EP.728 กลัวขึ้นคาน

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนของโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ภาคเหนือ ซึ่งตั้งอยู่ในจังหวัดเชียงใหม่ ปัจจุบันนี้ท่านอายุ 38 ปีแล้วค่ะ. ย้อนกลับไปในปี พ.ศ. 2541 ในวัย 30 กว่าๆ ผู้ส่งเคสได้พบเห็นประกาศในหนังสือพิมพ์ที่เชิญชวนผู้มีบุญมาร่วมสร้างพระธรรมกายประจำตัว ซึ่งมีภาพของพระมหาสิริราชธาตุ อันเป็นของที่ระลึกจากการสร้างองค์พระปรากฏอยู่ด้วย ท่านรู้สึกอยากจะสร้างทันทีในขณะนั้น. ไม่นานต่อมา มีญาติของคนไข้ที่ผู้ส่งเคสกำลังดูแลอยู่ ได้มาเยี่ยมและขอสวมพระมหาศิริยธาตุที่ท่านได้เห็นภาพจากหนังสือพิมพ์นั่นเอง. ด้วยเหตุนี้ ผู้ส่งเคสจึงได้ติดต่อร่วมบุญสร้างองค์พระสำหรับตนเอง 1 องค์ และสร้างให้กับคุณแม่ของท่านอีก 1 องค์ด้วยค่ะ. สาธุ... จากนั้นท่านก็ได้รับโอกาสเดินทางมาที่วัดพระธรรมกายหลายครั้ง ประมาณ 2-3 ครั้ง และได้พาคุณแม่มาด้วย 1 ครั้ง. มีครั้งหนึ่งที่ผู้ส่งเคสยังคงจดจำได้ไม่ลืม คือ การได้มีโอกาสเห็นอัศจรรย์ตะวันแก้ว ท้องฟ้าเปลี่ยนสี ซึ่งเป็นภาพที่น่าอัศจรรย์ยิ่งค่ะ. แต่หลังจากเหตุการณ์นั้น วัดก็ถูกโจมตีอย่างหนักจากสื่อต่างๆ ซึ่ง คุณครูไม่ใหญ่ บอกว่าเป็นการช่วยประชาสัมพันธ์ไปทั่วโลกเป็นเวลาปีครึ่งเลยทีเดียว. จากเหตุการณ์นี้เอง ทำให้ผู้ส่งเคสถูกคุณพ่อคุณแม่ห้ามไม่ให้เดินทางมาที่วัดอีกเลย. คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่านี่เป็นการไปตัดหนทางบุญของท่าน.

ต่อมาในปี พ.ศ. 2542 ผู้ส่งเคสซึ่งขณะนั้นอายุได้ 30 กว่าแล้ว รู้สึกประวั่นพั่นพรึง เกิดความสะพรึงกลัวขึ้นมาในใจอย่างแรงกล้า. กลัวมากจนนอนไม่หลับเลยค่ะ ยิ้มก็ไม่ค่อยจะออก. อาบน้ำทาแป้งแต่งตัวอย่างไรก็ไม่รู้สึกเย็นสบายเลย เพราะความประวั่นพั่นพรึงนี้เอง. ผู้ส่งเคสเล่าว่าตอนสมัยวัยรุ่นอายุ 20 กว่าๆ เพียงแค่เห็นใบไม้ไหวก็ยังหัวเราะคิกๆ เบิกบาน แปลว่าอารมณ์ดี. แต่พออายุ 30 กว่ากลับเริ่มมีความกลัว กลัวจะขึ้นคาน เหมือนกับเนื้อเพลงที่เขาเคยร้องไว้. ผู้ส่งเคสจึงได้อธิษฐานจิต ขอให้ได้พบเจอเนื้อคู่ที่ดี. ต้องที่ดีด้วยนะคะ ท่านเติมไปอีก 2 คำ คือ ไม่ดื่มเหล้า เห็นไหมคะว่าใครๆ ก็ไม่อยากเจอคู่ที่ดื่มเหล้า คุณครูไม่ใหญ่จึงเตือนว่าอย่าดื่มแม้แต่งไปแล้วก็อย่าดื่ม. และต้องไม่เจ้าชู้ ไม่ว่าก่อนหรือหลังแต่ง. ไม่สูบบุหรี่ ทั้งก่อนและหลัง. และไม่เที่ยวกลางคืนด้วย. ที่สำคัญคือ ขอให้รักลูกอย่างแท้จริง.

