EP.615 จำนามสกุลผิด จะอุทิศส่วนกุศลถึงหรือไม่

ผู้ส่งเคสชื่อ โลก มีภูมิลำเนาเดิมอยู่ที่อำเภอกำแพงแสน จังหวัดนครปฐม ปัจจุบันพำนักอยู่ที่ประเทศนอร์เวย์ และยังไม่เคยมาวัดพระธรรมกาย ผู้ส่งเคสรู้จักวัดพระธรรมกายจากการดู DMC ที่นอร์เวย์ โดยมีเพื่อนกัลยาณมิตรช่วยหาช่อง DMC ให้เมื่อ 3 เดือนก่อน หลังจากได้ดูแล้วก็ติดใจ โดยเฉพาะรายการ Case Study ผู้ส่งเคสมีความตั้งใจว่าจะกลับประเทศไทยในเดือนธันวาคมนี้ เพื่อนำจานดาวเทียมไปติดตั้งให้กับญาติๆ ที่เมืองไทยด้วย ผู้ส่งเคสจึงกราบขอความเมตตา คุณครูไม่ใหญ่ ฝันในฝันถึงเรื่องราวต่างๆ ที่เกิดขึ้นในชีวิต

เรื่องราวชีวิตของผู้ส่งเคสเริ่มต้นขึ้นที่จังหวัดนครปฐม ที่ซึ่งคุณปู่ของเธอเป็นนักเลงประจำถิ่น มีอิทธิพลและดุร้ายมากจนได้สมญานามว่า เสือ กิตติศัพท์ความดุร้ายนี้โด่งดังถึงขั้นนามสกุลของคุณปู่กลายเป็นนามสกุลต้องห้ามที่ทางราชการห้ามรับเข้าทำงานเด็ดขาด คุณปู่ชอบดื่มเหล้าทุกวัน ดื่มแล้วเมา พอเมาก็เอามีดไล่แทงคุณพ่อ ซึ่งเป็นลูกชาย บางครั้งก็ทำเหมือนซ้อมคุณพ่อ ที่คุณปู่ทำเช่นนี้เพราะโกรธที่คุณพ่อไปเปลี่ยนนามสกุล คุณพ่อเปลี่ยนนามสกุลเพราะเมื่อเรียนจบและต้องการสมัครเข้ารับราชการครูที่นครปฐม ทางราชการไม่ยอมรับเนื่องจากเป็นนามสกุลของคุณปู่ คุณพ่อจึงต้องไปเปลี่ยนนามสกุลใหม่เพื่อให้สามารถเข้าทำงานราชการได้ คุณปู่ดื่มเหล้าจนอายุมากแล้วก็ป่วยตายไปเฉยๆ แบบไม่ทรมาน

คุณย่าเข้ามาเป็นภรรยาของคุณปู่เพราะโดนฉุด คุณย่าเป็นคนใจดี ชอบทำบุญมาก ไปวัดเป็นประจำ วันพระก็จะไปถือศีลและนอนค้างที่วัด คุณย่าเสียชีวิตด้วยวัยชรา

