EP.636 อาถรรพ์พญานาค สะพานข้ามลำน้ำโขง

ผู้ส่งเคสเป็นเจ้าอาวาสวัดทรายทอง จังหวัดมุกดาหาร. ท่านยังเป็นผู้ประสานงานศูนย์พัฒนาคุณธรรม. ท่านเคยมาอบรมพระกริมิตรุ่นที่ 62. ปัจจุบันท่านมีโอกาสพบคุณครูไม่ใหญ่ทุกวันผ่านทางช่อง DMC. ด้วยความสนใจในเรื่องราวต่างๆ ท่านจึงได้รวบรวมเรื่องราวเกี่ยวกับอาถรรพ์พญานาคที่เกี่ยวข้องกับการสร้างสะพานมาเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่ในครั้งนี้.

ข่าวการสร้างสะพานมิตรภาพไทย-ลาว แห่งที่ 2 ที่บ้านคำหักหนอก จังหวัดมุกดาหาร เริ่มขึ้นในช่วงปี 2536-2537. ณ บริเวณใกล้เคียงจุดที่คาดว่าจะสร้างสะพานนี้ แม่ของผู้ขับรถให้กับผู้ส่งเคสได้เล่าถึงเหตุการณ์เมื่อประมาณ 30-40 ปีก่อน ในคืนวันเพ็ญ ขณะที่ท่านยังสาวๆ ท่านมองออกไปยังลำน้ำโขงแล้วเห็นเรือพายลำเล็กๆ ลำหนึ่งลอยอยู่ไม่ไกลจากริมฝั่งมากนัก. ท่านคิดว่าเป็นเรือร้างที่ไม่มีเจ้าของจึงเกิดความคิดอยากได้ไว้ใช้. ท่านจึงชวนญาติออกไปพายเรือเพื่อจะไปเอาเรือลำนั้น. แต่เมื่อพายเข้าไปใกล้เหลือระยะทางเพียง 10 เมตรจะถึงตัวเรือ ทุกคนในเรือต่างตกตะลึงแทบช็อก. เพราะอยู่ๆ เรือลำดังกล่าวก็ได้ขยายใหญ่และสูงขึ้นกว่าเดิมอย่างมากมายไม่รู้ว่ากี่เท่า. ด้วยความตกใจสุดขีด พวกเขาจึงรีบแจวเรือหนีกลับขึ้นฝั่งอย่างไม่คิดชีวิต หมดอารมณ์ที่จะเอาเรือลำนั้นไปเลย.

ผู้ขับรถยังเล่าต่ออีกว่า ณ บริเวณใกล้กับจุดที่กำลังก่อสร้างสะพาน เขาเคยเห็นสิ่งมีชีวิตบางอย่างว่ายทวนกระแสน้ำโขง. ส่วนที่โผล่พ้นน้ำมีลักษณะคล้ายครีบหลังปลา โดยมันว่ายลอยทวนกระแสน้ำจากฝั่งลาวมายังฝั่งไทย มายังบริเวณปากน้ำห้วย. เขาและเพื่อนวิ่งไปดักดู แต่พอเข้าไปใกล้ สิ่งนั้นก็หายไปเสียแล้ว.

การสร้างสะพานมิตรภาพไทย-ลาว 2 นี้ แม้จะมีข่าวมานาน แต่เพิ่งจะลงตัวเรื่องพื้นที่และเริ่มสร้างจริงในปี 2543. ขณะเริ่มสร้างได้มีเหตุร้ายทำลายขวัญคนงานคือ มีคนไปผูกคอตายในออฟฟิศที่เพิ่งสร้างเสร็จแต่ยังไม่ได้เริ่มใช้. ไม่มีใครทราบสาเหตุที่แน่ชัด ทำให้พนักงานที่จะมาใช้ออฟฟิศหลังนี้หวาดกลัวมาก. หัวหน้าผู้รับผิดชอบจึงตัดสินใจสั่งรื้อถอนออฟฟิศทั้งหมด แล้วนำเหล็ก กระเบื้อง และวัสดุต่างๆ ไปบริจาคถวายให้วัดของผู้ส่งเคสแทน.