อยู่มาวันหนึ่ง ขณะที่ผู้ส่งเคสกำลังอธิษฐานจิตและเดินรำพึงไปอยู่แถวห้างสรรพสินค้าในจังหวัดเชียงใหม่ ก็มีกระแสเสียงผู้ชายคนหนึ่งเรียกอยู่เบื้องหลังว่า เฮ้ยู. ผู้ส่งเคสจึงหันไปดู. เห็นเป็นผู้ชายชาวต่างชาติ ผิวสีผิวคล้ำ เดินเข้ามาหาแล้วส่งยิ้ม. มาถึงก็ไม่พูดพล่ามทำเพลง นอกจากการบอกว่าขอเบอร์โทรศัพท์ และขอให้ขอเถอะ ขอเบอร์โทรศัพท์ ไม่ได้เอาไปแทงหวยหรอก. วันนั้นผู้ส่งเคสเองก็ไม่ทราบว่าทำไมถึงได้ให้เบอร์โทรศัพท์แก่เขาไปได้. คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าไม่รู้จริงหรือเปล่า. หลัง จากวันนั้น เขาก็โทรมาทุกวัน วันละหลายๆ ครั้ง จีบผู้ส่งเคสไปเรื่อยๆ. ในที่สุดจึงได้ทราบว่า เขามีคุณสมบัติตามที่ผู้ส่งเคสอธิษฐานไว้ทุกประการเลย เป็นความผสมผสานที่ลงตัว. จึงได้ตัดสินใจที่จะแต่งงานกัน เห็นไหมคะว่ารูปงามสุดเท่เก๋โคตร จึงตัดสินใจแต่งงาน.

แต่ทว่า พอตัดสินใจแล้วผู้ส่งเคสกลับไม่ชอบเขาเสียเลย. อ้าวแหละ อุปสรรคเกิดขึ้นทางนี้แล้ว. เพราะคิดว่าคนผิวสีดำมักเป็นคนนิสัยไม่ดี ไม่ใช่เลยนะคะ. คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าไม่ว่าผิวอะไร นิสัยไม่ดีก็นิสัยดีก็อยู่ในนั้นแหละ อยู่ใต้ผิวหนังนั่นแหละ. แล้วจะไปมองแค่ผิวหนังอย่างเดียวจนมองข้ามไปที่จิตใจ. แต่ท่านคิดว่าคนผิวสีดำมักเป็นคนนิสัยไม่ดี ขี้ขโมย เป็นโจรเหมือนในภาพยนตร์ เพราะดูหนังมามาก. ทั้งๆ ที่ชายตรงสเปคของลูกคนนี้ก็มาจากครอบครัวที่ดี พ่อของเขาเรียนจบปริญญาเอก. โห เอาละสิ เป็นลูกดอกเตอร์แล้ว. ทำงานด้านการวิจัยเชื้อโรคให้กับรัฐบาลอเมริกา ส่วนแม่ของเขาก็เป็นหมอ.

