EP.649 ตระกูลสามัคคี ร่ำรวยแบบกงสี เพราะมีบุญอะไร

ผู้ส่งเคสซึ่งเป็นลูกคนที่ 6 ในบรรดาพี่น้อง 9 คน มีเตี่ยมาจากเมืองจีนและแม่เป็นคนจีนที่เกิดในเมืองไทย ผู้ส่งเคสเคยมาวัดพระธรรมกายครั้งแรกในปี พ.ศ. 2520 และเคยเป็นประธานทอดกฐินในช่วงสร้างวัดแรกๆ ที่มีเนื้อที่ 196 ไร่ หลังจากนั้นได้ห่างหายจากวัดไปนาน และกลับมาเข้าวัดอีกครั้งประมาณปี พ.ศ. 2540 เพราะเห็นข่าวในสภาธรรมกายสากลแล้วรู้สึกทึ่งและอัศจรรย์ใจ ผู้ส่งเคสได้มีโอกาสมาร่วมงานฉลองมหาธรรมกายเจดีย์ปี 2543 และงานวันสลายร่างคุณยายอาจารย์ปี 2545 แม้จะมาร่วมสร้างบารมีเพียง 2 งานนี้ คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าถ้าเสียชีวิตในตอนนั้นก็จะมีบุญพอที่จะไปรายงานยมบาลได้ ปัจจุบันผู้ส่งเคสได้จัดทำห้องพระที่บ้านให้เป็นบ้านกัลยาณมิตร เชิญพระอาจารย์จากวัดพระธรรมกายมาเป็นวิทยากร ซึ่งจัดไปแล้ว 5 ครั้ง และมีความตั้งใจจะให้มีการสวดมนต์ นั่งสมาธิ ฟังธรรม ทุกเดือน เดือนละครั้ง

เรื่องราวของตระกูลนี้เริ่มต้นจากเตี่ยซึ่งมีอาชีพซื้อข้าวเปลือกไปขายโรงสี เป็นงานที่ค่อนข้างหนัก ส่วนแม่ก็ค้าขายของชำเล็กๆ น้อยๆ อยู่ในตลาดชนบท เตี่ยเป็นคนใจกว้าง อบอ้อมอารี ในช่วงแรกเตี่ยสูบบุหรี่และเล่นไพ่นิดหน่อย ต่อมาได้มาเซ้งตึกที่สำโรง และย้ายจากนครปฐมมาอยู่ที่สำโรง เตี่ยก็เลิกเล่นการพนัน และต่อมาก็เลิกสูบบุหรี่ด้วย

กิจการเริ่มเติบโตเมื่อ ตัวเฮีย (พี่ชายคนโต) และพี่ชายคนรอง เป็นหัวเรี่ยวหัวแรงในการทำธุรกิจตัดเย็บเสื้อผ้า เปิดร้านเมื่อวันที่ 8 กรกฎาคม 2512 กิจการดีวันดีคืนจนขยายเป็น 2 สาขา มีช่างเกือบ 100 คน พี่น้องทุกคนอยู่ร่วมกันหมด ในช่วงปี 2516 เสื้อยืด กางเกงยีนส์สำเร็จรูปเริ่มได้รับความนิยม เดิมครอบครัวกำลังจะเปิดร้านตัดเสื้อผ้าแห่งที่ 3 แต่ตัวเฮียมองการณ์ไกลจึงหันมาขายเสื้อผ้าสำเร็จรูปจากห้างแทน ซึ่งก็ขายดีมาก เรียกว่าขายแบบเทน้ำเทท่า กิจการขยายเพิ่มเป็น 4 สาขา โดยมีพี่น้องทุกคนช่วยกันทำ ทุกคนช่วยกันคุมดูแลกิจการ เปิดร้านตั้งแต่ 6 โมงเช้า ปิด 4-5 ทุ่มทุกวัน ไม่มีวันหยุด คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าอย่างนี้ก็รวยแน่นอน เพราะขายดีแบบเทน้ำเทท่า หลังจากปิดร้าน ทุกคนจะมาร่วมประชุมกันโดยมีเตี่ยและแม่เป็นประธาน คุณครูไม่ใหญ่ชื่นชมว่านี่ถูกหลักวิชชา เหมือนหลักอปริหานิยธรรม ร้านไหนมีปัญหาอะไรก็จะช่วยกันแก้ไขโดยยึดหลักครอบครัวเป็นสำคัญ ทุกคนทำเพื่อครอบครัว รายรับเงินสดต่อวันเป็นแสนๆ ตั้งแต่สมัยปี 2516 เตี่ยเป็นคนนับเงินและคุมการเงินทั้งหมด เคยเห็นเตี่ยนับเงินจนร้องไห้ด้วยความปิติที่ไม่เคยเห็นเงินมากมายขนาดนี้มาก่อน ทุกคนร่วมใจกันเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกัน

ในปี 2522 ครอบครัวได้ซื้อโรงฉายหนัง ตอนแรกไม่ได้ตั้งใจทำโรงหนัง แค่ต้องการซื้อที่ดิน แต่โรงหนังเป็นของแถมจึงจำใจต้องทำต่อ ทั้งที่ไม่มีความรู้เรื่องโรงหนังเลย คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่านี่คือเวลาที่บุญส่งผล ต่อมาโรงหนังกลับทำเงินได้ดีกว่าที่คิดไว้มาก โดยเฉพาะวันเสาร์อาทิตย์เก็บเงินได้เป็นแสน โรงหนังมีขนาดใหญ่จุได้ 1,200 ที่นั่ง ฉายวนทั้งวัน เตี่ยคุมโรงหนังที่ชั้น 2 โรงหนังยังทำเป็นออฟฟิศ เปิดบริษัทรับซื้อเช็ค ปล่อยเงินกู้ ธุรกิจเจริญเติบโตอย่างรวดเร็ว โดยมีตัวเฮียเป็นผู้บริหารเรื่อยมา หมุนเวียนเงินวันหนึ่งหลายล้านบาท

ปี 2530 ขณะที่กำลังรวยอยู่ดีๆ เตี่ยก็เสียชีวิตแบบง่ายๆ ด้วยวัย 69 ปี คุณครูไม่ใหญ่สังเกตว่าเห็นไหม เวลาเพลินหาเงินแล้วอดหาบุญจะเป็นเช่นนี้ บ้านที่เราอยู่ไม่ใช่บ้านถาวร เงินทองมีไว้ใช้แลกเปลี่ยนเป็นบุญ ถ้าไม่ได้ทำบุญเท่าไรก็อาจเสียชีวิตแบบง่ายๆ ได้ เตี่ยลุกขึ้นเข้าห้องน้ำตอนเที่ยงคืน บอกลูกให้ไปนอนเพราะเช้าต้องเปิดร้าน ลูกขึ้นไปนั่งสมาธิได้ 10 นาที ก็ได้ยินเสียงเตี่ย ลงมาดูก็เห็นเตี่ยตาค้าง ตัวเฮียพยายามช่วยชีวิตด้วยการงัดปาก ดูดปาก เป่าลม ปั๊มหัวใจ และเรียกรถพยาบาล แต่เมื่อรถพยาบาลมาถึง เตี่ยก็สิ้นลมแล้ว คุณครูไม่ใหญ่รู้สึกหวาดเสียว และกล่าวว่าคนที่แข็งแรงเป็นซูเปอร์แมนก็ไม่ได้แน่นอน แต่ที่แน่ๆ คือตายแน่ ผู้รู้บอกว่าเตี่ยเสียชีวิตเพราะเสมหะพันคอ แม่บอกว่าเตี่ยไปง่ายจริง ๆ และอธิษฐานขอให้ได้ไปง่ายๆ แบบนี้บ้าง เพราะเห็นบางคนทรมานกว่าจะเดินทางไปสู่ภพโลกได้

ปี 2531 ตัวเฮียได้สร้างห้องพระให้แม่ไว้ไหว้พระในบ้าน เป็นห้องพระแบบจีนผสมไทยเพราะแม่ชอบไหว้พระ ทำบุญ ถือศีลกินเจ แม่นับถือเจ้าแม่ด้วยมากและสวดมนต์ภาษาจีนได้หลายสิบเล่มแม้ไม่รู้หนังสือ หลังเปิดห้องพระ มีคนมาร่วมแสดงความยินดีกับแม่ประมาณ 200 คน การค้าเจริญรุ่งเรืองมาก ทั้งซื้อขายที่ดิน รับจำนอง รับซื้อฝากที่ดิน จนเงินหมุนไม่พอ ต้องกู้ธนาคาร ดอกเบี้ยธนาคาร 1.25% นำมาปล่อย 2-2.50% กิจการเติบโตมาก วงเงินหมุนเวียนหลายร้อยล้านบาท คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าเรียกว่ารวยทั้งสมบัติ รวยทั้งบุญ