จากนั้นทางบริษัทได้สั่งอุปกรณ์ใหม่มาสร้างออฟฟิศในพื้นที่ตำแหน่งเดิม. หลังจากนั้นอีก 4-5 เดือน ก็มีเหตุร้ายครั้งที่ 2 คือคนงานก่อสร้างตกนั่งร้านตาย. ต่อมาไม่นาน ก็เกิดเหตุร้ายครั้งที่ 3 คนงานที่ออกไปทำเสาที่กลางลำน้ำ รู้สึกร้อนอยากล้างหน้าจึงก้มลงไปตักน้ำจากลำน้ำโขง แล้วก็พลัดตกน้ำตายไปอีกคน. เหตุการณ์แปลกๆ ผิดสังเกตเหล่านี้ทำให้คนงานเริ่มสะพรึงกลัว.

ทีมงานก่อสร้างเริ่มระส่ำระสาย โดยเฉพาะการสร้างเสาเข็มต้นที่ 11 ซึ่งอยู่กลางลำน้ำโขง มีปัญหามาก. ตั้งแต่เริ่มตอก ตอกยังไงก็ตอกไม่ลง. แม้ใช้สว่านนำร่องขูดเจาะ ก็เจาะไม่ลงแต่วิศวกรก็พยายามจนหัวสว่านหัก. วิศวกรจึงจ้างนักประดาน้ำให้ดำลงไปดูเพื่อเอาหัวเจาะขึ้นมาและดูสาเหตุ. นักประดาน้ำกลัวมาก แต่ก็ดำลงไป. เขาตกใจสุดขีดเมื่อพบดวงตาแดงก่ำเป็นคู่ๆ อยู่เต็มไปหมดใต้. มองต่อไปก็เห็นเจ้าของดวงตาก่ำนั้นมีตัวยาว ลอยอยู่รอบๆ บริเวณนั้น. ทำให้เขารีบว่ายหนีขึ้นมาอย่างไม่คิดชีวิต. พอขึ้นมาได้ก็เก็บของกลับบ้านไปเลย ไม่ยอมรับเงินค่าจ้างแม้แต่บาทเดียว.

แต่วิศวกรญี่ปุ่นไม่สนใจ. สั่งให้เทปูนลงไปที่ตอม่อของเสาต้นนั้นเลย จะได้แค่ไหนก็เอาแค่นั้นไปก่อน. ขณะเทปูนก็พบความประหลาดใจอีกครั้ง คือเทเท่าไหร่ก็เทไม่เต็มสักที. ทำให้เสาต้นนี้ใช้ปูนจำนวนมากเป็นพิเศษ. แต่ในที่สุดก็เทเต็มจนได้.

การสร้างสะพานยังคงดำเนินไปท่ามกลางอุปสรรคและเหตุการณ์ประหลาดต่างๆ นานา จนกระทั่งถึงวันวิสาขบูชาปี 2548 ยามที่เฝ้าไซส์ก่อสร้างได้ฝันว่ามีคนใส่ชุดขาวมาบอกว่า พรุ่งนี้เป็นวันเข้าพรรษา ให้ไปบอกหัวหน้าขอให้หยุดงาน 1 วัน เพราะพวกเขาจะอธิษฐานเข้าพรรษา. ยามฝันเห็นคนชุดขาวมาบอก. แต่วิศวกรญี่ปุ่นไม่ยอมหยุด เพราะเห็นเป็นเรื่องไร้สาระ.

