EP.837 จ๊ะโจ้งจ้ะ โจ๊จ๊ะจิง ๆ เธอต้องรับผิดชอบ

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยามาตั้งแต่ปีพ.ศ. 2546 จุดเริ่มต้นของเรื่องราวมาจากปีพ.ศ. 2544 ที่ผู้ส่งเคสได้ยินข่าวที่ไม่ดีเกี่ยวกับวัด แต่ก็ไม่ได้ใส่ใจมากนัก เพราะมีความคิดว่าข่าวส่วนใหญ่มักจะมีการใส่สีตีไข่บ้างเพื่อให้ข่าวขายได้และคนสนใจ ครั้งแรกที่ได้มีโอกาสมาที่วัด ผู้ส่งเคสได้มาทำหน้าที่เป็นอาสาสมัครในแผนกริ้วขบวน และได้พบกับคุณครูไม่ใหญ่ (ซึ่งในเนื้อหาเรียกว่า "หลวงพ่อ") ซึ่งผู้ส่งเคสมีความรู้สึกสุขใจและอึ้งอย่างบอกไม่ถูกที่ไม่เคยรู้สึกเช่นนี้จากที่ไหนในโลกมาก่อน ปัจจุบัน ผู้ส่งเคสกำลังอบรมเป็นบุคลากรของวัดเพื่อเตรียมตัวไปเผยแผ่วิชาธรรมกายในต่างแดน แม้จะต้องไปไกลถึงต่างแดน แต่ในหัวใจของผู้ส่งเคสก็จะมีคุณครูไม่ใหญ่อยู่ตลอดไป ก่อนที่จะสิ้นสุดโครงการอบรม ผู้ส่งเคสจึงอยากเรียนถามปัญหาที่ยังค้างคาใจ และอยากให้คุณครูไม่ใหญ่ช่วยฝันในฝันให้ เพื่อนำเรื่องราวไปเป็นธรรมทาน

เรื่องราวเริ่มต้นจากคุณแม่ของผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นลูกสาวคนจีน เกิดที่อำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี บ้านของคุณแม่อยู่ติดคลอง ทำให้มีหนุ่มๆ พายเรือมาจีบอยู่เสมอ คุณตาของคุณแม่เป็นคนดุมาก ทำให้เวลาคุณแม่จะไปไหน ต้องให้น้องชายและพี่ชายตามไปด้วยทุกครั้ง แม้กระทั่งไปซื้อของเล็กๆ น้อยๆ คุณแม่เป็นลูกสาวคนเดียวในบรรดาพี่น้อง 5 คน คุณแม่มีนิสัยห้าว ลุย ไม่เคยกลัวใคร เมื่อคุณแม่ได้เจอคุณพ่อเป็นครั้งแรก ก็ลุยเข้าไปหาเรื่องคุณพ่อทันที ทำให้มีปากเสียงกัน แต่ตรงกันข้ามกับคุณพ่อที่พอเจอคุณแม่ครั้งแรก ก็ตกหลุมรักทันที สุดท้ายคุณพ่อก็มาสู่ขอคุณแม่ และคุณตาก็ยกให้ทันที เพราะกลัวหนุ่มๆ ที่ตามจีบจะมาฉุดคุณแม่ไปเสียก่อน

