EP.664 เจ้าแม่เด็ก ตอนที่ ๑

ผู้ส่งเคสท่านนี้เป็นคนจังหวัดอุดร เกิดที่อุดรแต่ย้ายมาโตที่ขอนแก่นตั้งแต่เด็ก บ้านของผู้ส่งเคสเป็นลูกครึ่งไทยเวียดนาม ในวัยเด็ก คุณแม่ให้เงินใช้เพียงวันละ 6 สลึง ซึ่งไม่พอใช้ แต่ผู้ส่งเคสไม่ย่อท้อ คิดว่าต้องหาเงินเองด้วยการขายของ โดยใช้สติปัญญา เริ่มจากการซื้อยาวิตามินซีเม็ดละ 50 สตางค์มาขายเม็ดละ 1 บาท บางครั้งก็ช่วยคุณครูถอนผมหงอกได้เงินวันละ 1 บาท บางวันรับน้ำอัดลมมาขายที่คิวรถ บขส. จังหวัดขอนแก่น ตั้งแต่ 20:00 น. ถึง 5:00 น. ด้วยความเฉลียวฉลาด ได้จ้างเด็กๆ แถวนั้นให้ช่วยขาย ทำให้ได้รับฉายาว่า หัวหน้าแก๊ง หรือ เจ้าแม่ ตั้งแต่เด็ก ไม่ได้มีองค์อะไร แต่มีดวงปัญญา เวลา 7:00 น. ก็เป็นเจ้ามือไฮโลทั้งแบบเขย่าเองและฉีกกระดาษ ในวงไฮโลมีแต่ผู้ใหญ่ที่หวังจะมาหลอกเอาเงินเด็ก ขณะนั้นผู้ส่งเคสอายุเพียง 9-10 ขวบ แต่ผู้ใหญ่กลับถูกเด็กโกง จากเด็กแซ่บจึงกลายเป็นเด็กแสบ

ถึงแม้จะต้องหาเงินไปด้วยเรียนไปด้วย แต่ผู้ส่งเคสก็เรียนได้คะแนนดีมาก สูงถึง 99% กว่าๆ พ.ศ. 2515 ตอนเรียนชั้น ป.3 อายุ 10 ขวบ สามารถหาเงินได้โดยไม่ต้องขอพ่อแม่เรียนหนังสืออีกเลย มีเงินทำบุญใส่บาตรและไหว้พระทุกวันไม่ขาด มีเงินฝากวันละอย่างต่ำ 100 บาททุกวัน ได้ซื้อรถ 3 ล้อ 3 คันให้คนเช่า ขณะอายุเพียง 10 ขวบ ยังซื้อจักรยานเสือหมอบอีก 2 คัน แต่พอได้เงินมาเท่าไหร่ คุณพ่อก็มาช่วยใช้ โดยเอาไปเล่นการพนัน ทั้งไพ่ หวย มวย ม้า จนหมด ไม่ว่าจะซ่อนเงินไว้ที่ไหน คุณพ่อก็ค้นเจอและเอาไปเล่นจนหมดสิ้นไป คุณแม่เคยขอยืมเงินครั้งละ 3,000 บาทก็ไม่เคยได้คืนเลย เมื่อเรียนจบชั้น ป.4 สอบเข้าโรงเรียนประจำจังหวัดขอนแก่น ชั้น ป.5 ได้ที่ 7 เกือบจะไม่ได้เรียนต่อเพราะคุณแม่ไม่ต้องการให้เรียนต่อเนื่องจากเป็นลูกคนโต ต้องเลี้ยงน้องอีก 4 คน แต่พอผู้ส่งเคสบอกว่าจะให้เงินคุณแม่ 3,000 บาทเพื่อขออนุญาตเรียนต่อ คุณแม่จึงเซ็นอนุมัติ ผลการเรียนตั้งแต่ประถมถึงมัธยมไม่เคยถูกลบออกจากบอร์ดคนเรียนเก่ง 3 อันดับแรกเลย มศ. 1-5 ทำกิจกรรมหลายอย่าง เช่น เป็นประธานการเชียร์ พา นักเรียนประท้วงเพื่อให้โรงเรียนมีกีฬานักกีฬาหลายประเภท เป็นเชียร์ลีดเดอร์จังหวัด นักยิมนาสติกประจำจังหวัด เนตรนารีรุ่นแรกของอีสาน

เรียนจบมัธยมปลายก็เข้าเรียนมหาวิทยาลัยโดยเรียนไปทำงานไป ชีวิตต้องสู้ตลอด เคยเป็นพนักงานแจกของ ขายประกัน เปิดร้านขายอาหาร จนถึงเป็นผู้จัดการคอนโดที่พัทยา มีเรื่องแปลกคือตั้งแต่เด็กๆ ผู้ส่งเคสจะชอบมองไปที่ท้องฟ้ามาก แต่กลับเห็นดวงแก้วในตัว มีความสุขมากเหมือนกลืนลูกอะไรกลมๆ อยู่ หลังจากนั้นจึงมีความรู้สึกอยากจะฝึกสมาธิเรื่อยมา แต่ไม่ทราบว่าจะนั่งแบบไหน

