EP.852 ไม่ได้อยากออก

ผู้ส่งเคสท่านนี้เป็น พระธรรมทายาท ในโครงการอบรมพระธรรมทายาทภาคเข้าพรรษา รุ่น 19 ท่านได้ร่วมกับหมู่คณะจำนวน 120 รูปรับงานบุญใหญ่ๆ หลายงาน เช่น การต้อนรับคณะอปทาน, การรับบุญติดตั้งพระแสนปลื้ม, งานบุญ 3,000 วัด, งานฟั่นเชือกสายศีล และที่ใหญ่ที่สุดคือ งานอัญเชิญหลวงปู่เข้าสู่มหาวิหารหลวงปู่ สิ่งที่ท่านปลื้มใจที่สุดคือการได้เข้าร่วมขบวนอัญเชิญหลวงปู่เวียนประทักษิณรอบมหาธรรมกายเจดีย์ และเป็นพระแถวหน้าที่เดินนำขบวนสาธุชน ซึ่งทำให้ท่านขนลุกและปลื้มใจมากทุกครั้งที่นึกถึง ท่านได้ขอความเมตตาจาก คุณครูไม่ใหญ่ เพื่อฝันในฝันสำหรับกรณีศึกษาของท่าน ท่านและน้องชายได้หันกลับมาศึกษาธรรมะและพยายามกลับมานั่งสมาธิหลังจากห่างหายไปนานเกือบ 20 ปี และปัจจุบันท่านอยู่ในเพศภาวะของพระภิกษุ

เรื่องราวนี้เริ่มต้นจากชีวิตในครอบครัวของผู้ส่งเคส โดยคุณพ่อของคุณส่งเคสเป็นลูกคนจีน มีน้ำใจ สุภาพ รักครอบครัว และชอบช่วยเหลือผู้อื่น ทำให้เป็นที่รักของผู้คน ท่านเจริญก้าวหน้าในหน้าที่การงานอย่างรวดเร็วจนได้เป็นถึงผู้จัดการเขตของธนาคารแห่งหนึ่ง แต่เงินเดือนกลับไม่มากเมื่อเทียบกับคนในตำแหน่งเดียวกัน คุณแม่ก็เป็นลูกคนจีน มีพี่น้องหลายคน เป็นคนละเอียด มีระเบียบ พิถีพิถัน ทั้งคุณพ่อและคุณแม่สำเร็จการศึกษาจากคณะเศรษฐศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ และได้พบรักกันตอนเรียนอยู่ที่นี่ ทั้งคู่เป็นเพื่อนรักของ คุณครูไม่ใหญ่

หลังจากแต่งงานกัน คุณพ่อเคยอุปสมบทในพระพุทธศาสนาอยู่ 1 พรรษาแล้วจึงกลับมาใช้ชีวิตฆราวาสดังเดิม คุณพ่อและคุณแม่มีบุตรชาย 2 คน คือผู้ส่งเคสและน้องชาย ท่านได้พาบุตรทั้งสองเข้าวัดปากน้ำภาษีเจริญ ทำบุญทุกวันอาทิตย์และตักบาตรทุกวัน ในวัยประมาณ 7-8 ปี ผู้ส่งเคสได้ฝึกนั่งสมาธิจากคณาจารย์แม่ชีที่วัดปากน้ำอยู่หลายปี ครั้งหนึ่งขณะนั่งสมาธิ ท่านบอกว่าเห็นจุดดำๆ ที่ปอดคุณพ่อ เมื่อพาคุณพ่อไปเอ็กซเรย์ก็พบว่าคุณพ่อติดเชื้อที่ปอดจริงๆ และได้รับการรักษาทันท่วงที