ผู้ส่งเคสพยายามให้เขามาทำดีกับคุณพ่อของท่าน เช่น แนะนำว่าดาร์ลิ้ง ซื้อของมาฝากพ่อหน่อยสิ. เขาก็ทำนะคะ. แต่ก็ไม่เป็นผล. ปกติคุณพ่อก็ไม่ค่อยพูดกับลูกอยู่แล้ว. ยิ่งตัวผู้ส่งเคสเลือกแต่งงานกับเขา คนนี้ พ่อยิ่งไม่มองหน้าอีกเลย. และมักจะบอกผ่านคุณแม่มาว่าลูกน่ะโง่ที่สุด โง่สุดๆ ไปเลย ที่เลือกคนผิวแบบนี้มาเป็นสามี. แต่งงานกับคนสีผิวแบบนี้ ดูสกปรก ไปแต่งงานกับสุนัขยังดีกว่า โอ อมิตตาพุทธ. ฟังแล้วผู้ส่งเคสถึงกับอึ้งและรู้สึกเสียใจมาก. แต่ผู้ส่งเคสกลับมองว่า คุณงามความดีที่มีอยู่ในตัวเขานั้นสูงค่ายิ่ง. สูงค่ายิ่งใหญ่ มีความหมายเกินกว่ากำแพงของเชื้อชาติผิวพรรณจะกีดกั้นได้. ซึ่งช่วงที่คบกันนั้น เขามักจะย้ำว่า ดาร์ลิ้ง โปรดอย่ามองผมแค่สิ่งที่เป็นภายภายนอก. อย่ามองแค่ผิวหนัง อย่าให้คุณมองข้ามตรงไปที่หัวใจผมเลย แล้วคุณจะรู้ว่าผมนั้นน่ะ ทั้งจริงใจและก็รักคุณจริงๆ.

ผู้ส่งเคสจึงแต่งงานเอง โดยการเข้าร่วมพิธีสมรสหมู่ที่ทางจังหวัดเชียงใหม่ได้จัดขึ้น. ในงานแต่งงานมีเพียงเพื่อนๆ ญาติทางคุณแม่ และน้องของลูกไปร่วมงาน โดยไม่มีพ่อแม่และญาติๆ ทางพ่อเลย. เพราะความสัมพันธ์ของคุณพ่อและผู้ส่งเคสจึงไม่ค่อยดี. ผู้ส่งเคสจึงตัดสินใจแยกครอบครัวไปอยู่กับสามี. สามีของผู้ส่งเคสเป็นชาวอเมริกัน เกิดในประเทศสหรัฐอเมริกา อายุมากกว่าผู้ส่งเคส 16 ปี. โอ้. มีอาชีพสอนกอล์ฟ และเป็นนักเขียน เขียนหนังสือเกี่ยวกับการเล่นกอล์ฟ. ตอนที่เขาเป็นเด็กๆ ชาวอเมริกันจะไปโรงเรียนพิเศษวันอาทิตย์ที่เรียกว่า Sunday school. เรียนรู้เกี่ยวกับเรื่องทั่วไปในศาสนาต่างๆ ว่าแต่ละศาสนามีหลักคำสอนโดยรวมอย่างไร. แล้วสามีของผู้ส่งเคสก็เลือกที่จะนับถือศาสนาพุทธ แม้ว่าครอบครัวของเขาจะไม่มีใครนับถือศาสนาพุทธเลย. ตอนอายุ 9 ปี เขาได้เรียนศิลปะป้องกันตัวแบบญี่ปุ่น จึงได้เรียนการทำสมาธิแบบเซ็น. โดยการนั่งและกำหนดจิต. จาก Sunday school ทำให้เขารู้เรื่องเกี่ยวกับการทำสมาธิ. อ๋อ. เขาจึงใช้สมาธิมาช่วยเพื่อบังคับลูกกอล์ฟ และการสวิงกอล์ฟจากจุดศูนย์กลางของร่างกาย. เออ อืม เอาล่ะ.

