EP.607 ขออุ้มหน่อย

ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องราวชีวิตของท่านให้ คุณครูไม่ใหญ่ ฟัง ท่านเกิดที่เมืองฮัดสันวิลล์ ประเทศนิวซีแลนด์ เป็นลูกคนสุดท้องในจำนวนพี่น้อง 3 คน โดยส่วนตัวแล้วท่านเป็นคนเงียบขรึม ชอบเก็บตัว และพึ่งตนเองมาตั้งแต่เด็ก คุณพ่อของท่านเป็นวิศวกรวิทยุในสายการบิน ส่วนคุณแม่เป็นพนักงานร้านขายของ ทั้งสองท่านทำงานหนักมาก แต่ก็คอยดูแลเอาใจใส่ลูกๆ เป็นอย่างดีเมื่อกลับจากงาน

เมื่อเรียนจบ ท่านได้ย้ายมาอยู่กับพี่ชายที่เมืองเพิร์ธ ประเทศออสเตรเลีย และเริ่มต้นทำงานหนักเป็นพนักงานขุดเจาะและระเบิดเหมืองแร่ ซึ่งอยู่ไกลจากเมืองเพิร์ธกว่า 2,000 กิโลเมตร งานนี้เป็นงานภาคสนามที่ต้องทำกลางแดดจัดวันละ 13 ชั่วโมง ท่ามกลางอุณหภูมิที่สูงถึงกว่า 50 องศาเซลเซียสในช่วงหน้าร้อน หลังจากทำงานหนักกลางแดดมานานกว่า 20 ปี ท่านก็ตรวจพบว่าเป็นมะเร็งผิวหนังบริเวณแผ่นหลังและลำคอ

เมื่อตรวจพบว่าเป็นมะเร็งผิวหนัง ผู้ส่งเคสตัดสินใจขอลาหยุดชั่วคราวเพื่อกลับไปรักษาตัวที่เมืองเพิร์ธ ในวันที่ไปพบแพทย์ที่คลินิก ท่านได้พบกับสาวชาวฟิลิปปินส์ซึ่งเป็นเลขาของแพทย์ เธอใจดีมาก ช่วยรัดคิวให้ท่านได้เข้าพบแพทย์ในวันนั้นเลย ทำให้ท่านไม่ต้องเสียเวลารอคิวนานถึง 2 เดือน ผู้ส่งเคสประทับใจในความใจดีของเธอมาก การผ่าตัดมะเร็งผ่านพ้นไปด้วยดี ท่านจึงเดินทางกลับไปทำงานที่เหมืองอีกครั้ง แต่ในใจท่านเฝ้าคิดถึงเธออยู่เสมอ ท่านพยายามหาบางสิ่งบางอย่างเพื่อส่งไปขอบคุณเธอ ในที่สุด ท่านตัดสินใจส่งดอกไม้ที่สวยที่สุดไปให้ เธอรีบส่งจดหมายขอบคุณตอบกลับมาทันที

ทั้งสองติดต่อกันทางจดหมายนานกว่า 3 เดือน ผู้ส่งเคสคอยนับวันรอให้แพทย์นัดพบอีกครั้ง เพราะนั่นจะเป็นโอกาสเดียวที่จะมีเหตุผลพอให้ท่านไปพบเธอได้ เมื่อวันที่รอคอยมาถึง สิ่งแรกที่ท่านสังเกตคือนิ้วมือของเธอว่ามีแหวนแต่งงานหรือไม่ โชคดีที่มือเธอไม่มีแหวน ท่านจึงทึกทักเอาเองว่าเธอยังไม่ได้แต่งงาน วันนั้นท่านจึงชวนเธอไปทานอาหารมื้อค่ำ เธอก็ตกลงด้วยความยินดี ผู้ส่งเคสรู้สึกดีใจมาก แต่ในคืนนั้น เธอได้เปิดเผยว่าเคยแต่งงานและมีลูก 3 คนกับสามีเก่าก่อนจะแยกทางกัน ท่านรับฟังและแสดงท่าทีเห็นใจ