คุณพ่อมีอาชีพเป็นสารถีรถเมล์ วันหนึ่งในขณะที่คุณแม่กำลังพายเรือไปส่งคุณพ่อขับรถเมล์ คุณแม่ก็มีความรู้สึกว่าวันนี้จะเป็นวันสุดท้ายที่จะได้เจอกับคุณพ่อ ในคืนนั้นเอง คุณแม่ก็ฝันเห็นคุณพ่อมาหาแล้วบอกว่า "พี่ไปแล้วนะ มีคนตามมาเอาชีวิต" ทันใดนั้นก็มีเสียงผู้หญิงพูดขึ้นมาว่า "เนี่ยตามหาตัวมานานแล้ว ไปฆ่าเขาไว้ ฆ่าตัวเองไว้ในอดีตแล้วฝังอยู่ใต้เสาไฟฟ้าที่จังหวัดทางภาคเหนือ" ผู้หญิงคนนั้นยังบอกคุณแม่ว่า "ไม่เชื่อไปดูก็ได้" ในความฝันคุณแม่พยายามวิ่งตามคุณพ่อเท่าไหร่ก็ไม่ทัน คุณแม่ตกใจตื่นทั้งๆ ที่ฝันยังค้างคาใจ และฝันนั้นก็กลายเป็นจริง เพราะวันรุ่งขึ้นมีคนมาตะโกนบอกคุณแม่ที่ท่าน้ำว่าคุณพ่อได้ตายแล้ว หลับตายไปเฉยๆ ในรถเมล์ ตอนนั้นคุณแม่ถึงกับช็อก ตะลึงกับความฝันจนทำอะไรไม่ถูก

คุณปู่บอกคุณแม่ในงานศพว่า ก่อนคุณพ่อจะเกิด คุณย่าได้ฝันเห็นพญานาคมาโผล่ให้เห็นแค่ครึ่งตัว คุณพ่อตายตอนอายุ 33 ปี ขณะนั้นคุณแม่อายุเพียง 26 ปี คุณแม่ต้องเลี้ยงดูลูก 2 คน โดยผู้ส่งเคสอายุ 7 ขวบ และน้องชายอายุ 4 ขวบ คุณแม่ลำบากมากในช่วงนั้น หลังจากคุณพ่อตาย คุณแม่ก็ย้ายมาทำงานที่กรุงเทพฯ และได้พบรักกับคุณพ่อเลี้ยง คุณพ่อเลี้ยงเป็นคนใจดี แต่ชอบเล่นไพ่นกกระจอกเป็นประจำ โดยเฉพาะวันโกนกับวันพระ มักจะไปวัดเพื่อไปวัดดวงกับเพื่อนๆ ด้วยการไปเล่นไพ่อยู่ที่โรงเจ คุณพ่อเลี้ยงไม่ค่อยศรัทธาในพระ แต่มีครั้งหนึ่งที่ผู้ส่งเคสนิมนต์พระอาจารย์ไปที่บ้านในวันเกิดของคุณพ่อเลี้ยง ท่านบอกคุณแม่ว่าพระวัดนี้มีความรู้ มีการศึกษาดี สวดมนต์ไม่รีบจ้ำเหมือนที่เคยได้ยินทั่วไป

คุณแม่ของผู้ส่งเคสเป็นคนมีองค์ แต่ไม่เคยรู้ตัว คุณแม่รู้เพียงแต่ว่าตอนที่คุณยายคลอดคุณแม่ออกมานั้น คุณแม่ได้หมดลมหายใจตั้งแต่เกิด ร่างกายเขียวเหมือนเด็กที่ตายแล้ว แต่ก็ฟื้นขึ้นมาได้เพราะหมอตำแยอุ้มขึ้นแล้วตบก้นสักพักหนึ่ง คุณแม่จึงสำลักน้ำคร่ำแล้วมีลมหายใจ คุณแม่มารู้ว่าตัวเองมีองค์ก็ตอนได้ไปเที่ยววัดแขกกับพี่ชาย ขณะที่เพลงบรรเลง คุณแม่ก็ลุกขึ้นรำตามแบบแขกทันที ทั้งๆ ที่ไม่รู้ท่ารำเลย เมื่อคุณแม่รู้ว่าตัวเองมีองค์ ก็พยายามต่อต้านเพราะไม่ชอบ แต่ยิ่งขัดขืน องค์ก็ยิ่งทำร้ายคุณแม่ หลายครั้งที่คุณแม่รู้สึกปวดหัวอย่างรุนแรง ปวดบ่าเหมือนมีใครมานั่งทับหรือเหยียบไว้ มีองค์มาเข้าคุณแม่หลายองค์ เช่น องค์หนึ่งชื่อสิริมาหานารีมายา บางองค์เป็นเจ้าแม่กวนอิม บางองค์เป็นกุมารทอง อาการของคุณแม่จะเปลี่ยนไปตามองค์ที่เข้า มีคนทรงบอกให้คุณแม่รับขันธ์ ถ้าไม่รับขันธ์ องค์อื่นๆ จะมาทำร้าย คุณแม่จึงรับขันธ์มา แต่ไม่ได้ตั้งสำนักทรงหรือไปทรงให้ใคร คุณแม่ก็ยังทำงานเหมือนเดิมและเข้าวัดปฏิบัติธรรมตลอดมา หลังจากคุณแม่เข้าวัดแล้ว องค์จะมาเข้าน้อยลง แต่พอมา ก็มักจะร้องไห้ฟูมฟาย และมีเสียงบอกว่า หมายถึงคุณแม่ไม่ยอมรับ คุณแม่ปวดหัวบ่อยๆ โดยที่หมอหาไม่เจอสาเหตุ