ปี 2533 ตัวเฮียสังเกตเห็นว่าเพดานหนี้สูงผิดปกติ คิดว่าต่อไปต้องมีปัญหาเรื่องที่ดินแน่ๆ จึงตัดสินใจหยุดซื้อขายที่ดินและหันไปบวชแทน การบวชของตัวเฮียเป็นการบวชแบบตั้งใจ แสวงหาวัดที่จะบวชอยู่หลายวัดจนถูกใจวัดอโสการามซึ่งเคร่งครัดในการปฏิบัติ ตัวเฮียตั้งใจศึกษาพระธรรมอย่างเคร่งครัด ฉันมื้อเดียว และกินเจ มีพี่สะใภ้ (ตัวซ้อ) เป็นอุปัฏฐากทุกวัน ตัวเฮียปฏิบัติได้ดีมากจนได้เป็นหัวหน้าพระนวกะรุ่นนั้น และเป็นผู้นำในการสร้างถนนในวัด สร้างกุฏิ สร้างห้องน้ำ การบวชครั้งนี้สร้างความปลื้มปิติให้แม่ถึงกับน้ำตาไหล ตัวเฮียบวชได้ 1 พรรษา 4 เดือนเต็ม คุณครูไม่ใหญ่เน้นว่านี่ถูกหลักวิชชา อย่าไปบวชสั้นๆ ต้อง 1 พรรษาแบบนี้

หลังจากตัวเฮียสึกออกมาประมาณ 5 เดือน ได้จัดงานวันเกิดครบ 69 ปีให้แม่บนห้องพระ ไม่มีแขกเชิญ มีเฉพาะลูกหลานประมาณ 50 คน ไม่นานหลังจากนั้น วันที่ 1 เดือน 9 จีน ปี 2534 ซึ่งเป็นวันกินเจ แม่ได้เรียก ลูกหลานมาร่วมกันไหว้พระตอน 2 ทุ่ม แม่บอกว่าจะไปลงเจในวันพรุ่งนี้ และจะทำขนมฉ่ายก๊วย ขณะไหว้พระอยู่นั้น แม่ก็ได้สิ้นลมไปเฉยๆ โดยเอียงตัวไปทางตัวเฮีย คุณครูไม่ใหญ่ชี้ว่าเห็นไหม ไปอย่างตาเหลา (เตี่ย) ไปง่ายๆ ตามที่อธิษฐาน ตัวเฮียรับตัวแม่ไว้ในอ้อมอก พยายามช่วยชีวิตเหมือนที่เคยทำกับเตี่ย คือดูดปาก เป่าลม ปั๊มหัวใจ เรียก รถพยาบาลมา หมอบอกว่าหัวใจล้มเหลว หมดอายุการใช้งาน แม่เสียชีวิตด้วยอายุ 69 ปี งานศพของแม่จัดอย่างยิ่งใหญ่ แขกมาแน่นวัดทุกคืน วันสุดท้ายของงาน ตัวเฮียทำบุญให้แม่ 1 ล้านบาท บริจาคมูลนิธิต่างๆ และสร้างพระประธานหน้าตัก 49 นิ้ว ถวายวัด 1 องค์

หลังแม่เสียชีวิตได้ 1 เดือน ที่ร้านเกิดเหตุไฟไหม้ ไฟไหม้เฉพาะร้านเดียว ไม่ลุกลามตึกข้างเคียงที่ติดกัน ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่บอกว่าถึงเวลาแล้วมันแปลกๆ ทีเดียว ไฟพุ่งขึ้นฟ้าสูงมาก ลูกสาวของยี่เจ๊ (พี่สาวคนที่ 2) เสียชีวิตในกองเพลิง เหตุการณ์นี้ทำให้ตัวซ้อ (ภรรยาของตัวเฮีย) สลดใจ จึงตัดสินใจโกนหัวบวชชี 1 เดือน

