EP.738 คาถาค้นหาพระเครื่องโบราณ

ผู้ส่งเคสเป็นบุตรคนที่ 4 ในจำนวนพี่น้อง 5 คน มีพื้นเพเดิมเป็นคนจังหวัดนครศรีธรรมราช เข้าวัดเมื่อปี พ.ศ. 2528 เคยเป็นผู้ช่วยบรรณาธิการนิตยสารโลกทิพย์ ทำงานเกี่ยวกับหนังสือกฎแห่งกรรม ตายแล้วไปไหน ทั้งเขียนและสัมภาษณ์ ต่อมาได้เป็นบรรณาธิการสำนักพิมพ์ดอกหญ้า และเป็นเจ้าของสำนักพิมพ์เล็กๆ ที่วัด ผู้ส่งเคสได้มาช่วยงานวารสารอยู่ในบุญ ช่วยเขียนคอลัมน์สัมภาษณ์พิเศษ และอยากจะช่วยงานเผยแผ่ของคุณครูไม่ใหญ่ให้ได้มากที่สุดตามความสามารถ ปัจจุบันผู้ส่งเคสมีครอบครัวและมีลูกชาย 2 คน ซึ่งพาเข้าวัดมาตั้งแต่ลูกอยู่ในท้อง

เรื่องราวเริ่มต้นขึ้นเมื่อ 30-40 ปีที่แล้ว ในสมัยที่จังหวัดนครศรีธรรมราชยังมีความไม่สงบ มีทั้งผู้เปลี่ยนแปลงการปกครอง และโจรผู้ร้ายที่ปล้นฆ่า สร้างความเดือดร้อน พ่อของผู้ส่งเคสซึ่งมีอาชีพเป็นตำรวจอยู่ในจังหวัดนครศรีธรรมราชในสมัยนั้น ในวันหยุด ท่านจึงมักจะไปเสาะแสวงหาพระเครื่องต่างๆ รวมถึงไปกราบพระภิกษุที่วัดต่างๆ เพื่อเป็นที่พึ่งทางจิตใจเสมอมา

อยู่มาวันหนึ่ง พ่อของผู้ส่งเคสได้ยินเสียงมาบอกในความฝันว่าจะให้คาถา 1 บท โดยให้ไปเอาตำราเล่มหนึ่งที่ปู่คงนำมาถวายพระอาจารย์ปลอด วัดนาเลียง จังหวัดนครศรีธรรมราช แม้จะไม่รู้จักกันมาก่อน แต่ท่านก็ออกไปตามหาตำราตามความฝันจนเจอ เมื่อเจอแล้ว ท่านก็นำหนังสือมาวางไว้ตรงหน้า และตั้งจิตอธิษฐานว่า จะให้คาถาไหนก็ขอให้เปิดหน้านั้น พออธิษฐานจบ ตำราก็เปิดตรงหน้าที่มีชื่อคาถาว่า หัวใจฤๅษี

เมื่อท่องคาถานี้จบ พ่อก็จะอธิษฐานขอพระเครื่อง แล้วมือจะสั่น มือจะพาไปเจอสิ่งของ แต่ท่านไม่ต้องการของมีค่าอื่นใด ท่านชอบพระเครื่อง จึงอธิษฐานขอแต่พระเครื่องไว้บูชาเท่านั้น สมบัติอื่นไม่เอา เมื่อได้ข่าวว่าที่ไหนมีกรุพระแตก พ่อก็จะไปที่นั่น พอไปถึงแล้วก็จะท่องคาถาหัวใจฤๅษี อธิษฐานจิต แล้วก็จะได้พระเครื่องเกือบทุกครั้ง มีอยู่ครั้งหนึ่ง ท่านอธิษฐานขอพระเครื่อง 3 องค์จากพื้นโล่งๆ พลันก็มีพระเครื่องปรากฏขึ้น แต่ครั้งนั้นมีพระเครื่องเกินที่ขอไว้ เมื่อจะหยิบทั้งหมด พระเครื่องที่เหลือก็ได้วิ่งทะลุพื้นทรายหายไปในถ้ำทันที จึงได้เฉพาะที่ขอไว้ 3 องค์เท่านั้น คุณครูไม่ใหญ่ได้เมตตาอธิบายเพิ่มเติมว่า คาถานี้ต้อง หัวหมอ ขอให้เป็น ถ้าขอแค่จำนวนที่ต้องการ อาจได้แค่นั้น ควรขอ เท่าที่มี ซึ่งหากมีแสนองค์ก็ได้แสนองค์ และกล่าวถึงความประหลาดของวิชาพวกนี้ เช่น ขอให้ของหนักเบา พอเบาจริงๆ ปรากฏว่าข้างในกลวง เหลือแต่กล่อง