คุณพ่อคุณแม่ของผู้ส่งเคสมีลูกด้วยกัน 2 คน คือตัวผู้ส่งเคสและน้องสาว เมื่อผู้ส่งเคสอายุได้ 5 ขวบ คุณแม่ก็เสียชีวิตขณะคลอดลูกคนที่ 3 แม่ตายทั้งกลม หลังจากนั้นคุณพ่อก็แต่งงานใหม่และมีลูกใหม่อีก 3 คน ผู้ส่งเคสต้องอยู่กับพ่อและแม่เลี้ยง ส่วนน้องสาวคุณปู่คุณย่ารับไปเลี้ยงแต่ก็อยู่บ้านใกล้ๆ กัน ผู้ส่งเคสอยู่กับแม่เลี้ยงลำบากมาก ต้องตื่นแต่เช้าหุงหาอาหารให้แม่เลี้ยงและครอบครัวทาน ลำบากเช่นนี้ตั้งแต่ 5 ขวบจนถึง 10 ขวบ พออายุ 11 ขวบ ผู้ส่งเคสถูกส่งไปอยู่กับยาย ซึ่งเป็นแม่ของแม่เลี้ยง ที่นั่นผู้ส่งเคสได้เข้าเรียนที่โรงเรียนคริสต์ ครูที่โรงเรียนพยายามโน้มน้าวให้ผู้ส่งเคสเปลี่ยนไปนับถือคริสต์ นานวันเข้าผู้ส่งเคสก็ใจอ่อนและหันไปนับถือคริสต์ตาม เมื่อคุณพ่อทราบข่าวก็โกรธมาก ตำหนิผู้ส่งเคสว่าเราเป็นชาวพุทธดั้งเดิม เกิดใกล้และผูกพันกับวัดมาตลอด ทำไมถึงคิดจะไปนับถือคริสต์ คุณพ่อว่าจนผู้ส่งเคสต้องยอมกลับมานับถือพุทธตามเดิม

ผู้ส่งเคสเรียนที่โรงเรียนคริสต์ตั้งแต่ 11 ถึง 17 ปี เมื่อเรียนจบ พ่อส่งผู้ส่งเคสให้ไปอยู่กับน้องชายของคุณปู่ที่แม่กลอง ได้ไปเรียนพิมพ์ดีดที่นั่น แต่ไม่นานก็เบื่อเพราะต้องอยู่เหมือนคนรับใช้ ผู้ส่งเคสจึงไปหาน้องสาวที่ประจวบฯ อยู่ด้วยระยะหนึ่งก็อยากกลับแม่กลอง ขากลับนั่งรถมาลงที่หัวหินเพื่อต่อรถกลับแม่กลอง และได้พบกับชายคนหนึ่งที่นั่งขายตั๋ว เมื่อขึ้นรถแล้วเขาก็ตามไปให้เบอร์โทรไว้ บอกว่าถ้ามีเรื่องเดือดร้อนให้บอก กลับมาอยู่แม่กลองก็ตกอยู่ในสภาพเดิม ทำให้เบื่อ จึงโทรหาชายคนนั้น บอกให้มารับ และก็ได้ไปกับเขาโดยมีเสื้อผ้าติดตัวชุดเดียว ผู้ส่งเคสบอกเขาว่าอยากทำงาน อยากเป็นครูสอน เขาพาไปเดินเล่นที่ชายหาด ซื้อเบียร์ให้ดื่มกระป๋องหนึ่ง ผู้ส่งเคสไม่เคยดื่มเบียร์มาก่อนก็เมาหลับไป ตื่นมาค่ำแล้ว เขาบอกว่าค่ำแล้วไปไหนไม่ได้แล้ว ไปพักที่บ้านเขาดีกว่า เขาบอกว่าจะไม่ทำอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้เป็นไปตามนั้น ผู้ส่งเคสจึงตกเป็นของเขาในคืนนั้น ต่อมาเขาก็ให้ญาติมาสู่ขอ อยู่กับเขาจนท้องได้ไม่กี่เดือนเขาก็ไปติดผู้หญิงใหม่ ผู้ส่งเคสคิดว่าจะรอคลอดแล้วหนีกลับบ้าน พอถึงวันคลอด ได้ลูกชาย เมียใหม่ของเขาก็มาตามตัว เขาก็ไปทั้งๆ ที่ผู้ส่งเคสเพิ่งคลอดลูกได้ไม่กี่ชั่วโมง ผู้ส่งเคสน้อยใจเสียใจมาก คิดอยากเอาผ้าอุดจมูกลูกที่เพิ่งคลอดแล้วผูกคอตายตามไป แต่พอหันไปเห็นหน้าอกและการเต้นของหัวใจลูกก็สงสารและคิดใหม่ว่ารอให้ลูกโตกว่านี้หน่อยค่อยไป

