EP.735 จำไว้นะ...ครับ ผมจะจำ

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา โดยดูดาวธรรม DMC ทุกวัน ที่เมืองเด็กเก้นดอร์ฟ ประเทศเยอรมนี ผู้ส่งเคสเกิดในครอบครัวเกษตรกรที่จังหวัดปราจีนบุรี พ่อแม่มีลูก 9 คน เป็นหญิง 7 ชาย 2 ผู้ส่งเคสเป็นลูกสาวคนโตของบ้าน พ่อมีหน้าตาดีและเจ้าชู้ คุณแม่ของผู้ส่งเคสเป็นภรรยาคนที่ 3 ชีวิตของผู้ส่งเคสลำบากมาตั้งแต่เด็ก ต้องตื่นตั้งแต่ตี 3 เพื่อไปทำงานในไร่ โดยมีพ่อถือไม้เรียวบังคับให้ทำงานอย่างหนัก

ชีวิตของผู้ส่งเคสเริ่มต้นอย่างลำบากในครอบครัวเกษตรกรที่ปราจีนบุรี พ่อซึ่งเป็นคนหน้าตาดีและเจ้าชู้ และมีแม่เป็นภรรยาคนที่ 3 พ่อดื่มเหล้าตลอดเวลา ยกเว้นเวลานอน และเมื่อเมาก็จะตบตีผู้ส่งเคสและแม่เสมอ ผู้ส่งเคสต้องทำงานหนักในไร่ตั้งแต่ตี 3 โดยถูกพ่อใช้ไม้เรียวบังคับ

เมื่ออายุ 16 ปี พ่อก็บังคับให้แต่งงานกับคนที่ผู้ส่งเคสไม่รักและไม่เคยรู้จัก ทำให้ผู้ส่งเคสตัดสินใจหนีเข้ากรุงเทพฯ ไปทำงานได้ประมาณ 4 ปี ก็เกิดเหตุการณ์หนึ่งขึ้น เพื่อนหญิงชวนไปเที่ยวต่างจังหวัด ผู้ส่งเคสไปเพราะความเกรงใจ ที่นั่นมีผู้ชายรออยู่ 2 คน คนหนึ่งเป็นแฟนเพื่อน อีกคนเป็นเพื่อนของแฟนเพื่อน หลังจากเจอแฟนแล้ว เพื่อนหญิงก็ไม่สนใจผู้ส่งเคสอีก ทิ้งให้ผู้ส่งเคสอยู่กับเพื่อนชายของแฟนเพื่อน ผู้ส่งเคสรู้สึกเกรงและกลัวมาก อยากกลับกรุงเทพฯ แต่ไม่รู้จะกลับอย่างไร รอนานจนดึก ผู้หญิงคนนั้นก็ไม่มีทีท่าว่าจะพาผู้ส่งเคสกลับ เพื่อนชายของแฟนอาสาไปส่งที่ท่ารถ แต่เมื่อไปถึงรถหมดแล้ว เขาจึงชวนผู้ส่งเคสไปพักค้างที่โรงแรม ตอนนั้นผู้ส่งเคสยังเด็กไม่รู้เรื่องโรงแรม และคืนนั้นก็ถูกข่มขืน

หลังเหตุการณ์นั้น ผู้ส่งเคสแบกหัวใจที่บอบช้ำกลับบ้านเกิด กลับไปอยู่บ้านได้ไม่นาน ขณะอายุ 23 ปี พ่อก็บังคับให้แต่งงานอีกครั้งกับผู้ชายที่อายุแก่กว่าถึง 20 ปี เพราะเห็นว่าเขาเป็นคนดี มีฐานะ ขยันทำมาหากิน ครั้งนี้ผู้ส่งเคสจำใจแต่งงานทั้งที่ไม่รักเขาเลย แต่อยู่กันได้เพียง 1 เดือน ก็ทนอยู่กับชายที่ไม่รักไม่ได้อีก จึงหนีเข้ากรุงเทพฯ อีกครั้ง

