EP.600 คุณยายจ๋าอายุ 104 ปี

เรื่องราวนี้มาจาก ผู้ส่งเคส ท่านหนึ่ง ซึ่งได้เข้าวัดพระธรรมกายมาเป็นเวลาหลายปีแล้ว การมาวัดของท่านนั้นเกิดจากการทำหน้าที่กัลยาณมิตรของพี่สาว พี่สาวของท่านได้เป็นต้นบุญและเป็นกัลยาณมิตรที่ดีให้กับทุกคนในครอบครัว พี่สาวยังได้ยกบ้านให้เป็นศูนย์กัลยาณมิตรประจำจังหวัดอุดรธานี เพื่อเป็นที่ปฏิบัติธรรมและรองรับหมู่คณะ รวมถึงใช้ในงานพระศาสนาต่างๆ จนถึงปัจจุบัน ผู้ส่งเคสได้นำเรื่องราวของครอบครัวมาถาม คุณครูไม่ใหญ่ เพื่อเป็นอุทาหรณ์สอนใจและทำความเข้าใจเรื่องกฎแห่งกรรมให้ดียิ่งขึ้น

คุณยายจ๋า หรือคุณแม่ของผู้ส่งเคส ในครั้งหนึ่งท่านเคยเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาที่มีอายุมากที่สุดถึง 104 ปี และดูรายการ DMC ด้วยตนเองทุกวัน คุณแม่และคุณพ่อของท่านเป็นชาวเวียดนาม ซึ่งได้เดินทางเข้ามาในประเทศไทยด้วยการเดินเท้าจากเวียดนาม ผ่านประเทศลาว ใช้เวลาถึง 3 วันเต็ม เมื่อมาถึงแล้วต้องไปขออาศัยบ้านคนอื่นอยู่ คุณแม่ต้องหาจับสัตว์นำมาฆ่าเพื่อแลกข้าวเปลือกจากชาวบ้านแล้วนำมาตำกินเป็นอาหารประทังชีวิต ท่านค่อยๆ สร้างตัวขึ้นมาด้วยความขยัน อดทน ใจสู้ และตั้งใจทำมาหากิน ทำให้ท่านตั้งตัวได้และมีฐานะความเป็นอยู่ที่ดีขึ้น คุณแม่มักจะสอนลูกๆ เสมอว่า ห้ามโกงตาชั่ง เพราะถ้าโกง เงินที่ได้มาจะใช้กันทั้งบ้าน แต่เราจะบาปอยู่คนเดียว การฆ่าสัตว์ได้บาป เกิดชาติหน้าตาจะเหล่ ท่านสอนให้เป็นคนขยัน อดทน ทำอะไรให้สำเร็จก่อนแล้วค่อยพูด เปรียบเหมือนวัวควายที่ปากยื่นไปก่อนถึงจะได้กิน แต่คนเราถ้าปากไปก่อนคือปากยื่นปากยาวพูดไปก่อน จะไม่ได้กินจะโดนอัดซะก่อน และให้ทำแต่ความดี เพราะทำดีย่อมได้ดี คุณพ่อและคุณแม่ใช้ชีวิตอยู่ในเมืองไทยกว่า 20 ปี คุณพ่อก็คิดถึงเวียดนามมากจนทนไม่ไหวและขออนุญาตคุณแม่กลับไปเยี่ยมบ้าน หลังจากนั้น คุณพ่อก็ไม่ได้กลับมาอีกเลย

คุณแม่เป็นคนใจบุญ ใครมาชวนทำบุญอะไรท่านไม่เคยปฏิเสธ ทุกวันท่านจะตื่นเช้าหุงข้าวทำกับข้าวใส่บาตรพระที่หน้าบ้าน ถ้าวันไหนไม่สบาย พระก็จะเข้ามาถึงในบ้านเพื่อรับบาตร ครอบครัวของผู้ส่งเคสได้มารู้จักวัดพระธรรมกาย โดยพี่สาวคนโตได้แต่งงานกับโยมพี่ชายของหลวงอา ซึ่งเป็นพระประจำวัดพระธรรมกาย ต่อมา หลวงอาได้เป็นกัลยาณมิตรให้กับทั้งสองฝ่าย ทำให้ทุกคนในครอบครัวได้มาสร้างบุญสร้างบารมีกับหมู่คณะ คุณแม่จึงมีโอกาสได้ร่วมสร้างบุญต่างๆ เช่น สร้างเสาพระสภาธรรมกายสากล 2 ต้น, ร่วมหล่อหลวงปู่ทองคำ, สร้างเสาเข็มเจดีย์ 4 ต้น, และสร้างพระธรรมกายประจำตัวของครอบครัว 36 องค์ คุณยายจ๋าไม่ยอมให้ใครออกปัจจัยให้ท่านในการสร้างพระประจำตัวองค์ของท่านเอง ท่านใช้ปัจจัยส่วนตัวทำบุญเท่านั้น เพราะท่านรู้ว่าบุญไม่มีขาย