ต่อมาคุณพ่อตรวจพบว่าเป็นมะเร็งที่โพรงจมูก ได้รักษาโดยการฉายแสง ซึ่งทำให้ท่านทรมานมาก ถึงขั้นขากรรไกรอ้าไม่ขึ้น แต่ท่านก็อดทน ไม่เคยร้องโอดครวญ คุณพ่อพยายามนั่งสมาธิเพื่อระงับความเจ็บปวดแต่ดูเหมือนไม่ได้ผลนัก ช่วงเวลาสุดท้าย 3-4 วันก่อนละโลก คุณพ่อไม่รู้สึกตัวเนื่องจากต้องให้มอร์ฟีน แต่น้าสาวคนหนึ่งได้พาผู้ส่งเคสไปนั่งสมาธิแบบตั้งเครื่องพระพุทธเจ้า แล้วคุณพ่อก็ฟื้นขึ้นมาคุยกับคุณแม่ได้พักหนึ่งก่อนจะหลับไปอีก 2 วันแล้วจากไป คุณพ่อถึงแก่กรรมด้วยอายุเพียง 39 ปี ขณะที่ผู้ส่งเคสอายุ 10 ปี และน้องชาย 7 ขวบ

หลังคุณพ่อเสียชีวิต คุณแม่ต้องเลี้ยงลูกสองคนตามลำพัง ในช่วงนี้ คุณแม่และลูกๆ ไม่ได้เข้าวัดปากน้ำทุกอาทิตย์เช่นเดิม แต่ก็ยังทำบุญตักบาตรสม่ำเสมอและเข้าวัดในวันสำคัญ คุณแม่พาไปกราบไหว้และอุทิศส่วนกุศลให้คุณพ่อทุกปีในวันครบรอบเสียชีวิต และพาไปทำบุญที่มูลนิธิวัดปากน้ำเป็นประจำ ในปี 2540 คุณแม่ตรวจพบเนื้ออกที่ไตข้างหนึ่ง และอีกข้างเล็กลง น้าสาวคนเดิมได้แนะนำผู้เผยแผ่ศาสนาอื่นที่อ้างว่าช่วยรักษาได้ โดยใช้วิธีคล้องไส้ไม้กลางแขน, ทาน้ำหอมที่มีกลิ่นเหมือนยาหม่อง และต้องไปเข้าโบสถ์กับศาสนาของเขา ทำให้ผู้ส่งเคสและครอบครัวห่างเหินจากพระพุทธศาสนาไป ไม่ได้ไหว้พระ ถูกห้ามนั่งสมาธิ ตักบาตรบ้างแต่น้อยลง ทำบุญที่มูลนิธิวัดปากน้ำปีละครั้ง ผู้ส่งเคสแปลกใจที่ตอนนั้นไม่ได้คิดว่ากำลังถูกดึงออกจากบุญเขต

สุดท้าย การรักษากับผู้เผยแผ่ศาสนาอื่นไม่ได้ผลจึงเลิกติดต่อ น้าสาวและครอบครัวหันไปนับถือศาสนานั้นเพราะป่วยกันทั้งบ้าน รักษาแผนปัจจุบันไม่ดีขึ้น จึงลองหาหมอต่างๆ จนมาพบผู้นี้ เขาแนะนำให้เปลี่ยนศาสนา ให้ทาน้ำหอม และให้ดื่มเบียร์ที่อ้างว่าเป็นยา น้าสาวและครอบครัวดื่มเบียร์กันแทบทุกมื้อจนผู้ส่งเคสคิดว่าพวกเขาติดเบียร์ คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าดื่มเบียร์เป็นยาเป็นการพาไปอบาย