บางครั้งที่ไม่ได้ข่าวว่ามีกรุพระ แต่กำลังจะไปหาพระ พ่อของผู้ส่งเคสจะได้กลิ่นหอมดอกลำเจียกโบราณตลอดทาง ไปกันหลายคนแต่ไม่มีใครได้กลิ่น มีพ่อเพียงคนเดียวที่ได้กลิ่น พ่อบอกว่าเมื่อใดที่ได้กลิ่นดอกลำเจียก ก็จะได้พระเครื่องนำกลับมาบูชาทุกครั้ง จากวันนั้นจนถึงวันนี้ พ่อก็มีพระเครื่องมากมาย รวมทั้งพระของขวัญรุ่นหนึ่งของคุณครูไม่ใหญ่ วัดปากน้ำ ซึ่งได้มาจากเพื่อนของพ่อ ปัจจุบันผู้ส่งเคสก็ได้รับมรดกพระของขวัญรุ่นหนึ่งไว้บูชาต่อจากพ่อ

ตอนนี้พ่ออายุ 77 ปีแล้ว และกำลังตามหาพระภายในอีกองค์หนึ่ง คุณครูไม่ใหญ่เมตตาแนะนำให้พ่อไปเรียนคาถา หยุดเป็นตัวสำเร็จ ซึ่งเป็นคาถาได้พระภายใน เลข 77 หมายถึงสำเร็จทุกอย่าง แต่ขาดอีกตัว ต้องหา 7 อีกตัวที่ศูนย์กลางกายฐานที่ 7 ถ้าใจหยุด พระภายในก็จะขึ้นมา ไม่ใช่พระเครื่อง คุณครูไม่ใหญ่กล่าวเสริมว่า พระเครื่องที่ได้มา เดี๋ยวจะแจก เพราะกรุไม่ใหญ่ ได้ทีหมดกรุ และเปรียบว่าที่ได้มาเหมือนเป็นทางผ่าน เดี๋ยวก็เอาไปทำบุญแจกหมด

เล่าถึงครอบครัวทางแม่ ผู้ส่งเคสอยู่ในตระกูลเศรษฐี ก๋งคือพ่อของแม่มาจากเมืองจีน ได้แต่งงานกับคุณยายที่เป็นคนไทย มีอาชีพค้าขายของจำเป็นทุกชนิดทางเรือ ไปจอดขายทุกท่าเรือ ค้าขายหลายปีจนร่ำรวยเป็นเศรษฐี สร้างบ้านหลังใหญ่และเปิดร้านค้าขายที่บ้าน เป็นร้านค้าเดียวในหมู่บ้าน มีคนไทยและคนจีนมาพักพิงทำงานแลกอาหารและที่พักรวมประมาณ 40-50 คน

แม่ซึ่งเป็นสาวสวยและร่ำรวยในหมู่บ้าน ได้แต่งงานกับพ่อซึ่งเป็นพ่อหม้ายและมีอายุมากกว่าหลายปี โดยความเห็นชอบของผู้ใหญ่ ที่เห็นว่าพ่อมีประสบการณ์ชีวิตมาก คุณครูไม่ใหญ่เปรียบว่าเหมือนอยู่ในยุคที่สาวน้อยด่าก็ไม่เจ็บใจ ถึงจะอยู่ด้วยกันได้ เพราะแม่สวยก็จะมีความต้องการสูง ถ้าได้เทพบุตรที่ไม่ถือสาถึงจะอยู่ด้วยกันได้ เหมือนเลี้ยงลูกไปคน การแต่งงานครั้งนี้ทำให้แม่เสียใจมาก (ชั่วคราว)