เมื่อคุณแม่มีอายุมากขึ้น สุขภาพก็ไม่แข็งแรงจนไม่สามารถไปวัดได้ ต่อมาเมื่อ คุณครูไม่ใหญ่ ก่อตั้งโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา คุณแม่ก็ได้เป็นนักเรียนอนุบาลพันธุ์แท้ที่มีอายุมากที่สุดคือ 104 ปี ท่านได้ดูรายการถ่ายทอดสดผ่านจานดาวธรรมทุกวัน แม้อายุมากแต่ก็ไม่เคยทำตัวเป็นภาระลูกหลาน ท่านเป็นผู้สูงอายุที่น่าเข้าใกล้ เปิดจานดาวธรรมดูเองตลอด ได้ฟังธรรมะดีๆ ลูกหลานเห็นพ้องต้องกันว่าควรสร้างบุญใหญ่ให้คุณแม่ เช่น สร้างเสาแก้วรัตนมหาวิหารคต คุณแม่ดีใจมาก อยากมาถวายปัจจัยกับหลวงพ่อด้วยตนเอง ในที่สุดท่านก็สมหวัง ในวันที่ 19 มกราคม 2548 ท่านได้ไปกราบถวายปัจจัยหลวงพ่อด้วยตนเองที่วัด ท่านปลื้มปิติมาก อิ่มใจจนลุกเดินจากรถเข็นไปหาหลวงพ่อได้เองโดยไม่พึ่งรถเข็น หน้าท่านเบิกบาน มีปิติ เพราะใจอิ่มบุญ มีพลังภายใน

วันหนึ่ง คุณแม่เกิดอุบัติเหตุล้มในห้องน้ำ กระดูกสะโพกแตก ต้องผ่าตัดดามเหล็ก พักฟื้นที่บ้านอาการดีขึ้น ท่านพยายามออกกำลังกายมากไปหน่อย ทำให้ความดันขึ้นสูง เกิดอาการช็อก ต้องส่งโรงพยาบาลด่วน ท่านกลายเป็นเจ้าหญิงนิทรา ไม่รับรู้เรื่องราว มีบางครั้งที่รู้สึกตัวลืมตาขึ้นมาแล้วหลับต่อ เป็นอยู่ประมาณ 3 เดือน ท่านจากไปด้วยโรคชรา ในวันที่ 4 กรกฎาคม 2548 ด้วยวัย 104 ปี