หลังจากนั้น ท่านรีบกลับไปทำงานที่เหมือง เพราะหมดกำหนดลาแล้ว ท่านคิดถึงเธอมาก 10 เดือนต่อมา ท่านจึงกลับมาหาเธออีกครั้งเพื่อขอเธอแต่งงาน ทั้งสองอยู่ด้วยกันมา 11 ปี เธอเป็นภรรยาที่ดี คอยเคียงข้างและให้กำลังใจท่านเสมอ ครั้งหนึ่ง ท่านถ่ายเป็นเลือดโดยไม่ทราบสาเหตุ เป็นอยู่นานเดือนเศษ แต่ไม่ได้บอกภรรยาเพราะกลัวเธอเป็นห่วง วันหนึ่ง ขณะออกไปซื้อของด้วยกัน ท่านปวดท้องรุนแรงจนล้มลง ต้องนำส่งโรงพยาบาลทันที หมอบอกว่าอาการรุนแรงเกินเยียวยา คาดว่าอาจเสียชีวิตในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า หมอจึงบอกภรรยาท่านให้ทำใจ และแนะนำให้เชิญบาทหลวงมาสวดให้พรก่อน หลังจากบาทหลวงสวด ภรรยาท่านก็เฝ้าอธิษฐานขอพร และในขณะเดียวกัน ก็สวดมนต์แบบพุทธไปด้วย หลายวันต่อมา อาการของท่านก็ดีขึ้นเรื่อยๆ จนหายเป็นปกติ ท่านเชื่อว่าเป็นเพราะบทสวดมนต์ของภรรยา

ตั้งแต่นั้นมา ภรรยาท่านขอร้องไม่ให้กลับไปทำงานที่เหมืองอีก ท่านทำตามที่เธอขอร้อง โดยเปลี่ยนมาทำงานที่โรงพยาบาล ทำหน้าที่ดูแลผู้ป่วยฉุกเฉินและเป็นวิสัญญีแพทย์ แม้เงินเดือนจะน้อยกว่างานเดิมถึง 3 เท่า และต้องทำงานในห้องผ่าตัดทั้งวัน แต่ท่านก็รักงานนี้มาก และภูมิใจที่ได้ช่วยชีวิตเพื่อนมนุษย์ หากผู้ป่วยเสียชีวิต ท่านก็จะช่วยทำความสะอาดศพ สวดมนต์ แผ่เมตตา และนั่งสงบใจต่อหน้าศพก่อนนำร่างไปห้องดับจิต

ท่านทำงานที่โรงพยาบาลได้ไม่กี่ปี ก็มีเหตุให้ถูกหัวหน้าไล่ออก เรื่องเกิดจากท่านเคยมาเมืองไทยและประทับใจมาก เมื่อกลับไปออสเตรเลีย ท่านได้จัดกิจกรรมช่วยเหลือคนไทยทั้งในออสเตรเลียและเมืองไทย ท่านเป็นชาวต่างชาติเพียงคนเดียวในคณะบริหารองค์กรความร่วมมือไทย-ออสเตรเลีย และเป็นกำลังหลักในการจัดกิจกรรมจนเคยได้รับรางวัล เมื่อปลายปี 2547 เกิดเหตุคลื่นยักษ์สึนามิถล่มภูเก็ต ท่านรีบขอให้เพื่อนสนิทเขียนจดหมายรับรองถึงโรงพยาบาลเพื่อขอรับบริจาคเงินช่วยเหลือผู้ประสบภัย โรงพยาบาลยินดีบริจาคเงิน 78,000 ดอลลาร์สหรัฐฯ ให้สภากาชาดไทยโดยตรง แต่เรื่องไม่จบแค่นั้น เพราะเพื่อนสนิทท่านมาขอสัมภาษณ์โรงพยาบาลเรื่องการช่วยเหลือครั้งนี้ และได้เอ่ยถึงยอดเงินที่บริจาคไปแล้ว รวมถึงสอบถามถึงเงินก้อนต่อไปที่ตั้งใจจะบริจาคเพิ่มอีก แม้โรงพยาบาลจะยินดีบริจาคเพิ่มอีกอย่างน้อย 3 ครั้ง แต่ข้อมูลนี้เป็นสิ่งที่โรงพยาบาลไม่ต้องการเปิดเผย อยากทำเงียบๆ ดังนั้น ผู้ส่งเคสจึงถูกผู้อำนวยการโรงพยาบาลเรียกพบและไล่ออกทันที โรงพยาบาลมองว่าท่านเป็นต้นเหตุของปัญหาทั้งหมด เพราะเป็นผู้ประสานงานกับเพื่อน ท่านเสียใจมาก แต่สุดท้ายก็ทำใจยอมรับได้ ท่านทำใจให้สงบ และหลังจากตกงานได้ 2 วัน ก็เหมือนบุญบันดาลให้ได้พบทางสว่าง ท่านได้รับการติดต่อจากศูนย์ปฏิบัติธรรมของวัดพระธรรมกายที่เมืองเพิร์ธ ชักชวนให้เข้าร่วมโครงการบวชธรรมทายาทนานาชาติที่เมืองไทย