หลังสิ้นบุญเตี่ยและแม่ ตัวเฮียและตัวซ้อก็เป็นเสาหลักและประธานครอบครัวแทน พี่น้อง 6 ครอบครัวอยู่รวมกัน 45 คน อยู่ร่วมกันโดยไม่มีอบายมุข ไม่ดื่มเหล้า ไม่สูบบุหรี่ ไม่เล่นการพนัน น้ำชา กาแฟก็ไม่มีคนกิน โดยมีตัวเฮียเป็นแบบอย่าง คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าอย่างนี้เจริญรุ่งเรืองแน่ไปถึงลูกถึงหลาน ถูกหลักวิชชา ตัวเฮียเป็นคนดีรักครอบครัวมาก เป็นที่รักของทุกคนที่ได้รู้จัก อ่อนน้อมถ่อมตนเสมอต้นเสมอปลาย แม้จะเป็นเศรษฐีแล้ว ยิ้มแย้มแจ่มใส ร่าเริง อารมณ์ดี จนคนถามว่าเคยหน้าบึ้งโกรธคนเป็นบ้างไหม คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าไม่ให้ยิ้มได้อย่างไร เพราะตัวเฮียรู้ว่ายิ้มแล้วรวย ตัวเฮียเป็นคนช่างสังเกต จดจำวิชาต่างๆ มากมาย ทั้งทางโลกและทางธรรม ตัวเฮียเคยพูดกับผู้ส่งเคสว่าถ้าจะศึกษาอะไรก็ต้องศึกษาให้ลึกซึ้งถึงที่สุด ถ้าเป็นทหารต้องเป็นนายพล ถ้าเป็นพระต้องเป็นเจ้าคุณ ถ้าจะเป็นอะไรก็ต้องศึกษาให้แจ่มแจ้ง ตัวเฮียพูดเสมอว่าที่ครอบครัวเป็นปึกแผ่นได้เพราะทุกคนมีธรรมะ เคารพผู้อาวุโส มี seniority ที่บ้านเรียกตัวเฮียว่ายีเฮีย ตัวเจ๊ว่ายีเจ๊ ไม่ใช่เรียกพี่เฉยๆ ตัวเฮียพูดเสมอว่าทางโลกต้องเดินคู่กับทางธรรมถึงจะอยู่ได้นาน เศรษฐกิจกับจิตใจต้องไปด้วยกัน

ตัวเฮียทำบุญทำทาน ทอดกฐินหลายวัด สร้างโรงเรียนหลายหลัง หมดเงินเป็นล้าน จนคณะครูเห็นคุณงามความดีจึงทูลเกล้าขอเครื่องราชย์ให้ ช่วงปี 2543 ตัวเฮียเคยพาอาจารย์จากต่างประเทศมาดูงานที่วัดพระธรรมกาย พาอาจารย์มาดูคนที่เข้าวัดเป็นหมื่นๆ คน ไม่มีละเล่น ไม่เห็นคนสูบบุหรี่ ใส่ชุดขาวตระการตา หาขยะสักชิ้นก็ยากเพราะวัดจัดเป็นระเบียบดี มีที่ใส่เพชรใส่พลอย ช่วงที่วัดถูกโจมตีจากสื่อมวลชน ตัวเฮียเป็นคนแก้ข่าวให้เสมอ บอกว่าสื่อลงข่าวข้างเดียว วัดต้องมีอะไรดีคนจึงมามากเป็นหมื่นเป็นแสน คงไม่โง่ให้หลอก ถ้าวัดไม่ดีจริงก็อยู่ไม่ได้แล้ว คุณครูไม่ใหญ่เสียดายที่ตัวเฮียไม่ได้ศึกษาวิชาธรรมกาย เพียงแต่รู้ว่าต้องมีดีแน่นอน