หลังแต่งงานแม่ยังยึดอาชีพค้าขายเช่นเดิม และยังเปิดร้านตัดเย็บเสื้อผ้า การค้าขายดีมากเช่นกัน ประมาณปี พ.ศ. 2509 มีคู่แข่งทางการค้าคนหนึ่งได้แจ้งมือปืนมาสั่งฆ่าทั้งครอบครัว มือปืนมาแอบดักยิงพ่อถึง 3 ครั้ง แต่ทุกครั้งกระสุนปืนไม่มีอารมณ์จะออกจากลำกล้อง มือปืนซึ่งเป็นคนในหมู่บ้านเดียวกันก็มาสารภาพกับพ่อว่ามีคนจ้างฆ่าจริง แต่อยากรู้ว่าทำไมยิงไม่ออก ขอร้องไม่ให้ทำอะไรเขา เล่ารายละเอียดการจ้างฆ่าทั้งหมด และบอกให้พ่อรีบย้ายออกจากหมู่บ้านไป ท้ายสุดได้ถามพ่อว่าแขวนพระเครื่องอะไร รุ่นไหน จึงทำให้ปืนทำอะไรไม่ได้ พอได้คำตอบ มือปืนก็จากไป จากนั้นพ่อ แม่ และลูกๆ ก็ย้ายไปอยู่อีกอำเภอหนึ่ง และพ่อสั่งห้ามแม่ค้าขายเหมือนที่ผ่านมาอีก

พี่สาวคนโตของผู้ส่งเคส ขณะแม่ตั้งท้องฝันว่าญาติที่ตายไปแล้วเอาดอกกุหลาบมาให้ 1 ดอก บอกว่าอีก 15 ปีจะมาเอาคืน เมื่อพี่สาวอายุ 15 ปี วันหนึ่งได้ไปงานเผาศพเพื่อนนักเรียน กลับมาบ้านก็บ่นว่าไม่สบาย กลางคืนร้องกรี๊ด พูดด้วยความหวาดกลัวว่าเห็นผีเพื่อนที่ตายไปแล้วมาวนเวียนรอบๆ มุ้ง จากวันนั้นมา พี่สาวก็มีอาการหวาดผวา ได้ยินเสียงบอกให้ไปฆ่าตัวตาย เธอใช้ผ้าผูกคอแต่ไม่ตายเพราะผูกไม่เป็น ได้ยินเสียงว่า ฆ่าเถอะ ฆ่าตัวตายซะเถอะ อยู่ไปก็ไม่มีใครรัก พี่สาวเลยกระโดดจากชั้น 2 ของบ้านในเวลากลางคืน แต่ก็ไม่ตาย เพราะโดดไม่เป็น ขาแพลงเท่านั้น ช่วงแรกพ่อกับแม่คิดว่าพี่สาวโดนของ พารักษาทั้งหมอหลวงและหมอไสยเวทย์ หมดเงินทองไปมาก พี่สาวต้องยุติการเรียน ต่อมาแม่พาไปรักษาที่โรงพยาบาลประสาท จังหวัดสุราษฎร์ธานี บางช่วงอาการหนัก ตาขวาง พูดเพ้อเจ้อ แม่จะพาไปอยู่โรงพยาบาลเป็นเดือน อาการดีขึ้นก็พาDกลับบ้าน แม่ต้องคอยดูแลตลอด ต่อมาพี่สาวเป็นโรคเบาหวานและเสียชีวิตเมื่ออายุ 45 ปี ไม่ได้ตายด้วยอาการทางประสาท แต่ตายด้วยโรคเบาหวาน

น้องชายคนเล็กสุดท้อง เป็นลูกคนที่ 5 ได้มาบวชพระธรรมทายาทรุ่นที่ 13 เมื่อปี 2528 ผู้ส่งเคสได้รู้จักวัดพระธรรมกายกับน้องชาย น้องชายเป็นวิศวกรที่ต้องคุมงานภาคสนาม วันที่ 14 กรกฎาคม 2548 ขณะคุมงานก่อสร้างเขื่อนหินริมฝั่งทะเลมาบตาพุดที่ระยอง ได้เจอภัยธรรมชาติคลื่นลมแรงมาก น้องชายทำงานเสี่ยงชีวิตท่ามกลางคลื่นลม งานเสียหายมาก มีความกดดันจากเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยและผู้ควบคุมงาน รวมทั้งต้องเป็นตัวแทนบริษัทเคลียร์ปัญหาผลกระทบสิ่งแวดล้อมกับชาวบ้านอย่างรุนแรง ซึ่งมีความเสี่ยงที่จะโดนทำร้ายชีวิตสูง