กลางปี 2547 ปัญหาเนื้ออกที่ไตของคุณแม่รุนแรงขึ้นมาก ต้องรักษาตัวในโรงพยาบาลแบบเดือนเว้นเดือน จนเดือนตุลาคม คุณแม่ต้องอยู่โรงพยาบาลตลอด ทานอาหารไม่ได้ ไม่ได้สติ ต้องผ่าตัดเจาะคอ ดูดเสมหะ ต่อสายยางให้อาหารเหลว ในช่วงเวลานั้น ผู้ส่งเคสและน้องชายได้รับการเตือนสติจากญาติให้กลับเข้าวัดทำบุญให้คุณแม่ จึงได้มาเข้าวัดพระธรรมกาย พบหลวงพ่อ และเร่งทำบุญให้คุณแม่ ทั้งสร้างองค์พระ สร้างเสาแก้ว และทำบุญทุกบุญที่ทำได้ เปิดเทปธรรมะของหลวงพ่อให้คุณแม่ฟังตลอด แม้คุณแม่ไม่รับรู้นัก ก็หวังว่าท่านจะมีโอกาสกลับมาทำบุญเอง นิมนต์พระธรรมทายาทไปที่ห้อง คุณแม่รับสังฆทานวันนั้นเหมือนมีสติขึ้นมา หลังพระให้พรก็หลับไปอีก พวกเขาทำบุญและสวดมนต์ทุกวัน พยายามพูดถึงบุญที่คุณแม่ทำและที่ทำให้ จนคืนวันที่ 21 กุมภาพันธ์ คุณแม่ความดันโลหิตตกมาก เฝ้าและสวดมนต์จนเช้าวันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2548 คุณแม่ก็จากไปด้วยอายุ 64 ปี คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าเพื่อนนักเรียนของท่านเสียชีวิตไปทั้งสองคนแล้ว

คืนแรกหลังคุณแม่เสีย ผู้ส่งเคสกลับบ้าน รู้สึกเศร้าแต่พยายามไม่ร้องไห้ตามหลักวิชชา อนุโมทนาบุญ และพูดถึงบุญให้คุณแม่ฟังจนดึก วันรุ่งขึ้นเป็นวันมาฆบูชา ได้อธิษฐานเชิญคุณแม่มาร่วมงานเวียนเทียนที่วัดพระธรรมกายและนั่งสมาธิ ช่วงเวียนเทียน อธิษฐานเชิญคุณพ่อคุณแม่มาร่วมพิธี ช่วงจุดโคมทีป รู้สึกหมดความกังวล ความเศร้าโศก เบาตัว คาดหวังว่าคุณแม่คงไปสู่สุคติ

ผู้ส่งเคสเองยังคงเป็นโรคภูมิแพ้อากาศรักษาไม่หายด้วยแผนปัจจุบัน คุณแม่เคยพาไปรักษาแบบจีนโบราณปนไสยเวทย์ตามคำแนะนำของน้าสาว จนหาย ตัวผู้ส่งเคสตั้งแต่คุณพ่อเสียก็มุ่งทำงานทางโลกอย่างเดียว หลังเรียนจบทำงานหลายที่ เปลี่ยนงานบ่อย ทั้งที่ไม่อยากออก แต่กิจการที่ทำอยู่ไม่ยืดสักแห่ง ขณะเรียนโท ประสบอุบัติเหตุเส้นเอ็นร้อยหวายขาด ต้องผ่าตัดและรักษาตัวนาน

คุณป้าคนที่ 4 มีพระคุณกับครอบครัวมาก หลังคุณพ่อเสียก็ช่วยเหลือมาตลอด แม้ถึงวันคุณแม่เสีย คุณป้าและคุณลุงเป็นเจ้าของร้านขายยา ทำธุรกิจใดก็เป็นเงินเป็นทอง ซื้อหวยก็ถูกบ่อย จนสงสัยว่าทำบุญอะไรมา ทั้งคู่กตัญญูต่อบรรพชน ทำบุญไหว้บรรพบุรุษสม่ำเสมอและตั้งใจ คุณป้ามีน้ำใจ หวังดี ใจเย็น คิดรอบคอบ แต่ส่วนใหญ่ทำบุญตามประเพณีจีนและสังคม ไม่ค่อยสนใจแก่นพระศาสนา เรื่องราวทั้งหมดนี้ได้นำมาสู่คำถามที่ผู้ส่งเคสอยากให้ คุณครูไม่ใหญ่ เมตตาฝันในฝันให้ครับ