหนก็ท่านั้น จับนอนคว่ำก็คว่ำ หงายก็หงาย ช่วยเหลือตัวเองไม่ได้เลย ฝึกจนอายุ 4 ขวบจึงยืนเดินได้บ้าง แต่ก็ล้มลุกคลุกคลาน เดินไม่ปกติเหมือนขาไม่แข็งแรง จนอายุ 7-8 ขวบ จึงพาไปฝึกพัฒนาการกล้ามเนื้อและพาไปฝึกที่โรงเรียนสอนเด็กออทิสติก ไปตามที่ต่างๆ ที่รับฝึกเด็กออทิสติก จนปัจจุบันยังไม่ยอมพูด แต่อารมณ์ดี หัวเราะได้ทั้งวัน ไม่ชอบให้ใครบังคับ เช่น จับมือสอนทำอะไรก็ผลักมือหนี ไม่ยอมเรียนรู้อะไรทั้งสิ้น แม้แต่เปิดฝาขวดรินน้ำใส่แก้วดื่มเองก็ทำไม่ได้ ต้องรินให้แล้วเขาก็หยิบแก้วดื่มเอง ชอบดูดาวธรรม แต่สมาธิสั้น นั่งได้ไม่นานก็ลุกหนี ปัจจุบันอายุ 11 ปี รูป ร่างหน้าตา ผิวสวย ยิ่งโตยิ่งสวย ใครเห็นใครก็ชม ไม่สามารถวิ่งหรือช่วยเหลือตัวเองได้เลย พี่ชายกับพี่สะใภ้อยากมีลูกก็ลำบาก แต่ก็เลี้ยงลูกให้ดีที่สุดด้วยสองมือของแม่ แม่จึงมีบุญคุณใหญ่หลวง พี่สะใภ้อยากมีลูกอีก ทำกิ๊ฟอีก 3 ครั้งก็ไม่ติด พี่น้องของผู้ส่งเคสมีพี่ชายคนเดียวที่มีลูกยากและมีลูกเป็นออทิสติก พี่น้องคนอื่นไม่มีปัญหาเรื่องมีลูกเลย

ผู้ส่งเคสมีเพื่อนคนหนึ่งคบกันมาตั้งแต่ปี 2526 เป็นชาวอิสลาม สนุกสนาน มีเพื่อนฝูงมาก ชอบดื่มสุราและสูบบุหรี่จัด วันละซอง ตลอด 10 กว่าปีที่คบกันมา ไม่มีใครรู้เลยว่าเขาเป็นอิสลาม ผู้ส่งเคสเจอเขาจากการทำงานบริษัทเดียวกัน เขาไม่เคยบอกว่าเป็นอิสลาม แม้ผู้ส่งเคสไม่รังเกียจศาสนาใดๆ การดำเนินชีวิตเหมือนชาวพุทธ เวลาสังสรรค์ก็กินเหมือนกัน อยู่ง่ายเลี้ยงง่าย ไม่บ่งบอกว่าไม่ใช่ชาวพุทธ ต่อมาปี 2537 ป่วยเป็นมะเร็งในลำไส้ ได้ผ่าตัดและฉายแสง มะเร็งหายไป 5 ปีต่อมา มะเร็งกลับมาหนักกว่าเดิม ลามทั่วร่างกาย ก่อนตาย 3 วัน มีอาการทุรนทุราย ทรมานมาก ไม่ อยากตาย ผู้ส่งเคสสงสาร อยากให้เขาตายอย่างสงบ จึงนำหนังสือธรรมะไปให้ เขามากระซิบ บอกว่าเป็นอิสลาม ผู้ส่งเคสและเพื่อนตกใจมาก เข้าใจว่าเขาปิดบังทำไม เขาเสียชีวิตปี 2542 อายุ 37 ปี