เมื่อลูกชายอายุ 3 เดือน ผู้ส่งเคสก็พาลูกหนีกลับมาอยู่บ้านพ่อ อยู่บ้านพ่อไม่นาน วันหนึ่งพ่อไปงานเลี้ยงวันครู ดื่มเหล้าเมามาก ขากลับขับมอเตอร์ไซค์ไปชนกับรถเข็นบรรทุกอ้อย ลำอ้อยที่โผล่ออกมาจากรถทิ่มเข้าที่ตาและหลอดลมของพ่อ ทำให้พ่อเสียชีวิตคาที่ด้วยวัยเพียง 45 ปี

หลังจากพ่อตาย แม่เลี้ยงหลอกให้ผู้ส่งเคสและน้องสาวเซ็นชื่อลงในกระดาษเปล่า บอกว่าไม่มีอะไร แล้วนำลายเซ็นนั้นไปปลอมเอกสารว่าทั้งสองจะไม่ขอรับมรดกใดๆ ของพ่อ ทำให้ผู้ส่งเคสและน้องสาวไม่ได้รับส่วนแบ่งที่ดิน 100 กว่าไร่ของพ่อเลย

ต่อมาผู้ส่งเคสฝากลูกชายให้ย่าเลี้ยงไว้ที่บ้าน แล้วเข้ามาทำงานในกรุงเทพฯ ได้พบสามีคนที่ 2 มีลูกด้วยกัน 2 คน เป็นชายและหญิง ช่วงนั้นผู้ส่งเคสทำงานขายของที่ท่ารถ รายได้ดีมาก ได้ใส่บาตรพระทุกเช้า วันละ 2 รูป ถวายปัจจัยองค์ละ 200 บาท รวมวันละ 400 บาท ทำเช่นนี้เป็นเวลา 3 ปี ทุกครั้งที่ทำบุญก็จะกรวดน้ำอุทิศให้พ่อแม่โดยเอ่ยชื่อนามสกุลท่าน

ในระหว่าง 3 ปีนั้นมีช่วงหนึ่งที่ผู้ส่งเคสชอบเล่นไพ่ วันหนึ่งขณะนั่งเล่นไพ่อยู่ดีๆ ก็หาวติดๆ กัน 10 กว่าครั้ง ผู้ส่งเคสถามเพื่อนในวงไพ่ว่าตนเองเป็นอะไร ทำไมหาวจัง เพื่อนบอกว่าผีมันจะเข้า ผู้ส่งเคสก็ท้าว่าผีตัวไหนจะเข้าก็เข้ามาเลย พูดจบก็หงายหลังล้มไป รู้สึกเหมือนถูกกดที่ลำคอ สั่งให้ร้องไห้ ผู้ส่งเคสก็ต้องร้องไห้เป็นครึ่งชั่วโมงเหมือนคนเสียใจมาก เพื่อนไม่รู้จะทำอย่างไรจึงไปเอาธูปมาจุด ถามว่าเป็นผีของใคร ผีพูดว่าเป็นแม่ แม่ที่ตายท้องกลม ผีบอกกับเพื่อนว่าลูกไม่ยอมทำบุญให้แม่ ไม่มีอะไรจะกินเลย เพื่อนค้านว่าเห็นผู้ส่งเคสทำบุญให้ตลอด ผีบอกว่าแม่ไม่ได้รับเพราะผู้ส่งเคสเอ่ยนามสกุลแม่ผิด ผู้ส่งเคสจึงรู้ว่าแม่ได้ใช้นามสกุลเดิมของตัวเอง เพราะที่ผ่านมาเวลาทำบุญกรวดน้ำจะเอ่ยชื่อแม่แต่นามสกุลพ่อ เพราะเข้าใจว่าแม่ใช้นามสกุลเดียวกับพ่อ ตั้งแต่นั้นมาเวลาทำบุญกรวดน้ำก็จะเอ่ยนามสกุลที่แม่บอกทุกครั้ง แล้วแม่ก็ไม่มาเข้าสิงอีกเลย