แต่ในวันเข้าพรรษา วันที่ 22 กรกฎาคม 2548 นั่นเอง วิศวกรชาวญี่ปุ่น 3 คน ได้ลงเรือไปดูงานการวางคานสะพานด้วยตัวเอง ทั้งๆ ที่ไม่เคยทำมาก่อนตั้งแต่เริ่มสร้าง. ทันใดนั้น ขณะคนงานกดสวิตช์เครนยกแท่นปูนเพื่อนำไปวางบนหัวเสาต้นที่ 11 ซึ่งมีปัญหามากที่สุด. ยังไม่ทันวางถึงหัวเสา เครนก็พังถล่มหักออก 3 ท่อน. คานยกแท่นปูนพร้อมสลิงได้เหวี่ยงฟาดตัดร่างวิศวกรคุมงานชาวญี่ปุ่นวัย 45 ปี ขาขาดเป็น 2 ท่อน เสียชีวิตทันที. เครนที่หักตกลงกลางน้ำก็กระแทกทับวิศวกรบนเรืออีก 3 คน จมหายไปในลำน้ำทันที. ข่าวรายงานว่ามีคนจมน้ำและหาศพไม่พบรวมทั้งหมด 8 คน เป็นวิศวกรญี่ปุ่น 3 คน, ชาวฟิลิปปินส์ 1 คน, คนงานไทยอีก 4 คน. มีผู้บาดเจ็บเข้ารักษาตัวที่โรงพยาบาลอีก 7 คน. เรื่องนี้กลายเป็นข่าวใหญ่ในหนังสือพิมพ์เกือบทุกฉบับในช่วงวันเข้าพรรษา.

บริษัทต่างๆ ที่รับงานสร้างสะพานพากันหยุดงานเพื่อทำบุญทันที. แต่ต่อมาไม่นาน วันที่ 19 สิงหาคม 2548 มีการบวชเงียบๆ 8-9 คน เป็นการบวชแก้บน 7 วัน. เหตุการณ์อาถรรพ์ที่เกิดขึ้นตั้งแต่เริ่มสร้างสะพานนี้ ได้สังเวยชีวิตคนงานไปแล้วทั้งหมด 17 ชีวิต. ทำให้คนงานไทยอีสานและคนงานลาวหยุดงาน ไม่ยอมสร้างต่อเพราะกลัวตาย. เหลือเพียงคนงานต่างชาติและคนที่ไม่เชื่อที่ยังทำอยู่ ทำให้การก่อสร้างพอจะเคลื่อนต่อไปได้. แต่ถึงกระนั้น เสาเข็มต้นที่ 11 ก็ยังไม่มีใครกล้าแตะต้องหรือสร้างต่อ ดำเนินการสร้างส่วนอื่นไปก่อน.

ครั้งนี้ ชาวบ้านบางกลุ่มได้ไปหาเจ้าหน้าที่อากรจังหวัด ซึ่งท่านก็ได้ไปหาผู้เชี่ยวชาญ ผู้ชำนาญการ. เพื่อหาคำตอบ จึงไปหาร่างทรง. ร่างทรงบอกให้ตั้งศาลพญานาคใกล้บริเวณที่ก่อสร้าง เพื่ออัญเชิญพญานาคขึ้นมา จะได้ทำการสร้างสะพานต่อได้. ร่างทรงยังบอกอีกว่า พญานาคท่านจะให้พระสุขขึ้นมาด้วย ซึ่งเป็นพระพุทธรูปประจำตัวของธิดาพญานาคที่เก็บรักษาไว้ใต้บาดาล. เรื่องราวนี้ประจวบเหมาะกับชาวประมงคนหนึ่งในย่านนั้นที่ออกหาปลาแล้วยกเครื่องดักปลาขึ้นมาเจอพระพุทธรูปทองสัมฤทธิ์ ขนาดหน้าตัก 35 ซม. สูง 70 ซม. เป็นศิลปะแบบเวียงจันทน์. ต่างสันนิษฐานว่าคือพระสุข ซึ่งขณะนี้กำลังทำการพิสูจน์อยู่. ฉะนั้น ข่าวการจะสร้างศาลพญานาคนี้แพร่กระจายออกไป ทำให้มีชาวบ้านอีกกลุ่มที่ไม่เห็นด้วย เพราะไม่รู้ว่าพญานาคจะพอใจหรือไม่ หากไม่พอใจพวกเขาอาจมีอันเป็นไป จึงคิดต่อต้านการสร้างศาลนี้. ตอนนี้ก็ยังไม่มีการดำเนินการใดๆ ต่อไป.

คุณครูไม่ใหญ่ชี้ว่า เป็นเรื่องที่ชาวบ้านที่ขัดแย้งกันจะต้องหันมาคุยกันให้เข้าใจว่า สะพานนี้เราสร้างไปเพื่ออะไร เพื่อเชื่อมอะไร เชื่อมใจไปสู่ใจ.