ผู้ส่งเคสได้ไปทำงานที่ร้านทำผม ที่นี่ทำให้รู้จักกับชายหนุ่มที่อายุอ่อนกว่า 3 ปี เขาหน้าตาดี วันหนึ่งเขาชวนไปดูหนัง กลับถึงร้านดึกมาก ประมาณตี 1 ประตูร้านล็อก ไม่มีใครมาเปิดให้ เขาจึงชวนไปพักที่โรงแรม ผู้ส่งเคสไม่รู้จะทำอย่างไร มืดมนไปหมด ติดต่อใครก็ไม่ได้ นั่งก็เมื่อย ยุงก็เยอะ จึงตัดสินใจไปค้างโรงแรมกับเขา เกิดอุบัติเหตุทางความรักขึ้น

ผู้ส่งเคสจำใจต้องแต่งงานกับเขาโดยที่ไม่มีความรักกันเลย จนกระทั่งมีลูกด้วยกัน หลังจากมีลูกคนแรกไม่นาน ก็มีลูกคนที่ 2 ผู้ส่งเคสตัดสินใจทำแท้งเพราะกลัวเลี้ยงดูไม่ได้ ต่อมาก็ตั้งครรภ์อีกครั้ง เป็นท้องที่ 3 ทั้งที่ยังไม่รักกัน ตั้งใจจะทำแท้งอีก แต่ทำอย่างไรก็ไม่สำเร็จ ไม่ว่าจะกินอะไรก็ไม่ออก เขาอยู่ในครรภ์ถึง 10 เดือน แล้วคลอดออกมาอย่างสมบูรณ์เป็นลูกสาวคนที่ 2

ในช่วงนั้นชีวิตระทมที่สุด อดอยากและลำบาก เพราะสามีเจ้าชู้ เที่ยวกลางคืน เล่นการพนัน ปลายเดือนไม่มีเงินติดกระเป๋าเลย ผู้ส่งเคสต้องนำพัดลมราคา 150 บาท ไปจำนำได้เงินมา 50 บาท บอกพัดลมว่า ตัวไปอยู่นี่โรงจำนำนะ แล้วเค้าจะเดี๋ยวคราวหลังเค้าจะเอาเงินมาไถ่ตัวนี่ 50 บาท นำเงิน 50 บาทไปซื้อนมและอาหารให้ลูกสาวสองคน พอมีเงินก็ไปไถ่พัดลมออกมา ปลายเดือนก็นำไปจำนำอีก ทำอย่างนี้เป็นปีจนเจ้าของโรงรับจำนำจำหน้าได้ และบอกว่าไม่ต้องเซ็นชื่ออีกแล้ว

สามีประสบอุบัติเหตุขณะยืนสูบลมยางล้อรถบรรทุก ยางได้ระเบิดอย่างแรง จานล้อเหล็กกระเด็นมากระแทกหน้าอกเสียชีวิตทันที ขณะนั้นสามีอายุเพียง 23 ปี

ผู้ส่งเคสจึงนำลูกสาวทั้งสองคนไปให้แม่เลี้ยงดู เพื่อนชวนไปทำงานเป็นแม่บ้านที่ประเทศเยอรมนี ทำงานได้ประมาณ 1 ปี เก็บเงินค่าเดินทางครบก็กลับเมืองไทย ได้อาชีพใหม่เป็นนายหน้าหาเด็กสาววัยรุ่นไปทำงานต่างประเทศ เปลี่ยนจากคนเรียบร้อย ไม่เคยแตะต้องอบายมุข กลายเป็นหญิงเปรี้ยว เที่ยวกลางคืน ดื่มเหล้า สูบบุหรี่ เล่นการพนันทุกชนิด รู้จักคนพาลผู้มีอิทธิพลตั้งแต่ระดับต่ำจนถึงระดับใหญ่ มีเงินใช้จ่ายฟุ่มเฟือย