สามีของผู้ส่งเคสเคยมาเมืองไทยครั้งแรกเมื่อ 14 ปีก่อน คือปี พ.ศ. 2535 ซึ่งตรงกับวันคล้ายวันเกิดครบรอบ 40 ปีของเขาพอดี. โดยการแนะนำจาก Earl Woods ซึ่งเป็นพ่อของ Tiger Woods นักกอล์ฟอันดับ 1 ของโลก. ให้มาศึกษาและสัมผัสกับกลิ่นอายของวัฒนธรรมไทยที่เป็นเอกลักษณ์เฉพาะตัว มีมนต์เสน่ห์แห่งมิตรภาพ วิถีชีวิตที่สงบสุข พุทธสถานอันลือชื่อ. ตั้งแต่มาครั้งแรก เดี๋ยวนี้เสน่ห์ยังอยู่หรือเปล่าจ๊ะนี่. อยู่ ยิ้มสยาม หรือยิ้มหย่อง ยิ้มๆ. ตั้งแต่มาครั้งแรก เขาก็มีความรู้สึกว่ารักประเทศไทยมาก เหมือนได้กลับบ้านเกิด. ออ. เขาจะคุ้นกับวัดไทยเป็นพิเศษ มีความคิดเสมอว่าตนเองเคยบวชเป็นพระมาก่อน. แล้วก็มีความเชื่อเรื่องกรรมกับการเวียนว่ายตายเกิด โดยไม่มีใครสอนเลย. โอ. แม้กระทั่งในตอนที่เจอผู้ส่งเคสครั้งแรกในห้างสรรพสินค้านั้น เขามาบอกภายหลังว่ารู้สึกเหมือนว่าผู้ส่งเคสเคยเป็นภรรยาเขาในอดีตชาติ. อืม.

เรื่องราวของคุณแม่ของผู้ส่งเคส แม่กลัวเป็นโรคเบาหวานมานาน. เบาหวานขึ้นตา ทำให้เป็นต้อกระจก อีกทั้งต้องถูกตัดขาข้างขวาเพราะโรคเบาหวานอีกด้วย. และยังเป็นโรคไต ต้องฟอกเลือดอาทิตย์ละ 2 ครั้ง. ก่อนคุณแม่เสียชีวิต 1 ปี วันหนึ่งคุณแม่หมดสติไป. ผู้ส่งเคสก็คิดว่าคุณแม่คงจะต้องจากพวกเราไป จึงเรียกน้องๆ มาดูใจแม่. สามีของผู้ส่งเคสได้มาที่เตียงคนไข้ แล้วกำหนดจิตให้เป็นสมาธิเพื่อไปตามหาแม่. สามีบอกกับผู้ส่งเคสและน้องๆ ว่าเขาเห็นกายละเอียดของคุณแม่กำลังไปท่องเที่ยว แล้วก็ไปไหว้พระ ที่เจดีย์แห่งหนึ่ง. ซึ่งเป็นทางเชื่อมระหว่างโลกของมนุษย์กับโลกสวรรค์ เป็นสถานที่ที่ศักดิ์สิทธิ์มาก. ตอนนั้นสามีของผู้ส่งเคสก็ไม่ได้รู้จักวัดพระธรรมกาย. แต่ผู้ส่งเคสก็ ได้สติ จึงบอกแม่ว่าได้สร้างองค์พระให้แม่ที่มหาธรรมกายเจดีย์แล้ว. ระหว่างทางที่สามีนำกายละเอียดของคุณแม่กลับมานั้น. นี่ก็เป็นคำบอกเล่าของสามีนะคะ สามีบอกว่าได้ไปดูวิมานของคุณแม่ เห็นเป็นเรือนทอง มีสระบัวใหญ่ๆ อยู่รอบๆ. รุ่งเช้าของอีกวัน คุณแม่ของผู้ส่งเคสก็ฟื้น ได้สติกลับมาเหมือนปกติ. แล้วสิ่งที่แม่เล่าให้ผู้ส่งเคสฟัง เหมือนกับที่สามีบอกทุกอย่างเลย. สามีบอกว่าเห็นในสมาธิอย่างนั้น แต่แม่ฟื้นขึ้นมาก็มาเล่า. ต่างคนต่างเล่า แต่ว่าตรงกัน. แม่บอกว่าแม่เกือบไม่กลับมาแล้ว ถ้าสามีลูกไม่ไปตาม อ่า เอาละสิ. แม่ยังบอกว่าตอนที่แม่หลับไป หลับเหมือนฝันเห็นบ้านไม้สักทองสวยงาม. แต่สามีของลูกสาวบอกเห็นเรือนทอง วิมานเป็นทอง. แม่ฝันเห็นบ้านหลังนี้อีกหลายครั้ง และแม่ก็จะเล่าความฝันนี้ให้กับลูกๆ ฟังทุกครั้งที่ฝัน.