วันหนึ่ง มีพี่มาชวนไปวัดพระธรรมกาย บอกว่าที่วัดนี้มีการนั่งสมาธิ มาวัดครั้งแรกตรงกับวันพระขึ้น 15 ค่ำ เดือน 10 วันนั้นนั่งนิ่งๆ สบายๆ ใจจดจ่ออยู่กับเสียงพระอาจารย์นำไปเรื่อยๆ ก็เห็นความสว่าง ต่อมาก็เห็นองค์พระแก้วใสๆ ลอยมาเต็มไปหมดไม่ขาดสาย สายสว่างตลอดเวลา มีความสุขมาก ไม่นึกเลยว่าดาวเจดีย์อย่างตนเองจะได้พบกับดาวภายใน หลังจากนั้นก็มาวัดทุกวันอาทิตย์ มาอยู่ธุดงค์ศุกร์ เสาร์ อาทิตย์ ปฏิบัติธรรมไม่เคยขาด ทำบุญเป็นประธานรองแทบจะทุกงานและทำบุญทุกบุญไม่เคยขาดเลย ทำแบบไม่ห่วงชีวิตตัวเอง ยอมเป็นหนี้เพื่อทำบุญ เพราะกลัวว่าตายแล้วไม่ได้บุญ (คุณครูไม่ใหญ่ให้ข้อคิดว่าการเป็นหนี้ยังไม่ถูกหลักวิชชา ต้องไม่เบียดเบียนตนเองและผู้อื่น) อีกทั้งยังได้ทำหน้าที่ผู้นำบุญ ทั้งทำเองและบอกบุญทุกอย่าง เช่น หล่อรูปพระเดชพระคุณพระมงคลเทพมุนีทองคำ ทำบุญและบอกบุญธรรมกายเจดีย์มากกว่า 101 ต้น ทำบุญและบอกบุญสร้างพระธรรมกายประจำตัว 1,000 กว่าองค์ บอกบุญสร้างพระธรรมกายประจำตัวได้ทุกวัน ทำหน้าที่ทุกวัน เลิกงาน 16:30 น. ก็ไปทำหน้าที่ต่อจนถึง 1:00 น. 2:00 น. บางวันถึงบ้านดึก

มีเหตุการณ์ที่ไปบอกบุญเพราะความมั่นใจในบุญว่ามีอานุภาพจริง บุญจากการสร้างพระช่วยชีวิตหลายคนให้พ้นจากโรคภัย มีรายหนึ่งเป็นผู้หญิงนับถือศาสนาคริสต์ ป่วยเป็นมะเร็งขั้นสุดท้าย หมอบอกจะเสียชีวิตภายใน 1 เดือน ตอนมาพบผู้ส่งเคส ตัวมีกลิ่นเหม็นมาก ตัวดำ ผู้ส่งเคสจึงพาไปกราบมหาธรรมกายเจดีย์ สร้างองค์พระธรรมกาย อธิษฐานต่อหลวงปู่ขอให้หาย แนะนำให้นั่งสมาธิ นั่งครั้งแรกเธอเห็นพระองค์หนึ่งลอยอยู่ตรงหน้า ผู้ส่งเคสให้รูปหลวงปู่ไว้บูชา เธอเห็นแล้วตกใจปนดีใจ อุทานว่าองค์นี้แหละที่เห็น กลับไปแล้ว 2 วันกลับมาหา หน้าตาสดใส ขาวผ่องขึ้น เล่าว่านั่งสมาธิที่บ้านตลอด 2 วัน 2 คืน เห็นหลวงปู่มาบอกว่ามะเร็งจะหายแล้ว เธอมีกำลังใจจึงไปหาหมอ หมอตรวจแล้วบอกว่าแปลก มะเร็งหายได้ (คุณครูไม่ใหญ่เล่าว่าเคยพาไปกราบคุณยายอาจารย์ ท่านจับที่ไหล่ซ้ายแล้วถามว่าเป็นตรงไหน ยายจะช่วย) กลับมาจากวัดเธอก็ไปพบหมออีก หมอถามว่าไปรักษาที่ไหน เธอบอกไม่ได้ไปรักษาที่ไหน เพื่อนพาไปสร้างพระธรรมกายที่วัดและนั่งสมาธิเท่านั้น หมองงมาก เธอดีใจมาก ผู้ส่งเคสก็ดีใจมาก ปัจจุบันเธอยังมีชีวิตอยู่ ไม่ใช่ 1 เดือนตามที่ถูกพิพากษา

มีบางครั้งที่เข้าห้องน้ำแล้วสลบไปเลย เหมือนมีอะไรมาทำให้หมดสติ หายใจไม่ออก ล้มไปเลย แต่ก็ระลึกถึงหลวงปู่และสัมมาอะระหัง แล้วก็วูบไป มารู้สึกตัวอีกทีก็สว่างแล้ว

เรื่องราวของชีวิตผู้ส่งเคสเต็มไปด้วยความพยายาม สติปัญญา และการสั่งสมบุญ นำมาซึ่งคำถามที่ผู้ส่งเคสอยากเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่