สำหรับผู้ส่งเคสเอง หลังจากเรียนจบและทำงานแล้วก็มีครอบครัว ปัจจุบันมีลูกชาย 2 คน พาเข้าวัดตั้งแต่ลูกอยู่ในท้อง ปี 2534 ขณะตั้งครรภ์แรก อายุครรภ์ 2 เดือนครึ่ง ทำงานกวาดบ้านถูบ้านปกติ แต่กลางคืนเริ่มมีอาการตกเลือดเวลาประมาณ 21:00 น. ปวดท้องรุนแรง เลือดไหลมากขึ้นเหมือนเขื่อนแตก เจ็บปวดตลอด ช่วงดึกเข้าห้องน้ำ มีก้อนเนื้อหล่นลงชักโครก หยิบขึ้นมาดู เห็นเท่ากำปั้น มีถุงห่อหุ้ม รอยฉีกขาด 1 ซม. เห็นดวงตาเด็ก 1 ข้างจ้องมอง ตกใจมากจึงทิ้งกลับลงไปในชักโครก

จากนั้นกลับไปนอน ร่างกายเสียเลือดมาก ทุรนทุราย กระสับกระส่าย เห็นดวงไฟลอยอยู่กลางท้อง ร้อนเหมือนพระอาทิตย์แผดเผา ดวงไฟลอยสูงขึ้นจากท้องเกือบถึงหน้าอก วูบสุดท้ายรู้สึกว่ากำลังจะตาย หากจะตายจริงๆ ขอตายไปกับพระพุทธ พระธรรม พระสงฆ์ นึกถึงพระรัตนตรัยเพียงเสี้ยววินาทีสุดท้าย ดวงไฟที่ร้อนเหมือนพระอาทิตย์ก็พุ่งชนศีรษะ แตกโพละ กลายเป็นน้ำอัมฤตชุ่มชื่น แผ่ซ่านจากศีรษะไล่ลงไปปลายเท้าทั่วร่างกายอย่างน่าอัศจรรย์ แล้วก็นอนหลับสบายทันทีจนถึงตี 5 เช้าวันรุ่งขึ้น ไปโรงพยาบาลแจ้งพยาบาลว่าตกเลือดทั้งคืน แต่พยาบาลไม่เชื่อเพราะหน้าตาสดใส ไม่เหมือนคนป่วย พยาบาลตรวจร่างกายแล้ววิ่งมาบอกญาติด้วยสีหน้าเหลือเชื่อว่าตกเลือดจริง พยาบาลบอกปกติคนตกเลือดทั้งคืนต้องหามมาส่งโรงพยาบาล แต่นี่เดินยิ้มออกมาจากบ้าน หน้าตาดี

ประมาณปลายเดือนธันวาคม 2545 เช้ามืดวันหนึ่ง ผู้ส่งเคสฝันว่ามีผู้หญิงร่างสูงใหญ่ ดวงตามีอำนาจ ใส่ชุดสีม่วง จะมารับตัวไปเปลี่ยนภพใหม่ ในฝันอยู่ในห้องครัวที่บ้าน เห็นแล้วกลัวมาก แทบหมดแรงเดิน พยายามเดินหนีด้วยขาที่สั่นกลัว มาถึงโต๊ะอาหาร ขาหมดแรง ก็นั่งลงกับพื้นทันทีในท่านั่งสมาธิ ผู้หญิงคนนั้นชะโงกหน้ามาดูจากหน้าต่างนอกบ้าน เห็นอยู่ในท่านั่งสมาธิแล้วก็หายไป สะดุ้งตื่นเช้ามืดทันทีที่ฝันจบ ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้มาก่อน แต่ภาพผู้หญิงยังติดตา รู้สึกหวาดหวั่นกลัวกับความฝันอยู่หลายวัน คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่า ฝันต้องฝันให้เป็น