สามีคนที่ 2 เป็นนักเลง ทหารเรือ เคยออกรบเคยฆ่าคนตาย สะสมคู่อริไว้เยอะ เมื่อปลดเกษียณ เขาคะยั้นคะยอให้ผู้ส่งเคสออกจากกรุงเทพฯ กลับไปอยู่นครปฐม จึงพากันไปอยู่นครปฐม ไม่นานสามีคนนี้ก็โดนตีตาย

เพื่อนชวนผู้ส่งเคสไปอยู่นอร์เวย์ และแนะนำสามีคนที่ 3 ให้ ซึ่งเป็นชาวนอร์เวย์ อยู่ด้วยกันได้ไม่ถึงปีสามีคนนี้ก็ทำเรื่องให้ลูกสาวคนเล็กของผู้ส่งเคสไปอยู่ที่นอร์เวย์ด้วย สามีชาวนอร์เวย์นับถือคริสต์ รักผู้ส่งเคสมาก ไม่มีลูกด้วยกัน ตอนนี้สามีป่วยเป็นมะเร็งต่อมลูกหมาก ระยะสุดท้าย รู้สึกทรมานมากและยังไม่อยากตาย ผู้ส่งเคสจึงบอกให้เขานั่งสมาธิ นึกถึงพระ ทำใจสบายๆ ไม่ต้องกลัวตาย เขาอยากทำแต่ทำไม่ได้ ทำไม่เป็น ผู้ส่งเคสไม่รู้จะช่วยอย่างไรจึงบอกว่ามาตกลงกัน ถ้าตายแล้วให้ไปเกิดใหม่เป็นคนพุทธ จะได้ทำสมาธิเป็น เขาก็ตกลงรับปาก ผู้ส่งเคสเฝ้าเขาที่โรงพยาบาลทุกวัน ช่วงกลับบ้านก็ไปอาบน้ำ สวดมนต์ นั่งสมาธิ แล้วกลับมาเฝ้า ประมาณ 7-8 วันก่อนสามีเสียชีวิต ผู้ส่งเคสนั่งสมาธิคนเดียวในห้อง ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงชาย 2 คนคุยกันอยู่บนฟ้า ได้ยินแต่เสียง บอกว่าวันที่ 28 ที่จะถึงนี้จะต้องมารับสามีของผู้ส่งเคสไป ชายสองคนเอ่ยชื่อสามีถูกต้อง ผู้ส่งเคสตกใจ รีบไปหาลูกสาว เล่าให้ฟังและย้ำให้ช่วยจำ วันที่ 25 ธันวาคม น้องๆ สามีมาถามว่าจะไปเที่ยวไปกินไหม ผู้ส่งเคสตอบว่าจะอยู่เฝ้าเขา แล้วเขาก็เสียชีวิตลงในวันที่ 28 ธันวาคม 2547 ตามวันที่ชายสองคนบอกไว้ เสียงดังมาจากฝ้าเพดาน เมื่อสามีเสียชีวิต ผู้ส่งเคสแจ้งญาติพี่น้อง เขาก็เรียกบาทหลวงมา บอกให้ผู้ส่งเคสเล่าความดีของสามีให้บาทหลวงฟังเพื่อนำไปพูดตอนทำพิธีฝัง ภายใน 7 วันหลังสามีตาย ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าเขามหาทุกวัน ที่นอนจะยวบขึ้นลงเหมือนเขามมานอนด้วย และรู้สึกเหมือนถูกยึดจับข้อมือแน่น ผู้ส่งเคสกลัวมาก บอกเขาว่าอย่ามาเยี่ยมแบบนี้ ตนอยู่คนเดียว รู้ว่ารักห่วงแต่ขออย่าทำแบบนี้ จากนั้นผู้ส่งเคสก็รู้สึกว่าเขาค่อยๆ ปล่อยมือออก