ทางด้านผู้ส่งเคส แต่งงานกับสามีที่นับถือศาสนาคริสต์ สามีชอบสูบบุหรี่ดื่มเหล้า มีลูกด้วยกัน 5 คน ขณะตั้งท้องลูกคนที่ 5 ได้ 3 เดือน วันหนึ่งบ้านเกิดเพลิงไหม้จากตึกแถวข้างๆ สามีห่วงข้าวของ มัวแต่ขนของออกจนลืมดูไฟ จึงถูกไฟคลอกเสียชีวิตที่โรงพยาบาล หลังสามีเสียชีวิต ผู้ส่งเคสต้องลำบากเลี้ยงลูก 5 คน โชคดีที่พี่สาวคอยช่วยเหลือเรื่องการเงิน พี่สาวเป็นกัลยาณมิตรพาไปวัดพระธรรมกาย เมื่อไปกราบหลวงพ่อทัตตชีโว ท่านทักว่าไม่เคยสวดมนต์นั่งสมาธิใช่ไหม ผู้ส่งเคสยอมรับแต่ก็คิดในใจว่าไม่มีใครแนะนำ หลวงพ่อบอกว่าการทำบุญกับการนั่งสมาธิคนละอย่างกัน การนั่งสมาธิเหมือนการเติมน้ำมันตะเกียง ซึ่งน้ำมันกำลังจะหมดแล้ว ให้รีบกลับไปนั่ง ผู้ส่งเคสจึงได้เริ่มนั่งสมาธิและสวดมนต์ตามเทป ต่อมาผู้ส่งเคสกลับไปค้าขายและทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้ลูกชายได้บวชทั้ง 5 คน ท่านคิดว่าบุญจากการนั่งสมาธิและบวชลูกชายทำให้ประสบความสำเร็จในครอบครัว ลูกๆ ได้จบการศึกษาสูง มีงานทำ แต่ผู้ส่งเคสกลับลืมทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้ตัวเอง ไม่นั่งสมาธิ ไม่ไปวัด หันมาเล่นไพ่ เล่นพนันบอล กิจการค้าโดนลูกค้าโกงเงิน ทำให้สูญสิ้นทุกอย่างใน 2 ปี เมื่อประสบทุกข์ พี่สาวก็เข้ามาช่วยอีก ชวนขึ้นพนาวัฒน์นั่งสมาธิ ผู้ส่งเคสได้อธิษฐานขอให้ได้ประกอบสัมมาอาชีวะและอยู่ในเส้นทางบุญ นึกถึงบุญที่สร้างพระ 13 องค์ ภายใน 2 ปี ก็มีเงินเข้ามาจากทุกทิศทางโดยไม่รู้ว่ามาจากไหน ผู้ส่งเคสได้ปัญญาว่าการทำชั่วไม่ได้ดี การเล่นไพ่พนัน ดื่มน้ำเมา มีแต่หายนะ ต้องทำดีถึงจะได้ดี

พี่ชายคนโตมีอาชีพช่างตัดเย็บเสื้อผ้า พ่อตาทำอาชีพพ่อค้าคนกลางค้าหมู วันหนึ่งพี่ชายโดยสารรถบรรทุกหมูของพ่อตาไปต่างจังหวัด ขาเกิดอุบัติเหตุพลิกคว่ำที่สระบุรี เสียชีวิตทันที

พี่ชายคนที่ 5 มีอาชีพทำทัวร์ระหว่างไทยไปเวียดนามผ่านลาว วันหนึ่งถูกปล้นระหว่างทางและถูกยิงตาย ต่อมามีการสร้างพระประจำตัวขึ้น พี่สาวอาสาจะสร้างให้ แต่ผ่อนไปได้ 2,000 บาท พี่ชายคนนี้ก็มาเข้าฝันให้ผู้ส่งเคสเห็นครึ่งตัวจากหัวถึงไหล่ นั่งอยู่บนเทวรถ บอกในฝันว่าได้ขึ้นสวรรค์แล้ว สบาย ไม่ต้องห่วง ผู้ส่งเคสเล่าให้พี่สาวฟัง พี่สาวตกใจเพราะยังสร้างพระไม่เต็มองค์ ทุกคนจึงรีบชวนกันไปเติมพระให้เต็มองค์

หลานชายคนเล็ก (ลูกของพี่ชายคนหนึ่ง) เสียชีวิตด้วยโรคเอดส์ ตอนอายุ 27 ปี เมื่อผู้ส่งเคสเข้าวัด หลานชายมาเข้าฝันให้เห็นว่าจมอยู่ในน้ำครำสกปรกมาก โผล่ขึ้นมาเฉพาะใบหน้า เขาบอกว่าผู้ส่งเคสโชคดีที่มีพี่สาวพาไปวัด พี่สาวมีวิมานสวยงามมาก ส่วนเขาไม่มีใครชวนเลยไม่ได้ทำบุญ จึงลำบากอย่างที่เห็น ผู้ส่งเคสเล่าให้พี่ชายของหลานฟัง เขาจึงไปสร้างพระประจำตัวให้น้องชาย 1 องค์

เรื่องราวเหล่านี้ทำให้ผู้ส่งเคสมีคำถามอยากกราบเรียนถาม คุณครูไม่ใหญ่