ต่อมาได้ไปทำงานกับเพื่อนที่เป็นเจ้าของบาร์ที่ภูเก็ต และได้รู้จักกับผู้ชายชาวเยอรมันคนหนึ่ง เขาชอบผู้ส่งเคสมาก ต้องการแต่งงานด้วย จึงเดินทางไปเยอรมันอีกครั้ง ขณะทำเอกสารแต่งงาน เพื่อนของเขาซึ่งเป็นเจ้าหน้าที่สรรพากรมาช่วยทำเอกสารให้ เมื่อแรกพบ เขายิ้มให้ผู้ส่งเคสอย่างเป็นกันเอง ดูอบอุ่นและมั่นคง ความสนิทสนมเริ่มก่อตัวขึ้นจากรอยยิ้มนั้นจนกลายเป็นความรัก ชีวิตมาถึงทางเลือกที่ต้องตัดสินใจ คนแรกที่ตั้งใจจะแต่งงานด้วยอายุอ่อนกว่า 8 ปี เมื่อเทียบกับคนปัจจุบันที่อายุเท่ากัน มีหน้าการงานมั่นคง และต่างก็มีหัวใจให้กัน การแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ ผู้ส่งเคสไม่อยากตัดสินใจผิดพลาดอีก

ผู้ส่งเคสจึงเลือกแต่งงานและฝากชีวิตไว้กับคนปัจจุบันที่อายุเท่ากัน หลังแต่งงาน สามีรักมาก ให้เงินใช้โดยไม่ต้องทำงาน บอกว่าถ้าผู้ส่งเคสรักเขา ก็อย่าทำงานเลย ให้มีหน้าที่ใช้เงิน ผู้ส่งเคสกลายเป็นสาวสังคมไฮโซ เปลี่ยนรถยนต์รุ่นใหม่บ่อยๆ นั่งดูทีวี เข้าห้าง จิบไวน์แพงๆ ทั้งวัน แถมยังถูกล็อตเตอรี่ 100,000 ยูโร ผู้ส่งเคสยอมมีลูกสาวกับเขา 1 คน

ลูกสาวอายุประมาณ 1 ขวบ สามีถูกศาลพิพากษาออกจากงานข้อหาร่วมงานคอร์รัปชั่น จากนั้นมาทำธุรกิจส่วนตัวแต่ก็ล้มเหลว ชีวิตเหมือนการเล่นยูโด ถูกยกขึ้นสูงแล้วก็ถูกทุ่มลงพื้น เงินทองที่เก็บไว้หมดเกลี้ยงในพริบตา มีหนี้สินเข้ามาแทนที่ ทั้งทุกข์และกลุ้ม ยิ่งกลุ้มก็ยิ่งดื่มไวน์ดีกรีแก่ขึ้นและปริมาณมากขึ้น วันไหนสามีรับจ้างได้เงินน้อย ผู้ส่งเคสจะเอาน้ำสาดหน้า ด่าว่า จิกตี ใช้พลังสตรีทุบศีรษะสามี ใช้แม่ไม้มวยไทยจนสามีน้ำตาไหล แทบไม่เชื่อว่าผู้ชายจะร้องไห้ได้ แม้น้ำตาจะไหลมาก แต่เขาก็ไม่โกรธ ไม่โต้ตอบอะไรเลย ตอนนั้นผู้ส่งเคสเหมือนคนใจร้ายใจดำ เมื่อทำร้ายเสร็จก็ย้ำด้วยคำว่า จำไว้นะ เขาก็ตอบสั้นๆ ว่า จำไว้ ผมจะจำ