และ 1 เดือนก่อนเสียชีวิต แม่ก็ต้องถูกตัดขาข้างซ้ายอีกข้างหนึ่ง. แม่จึงเป็นคนพิการที่ไร้ขาทั้ง 2 ข้าง. คืนสุดท้ายก่อนเสียชีวิต แม่นอนไม่ได้ทั้งคืน เรียกหาตัวผู้ส่งเคสตลอดเวลา. ผู้ส่งเคสให้แม่ทำสมาธิ เอาสติไว้ที่กลางท้อง ไม่ให้เอาใจไปอยู่กับความเจ็บปวด ให้ท่านนึกถึงพระรัตนตรัย. แม่ก็รับรู้. ครั้นรุ่งเช้า แม่ก็มี 3 เฮือกสุดท้าย ลาโลกไปด้วยอาการสงบ เหมือนคนนอนหลับ ด้วยวัย 61 ปี.

หลังจากแม่เสียชีวิต ผู้ส่งเคสอธิษฐานอยากมาเห็นวัดพระธรรมกายอีกครั้ง หลังจากที่หายไปถึง 7 ปี. ต่อมาผู้ส่งเคสก็ได้ รับ จดหมายเชิญให้มาร่วมพิธีหล่อพระธรรมกาย ภายในวันศุกร์ที่ 22 เมษายน 2548 ปีที่ผ่านมา. ผู้ส่งเคสจึงได้มาวัดพระธรรมกายอีกครั้ง แล้วขึ้นไปปฏิบัติธรรมที่สวนพนาวัฒน์ทันที. หลังจากการปฏิบัติธรรม สามีเห็นว่าผู้ส่งเคสเปลี่ยนแปลงไป คือ พูดจาไพเราะขึ้น. คราวหลังสามีจึงเชียร์ให้ไปอีก ก็แปลว่าพ่อบ้านทุกหลังคาเรือนน่ะต้องการแม่บ้านที่พูดจาไพเราะ แล้วก็แม่บ้านทุกหลังคาเรือนก็ต้องการให้พ่อบ้านพูดจาไพเราะ. เพราะฉะนั้น พูดจาไพเราะกันเถอะจ้ะ.

หลังจากนั้นผู้ส่งเคสจึงได้ติด DMC. หลังผู้ส่งเคสติด DMC ชีวิตของท่านก็เปลี่ยนไปค่ะ. ทำให้รู้ วัตถุประสงค์การเกิด มาเกิดในโลกมนุษย์. ทำให้ผู้ส่งเคสดำเนินชีวิตถูกต้อง. ผู้ส่งเคสได้รับรู้ถึงความสุขที่แท้จริง ที่ผู้ส่งเคสพยายามค้นหามานาน. และผู้ส่งเคสก็เริ่มเป็นกัลยาณมิตรให้กับสามี.

วันหนึ่งผู้ส่งเคสและสามีได้ไปปฏิบัติธรรมและทำวัตรเย็นที่บ้านกัลยาณมิตรหลังหนึ่ง. คืนวันนั้นสามีได้นั่งสมาธิเพื่อการเข้าถึงธรรมกายเป็นครั้งแรก. สามีเล่าภายหลังว่า ตอนนั่งสมาธินั้นเห็นพระแก้วใสด้วยตาเนื้อ. คือตาเนื้อลืมตาเนี่ยนะ เห็นองค์พระแก้วใส ครอบพระอาจารย์ 2 รูปอยู่. ผู้ส่งเคส ตื่นเต้นมากที่สามีเห็นองค์พระ. อย่างน้อยจะได้ทราบว่าเราน่ะมาถูกทางแล้ว.