ท่านรักเมืองไทยอยู่แล้ว เมื่อมาเมืองไทย ท่านชอบเข้าไปนั่งเงียบๆ ที่วัดโพธิ์ ชอบฟังเสียงพระสงฆ์สวดมนต์ รู้สึกปิติเลื่อมใสจนไม่อยากกลับ ท่านดีใจมากที่ได้รับการติดต่อให้บวช ข่าวการบวชทำให้โลกของท่านสดใสสวยงามขึ้นมาทันที ท่านรีบตอบตกลงทันที ทั้งๆ ที่ยังไม่รู้ว่าชีวิตพระจะเป็นอย่างไร พร้อมกันนั้น ท่านก็เขียนจดหมายไปยังโรงพยาบาลเพื่อขอบคุณที่ไล่ท่านออก เพราะการถูกไล่ออกเท่ากับได้มอบโอกาสที่ดีที่สุดในชีวิตให้ท่าน ทำให้ท่านหมดความกังวล หากยังทำงานต่อ คงไม่มีโอกาสได้มาบวชเป็นพระภิกษุที่เมืองไทย

ภรรยาท่านบอกก่อนเดินทางมาเมืองไทยว่า สิ่งเลวร้ายได้ผ่านพ้นไปแล้ว ตอนนี้ท่านได้พบกับเส้นทางใหม่ที่ดีกว่ามาก การถูกไล่ออกจากงานกลับทำให้ท่านมีโอกาสได้เรียนรู้สิ่งใหม่ๆ ซึ่งอาจเป็นหน้าที่ของท่านในการเป็นพระภิกษุผู้เผยแผ่ธรรมะ เธอเคารพการตัดสินใจของท่าน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นในเมืองไทย ถึงแม้จะตัดสินใจอยู่ในร่มผ้ากาสาวพัสตร์ตลอดไป และจะเป็นกำลังใจให้ตลอดไป คำพูดของเธอทำให้ผู้ส่งเคสซาบซึ้งใจมาก คุณครูไม่ใหญ่ กล่าวว่า ภรรยาท่านมีถ้อยคำประเสริฐ สมกับเป็นคู่บุญคู่บารมี ควรอยู่ในร่มผ้ากาสาวพัสตร์ต่อไป แค่โทรศัพท์ไปบอกภรรยาว่าขออยู่ต่อ ผ้านุ่งห่มชุดนี้จะเป็นชุดสุดท้าย บุญมหาศาลก็จะเกิดขึ้นกับเธอ เป็นสิ่งที่มีค่าเกินกว่าเงินหรือภูเขาทองจะแลกได้

หลังจากบวชได้ระยะหนึ่ง ท่านมีโอกาสขึ้นไปปฏิบัติธรรมที่สวนสุขสันโดษ ประสบการณ์ภายในก้าวหน้าขึ้น เพราะท่านไม่ได้ห่วงอะไร เริ่มเห็นดวงแก้วผุดขึ้นเป็นสาย จนเห็นองค์พระแก้วใสขนาดเท่าพระประธานในอุโบสถ ชัด ใส สว่างมาก ทุกวันนี้นั่งธรรมะวันละ 8-9 ชั่วโมง จำวัดเพียงวันละ 3 ชั่วโมง แต่มีความสุขสดชื่นเบิกบานจนบอกไม่ถูก ท่านมีความสุขมากกว่าเมื่อก่อนที่ต้องนอนวันละ 8 ชั่วโมงจึงจะสดชื่น ท่านตื่นมาด้วยความภูมิใจในความเป็นพระของตนเอง หวังว่าสักวันหนึ่งทุกคนจะเข้าถึงอย่างท่านบ้าง และตั้งใจจะเป็นกำลังสำคัญในการเผยแผ่วิชาธรรมกายไปสู่ใจชาวโลก