ต้นปี 2547 เหตุการณ์ไม่คาดฝันเกิดขึ้น ตัวเฮียถูกฆ่าตายโดยลูกน้องที่รักและไว้ใจมาก อยู่ด้วยกันมา 25 ปี ลูกเมียลูกน้องอยู่ใกล้บ้าน ตัวเฮียให้ลูกกับเมียลูกน้องมาขายของหน้าโรงหนังโดยไม่คิดค่าใช้จ่าย ลูกน้องมีหน้าที่ดูแลโรงหนัง เบิกเงิน ฝากเงิน ทำงานซื่อสัตย์มาตลอด วันเกิดเหตุ ตัวเฮียให้ลูกน้องไปเบิกเงิน 1,700,000 บาท ลูกน้องกลับมารายงานว่าถูกชิงเงินไป 700,000 บาท เหลือเงินมาล้านเดียว ตัวเฮียไปแจ้งความ ตำรวจสอบสวนพบพิรุธ ตำรวจบอกให้ลูกน้องมาเข้าเครื่องจับเท็จในเช้าวันรุ่งขึ้น ลูกน้องจึงมาดักรอหน้าบ้านตัวเฮีย ยิงตัวเฮียแล้วยิงตัวตายตามไป ลูกชายคนโตของตัวเฮียได้ยินเสียงปืนออกมาเห็นพ่อถูกยิงก็อุ้มไว้ในอ้อมอกนำส่งโรงพยาบาล ตัวเฮียเสียชีวิตในอ้อมอกลูกชายคนโตก่อนถึงโรงพยาบาล คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่านี่คือเวลาที่วิบากกรรมมาถึง

ผู้ส่งเคสรู้สึกสงสัยว่าตัวเฮียเป็นคนดี ไม่เคยฆ่าสัตว์ กตัญญู บวชพระ ตั้งใจปฏิบัติธรรม ทำไมจึงต้องตายแบบไม่น่าจะเป็นไปได้ และเหตุใดลูกน้องจึงโกงเงินจนเป็นเหตุให้ยิงตัวเฮียแล้วยิงตัวตายตามไป คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าบุญที่สั่งสมมาขนาดนี้ เป็นคนดีขนาดนี้ ทำไม? เพราะเราจะดีตามลำพังไม่ได้ ต้องดีกันไปทั้งโลก นอกจากนี้ผู้ส่งเคสยังมีคำถามเกี่ยวกับบุญที่ทำอุทิศให้ผู้ตาย สาเหตุการตายง่ายของเตี่ยและแม่ บุญที่ทำให้ตัวเฮียแข็งแรง หน้าตาผ่องใส ลูกสาวของยี่เจ๊ที่ตายในกองเพลิงไปไหน มีความเป็นอยู่อย่างไร สามีของยี่เจ๊เป็นเบาหวานถูกตัดขาเพราะกรรมใด ควรแก้ไขอย่างไร ทำไมครอบครัวจึงประสบปัญหาเศรษฐกิจ 2 ครั้ง แต่ผ่านไปได้เพราะบุญอะไร และทำอย่างไรจึงไม่เกิดอีก พี่น้องลูกหลาน 45 ชีวิตอยู่ร่วมกันอย่างมีความสุขไม่มีปัญหา ทำบุญร่วมกันมาอย่างไร การสร้างพระธรรมกายประจำตัวลงชื่อเป็นตระกูลผิดกฎระเบียบหรือไม่ ควรแก้ไขอย่างไร การใส่ชื่อร้านในการทำบุญต่างๆ ร้านจะได้บุญหรืออานิสงส์อย่างไร คนที่ตำหนิวัดพระธรรมกายหรือคุณยายอาจารย์จะบาปมากหรือไม่ มีวิธีสอนให้เขาเข้าใจอย่างไร ตัวเฮีย ครอบครัวตัวซ้อ ผู้ส่งเคส และสมาชิกตระกูลเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาอย่างไร มีสิทธิ์ไปดุสิตบุรีวงบุญพิเศษหรือไม่ และผู้ประสานงานกับหลานสาวเคยเกี่ยวข้องกับตระกูลอย่างไรในอดีต

คุณครูไม่ใหญ่รับฟังคำถามทั้งหมดและเข้าทางในธรรมะ โดยใช้วิธีหลับตาฝันเป็นตุเป็นตะแล้วนำมาเล่าให้ฟัง

(รวมจำนวนอักษร เนื้อเรื่อง โดยประมาณ: 2800 ตัวอักษร)