อีก 2 วันมีงานกฐินที่ธุดงคสถานล้านนา และยี่เป็งสันทราย ถวายพุทธบูชา. ผู้ส่งเคสและสามีก็ไปร่วมด้วย. บรรยากาศงานยี่เป็งเป็นภาพที่ประทับใจทุกคนที่มาร่วมงาน ยิ่งภาพโคมที่ลอยขึ้นฟ้านับหมื่นดวง นับแสนดวง ระยิบระยับบนฟ้างดงามมาก. คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าอยากให้ทุกคนในโลกมาร่วมงานนี้กันเลยจัง. พิธีกรรมภาค 6 ค่ำ ที่มีพระอาจารย์นำนั่งสมาธิพร้อมด้วยพระสงฆ์จำนวนมากบนแท่นพิธี. สามีเงยหน้าขึ้นมาเห็นองค์พระธรรมกายใหญ่มาก ครอบพระสงฆ์ในพิธีทั้งหมด. หลังจากนั้นผู้ส่งเคสก็ให้สามีอ่านหนังสือหลวงปู่ฉบับภาษาอังกฤษ. สามีบอกว่ารักหลวงปู่มาก แล้วก็มีความรู้สึกเหมือนผูกพันกับหลวงปู่มาก่อน. สามีบอกว่า บุญทุกอย่างที่เราได้ทำกับวัดพระธรรมกาย เขา รับ รู้แล้วว่าบุญนั้นมีจริง. ผู้ส่งเคสโชคดีที่สามีไม่เคยขัดขวางการทำทาน รักษาศีล และเจริญภาวนาของผู้ส่งเคสเลย. อีกทั้งสามียังได้ชวนผู้ส่งเคสประพฤติพรหมจรรย์ ก่อนเข้าวัดมาได้ 3 ปีแล้วค่ะ. สาธุ แปลกดี คู่นี้. เออ นี่พ่อบ้านชวนก่อน.

ส่วนเรื่องราวของคุณตา (พ่อของคุณแม่ผู้ส่งเคส) หลังคุณยายเสียชีวิตแล้วก็ได้แต่งงานใหม่. แล้วก็ไปใช้ชีวิตในต่างอำเภอ เปิดร้านขายของชำ มีบุตรกับภรรยาใหม่ 2 คน. วันหนึ่งร้านได้ถูกโจรปล้น ฆ่ายกบ้าน. เป็นคุณตา ภรรยาใหม่ ลูกสาวคนสุดท้องอายุ 2 เดือน คนใช้ 1 คน และลูกค้าร้านที่มาซื้อของ 1 คน. รวม 5 คนค่ะ. ถูกแทงตายอย่างทารุณ. โอ. แต่ลูกชายคนโตของคุณตา (จากภรรยาคนแรก) ตอนนั้นอายุ 3 ขวบ ไม่สบาย ได้ทานยาแก้หวัดจึงหลับสนิทในกองผ้าห่ม. ทำให้คนร้ายไม่เห็น. จึงรอดตาย. โอ ขนาดเด็กอายุ 2 เดือนก็แทงตาย. ตอนนี้คุณน้าได้อุปถัมภ์จนมีอายุได้ 27 ปีแล้วค่ะ. โอ.

ก่อนที่ผู้ส่งเคสจะประพฤติพรหมจรรย์ ผู้ส่งเคสเคยตั้งครรภ์แต่แท้งตั้งแต่เดือนแรกค่ะ. ผู้ส่งเคสเคยให้เพื่อนที่ทำงาน 4 คน ยืมเงินคนละแสนกว่า. เออ ตอนนี้ทุกคนไม่ยอมจ่าย ขอลืม. เออ ผู้ส่งเคสฟ้องศาลก็ชนะ แต่เขาก็ไม่จ่ายอยู่ดี. เป็นเพราะบุพกรรมอะไรของผู้ส่งเคสคะ จะแก้ไขได้อย่างไรคะ. ผู้ส่งเคส สามี และกัลยาณมิตรที่สนิทกันทั้ง 3 คน มีบุพกรรมร่วมกันมาอย่างไร และสร้างบารมีกับหมู่คณะมาอย่างไรคะ. จำเรื่องราวและคำถามได้ไหมจ๊ะ. จำได้ครับ. คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าหลับตาฝันเป็นตุ้มเป็นตะ ตื่นขึ้นมา 1 ที แล้วก็นำมาเล่าให้ฟังเป็นนิยายปรัมปรากันจ้า.