เขายังคงดูหนังสือพิมพ์ทุกวันว่ามีไวน์ลดราคาที่ไหนบ้าง แล้วไปซื้อมาให้ผู้ส่งเคส

วันหนึ่ง หัวใจของผู้ส่งเคสก็เปลี่ยนสี เมื่อได้พบกับกัลยาณมิตร DMC เธอชวนไปที่บ้าน เปิดอินเทอร์เน็ตถ่ายทอดโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยาให้ดู ผู้ส่งเคสสะดุดใจและประทับใจคุณครูไม่ใหญ่มาก ได้ฟังคำสอนที่โดนใจ ได้ดูภาพยมโลก ทันทีที่เห็นภาพนายยมบาล ก็ทำให้นึกขึ้นได้ว่าเคยเห็นภาพนี้มาก่อนตอนอายุประมาณ 5 ขวบ ขณะที่พ่อเมา ผู้ส่งเคสกอดคอพ่อไปที่ประตูหน้าบ้าน เห็นคนตัวดำสูงใหญ่ นุ่งผ้าแดง ถือดาบยาว ยืนอยู่ บอกพ่อว่า พ่อมีคนมา แต่พ่อมองไม่เห็น จำภาพนี้ได้ติดตา

แม้จะนึกได้ว่าเคยเห็นที่นี้มาก่อน แต่ความรู้สึกเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่งก็ยังรบกวนจิตใจ พอถึงบ้าน คำพูดของคุณครูไม่ใหญ่คำหนึ่งก็ก้องเข้ามาในใจว่า แม้ไม่เชื่อ ก็เผื่อเหนียวไว้นะลูก คำนี้ทำให้ผู้ส่งเคสหักดิบเลิกดื่มตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา สามีไม่เชื่อเลย เคยบอกว่าถ้าไม่ดื่มไวน์ต้องตายแน่ๆ แต่ผู้ส่งเคสก็พิสูจน์ให้เห็นว่าทำได้ เลิกความชั่วทุกชนิด ปฏิบัติตัวเป็นภรรยาที่ดี มีปิยวาจา ไม่เคยด่าว่าสามีอีกเลย เคยเอาพานดอกไม้ไปวางตรงหน้า คุกเข่ากราบสามี พร้อมกับขอโทษและขอให้ยกโทษให้ บอกว่าจะไม่ทำอีกแล้ว สามีนิ่งอึ้ง แล้วน้ำตาลูกผู้ชายก็ไหล เขาได้รู้ซึ้งคุณของพระพุทธศาสนาว่าทำให้ผู้ส่งเคสเปลี่ยนเป็นคนดีได้

ถ้าผู้ส่งเคสไม่มีกัลยาณมิตร ไม่มีดาวธรรม ก็คงไม่มีวันนี้ ทุกวันนี้มีดาวธรรม มีคุณครูไม่ใหญ่เมตตาสั่งสอนถึงบ้านทุกวัน ตั้งใจจะเป็นนักเรียนที่ดี ทำการบ้านทุกวัน ถือศีล 5 เป็นปกติ ศีล 8 ทุกวันพระ นั่งสมาธิทุกวันเช้าเย็น วันพระนั่งเกือบทั้งวัน ผลการปฏิบัติธรรมก้าวหน้ามาก หลับตาใจสงบนิ่งได้เร็ว มีความรู้สึกเหมือนถูกดูดลงไปในปล่อง เห็นมั้ยจ๊ะ แม้เคยมีชีวิตผิดพลาดก็ฝึกจิตได้ ถูกดูดลงไปในปล่องสว่าง ยิ่งนิ่งยิ่งสว่างขึ้นเรื่อยๆ เท่าดวงจันทร์ ในความสว่างมีดวงแก้วใสๆ ใหญ่บ้างเล็กบ้างซ้อนกัน มีความสุขมาก อิ่มเอมใจบอกไม่ถูก น้ำตาไหลออกมาเองโดยไม่ได้ร้องไห้ นั่งได้นานถึง 2-3 ชั่วโมงติดต่อกันโดยไม่เมื่อย คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่านี่ต้นคดปลายตรงแล้ว ปลายตรงแล้ว