คุณตาของผู้ส่งเคสมีความรู้ทางด้านไสยเวท หนังเหนียว แทงฟันไม่เข้า สามารถไล่ผีไล่เปรตด้วยคาถา และช่วยรักษาคนได้ ท่านทำวิชาแต่ชอบช่วยเหลือคนโดยไม่คิดเงิน ชอบชนไก่ เคยตีงูตายหลายตัว ก่อนตาย ท่านนอนเป็นอัมพาตอยู่บนเตียง และเป็นโรคเกี่ยวกับกระดูกสันหลังผุ ท่านตายด้วยอายุ 60 ปี

คุณยายของผู้ส่งเคสเป็นโรคเบาหวาน ก่อนที่จะทรุดหนัก คุณยายมีอาการเหมือนธาตุไฟแตก คือมีเลือดและอุจจาระออกทางทวารหนัก หลังจากนั้นไม่สามารถพูด เดิน หรือช่วยเหลือตัวเองได้ ต้องนอนให้ข้าวให้น้ำทางสายยางโดยเจาะทางท้อง ทำให้ท่านเจ็บปวดมาก ร้องคร่ำครวญโหยหวนน่ากลัวทุกคืน ร้องเหมือนกับท่านเจ็บ และเห็นนิมิตบางอย่าง ตามร่างกายมีรอยแผลไหม้ แผลเน่าเฟะ ตกสะเก็ดเหมือนเกล็ดปลา ตามตัวมีกลิ่นเหม็นมาก เกิดขึ้นเองโดยไม่รู้สาเหตุ คุณยายตาบอด เป็นใบ้ มือหงิกงอ นอนขดเหมือนกบ นอนเป็นอัมพาตทรมานอยู่นานกว่า 4 ปี เป็นภาพที่ลูกหลานเห็นแล้วสงสารท่านอย่างจับใจ

โชคดีที่คุณแม่ได้เจอคุณลุง ซึ่งเป็นเพื่อนสมัยเด็กที่ไม่ได้พบกันมา 10 กว่าปี ครั้งแรกที่คุณลุงเจอคุณแม่ ท่านบอกว่าได้มาวัดพระธรรมกายแล้ว ถ้าคุณแม่ไม่เชื่อหรือไม่ศรัทธาก็ไม่ว่าอะไร แต่ก็อยากให้ลองมา นี่คือจุดที่ทำให้ครอบครัวของผู้ส่งเคสได้มีโอกาสเข้าวัดปฏิบัติธรรมและรู้หลักวิชชา คุณแม่จึงได้ทำบุญสร้างพระ ทำบุญกฐิน ถวายธรรมหมื่นวัด บุญขาขึ้น และบุญทุกๆ บุญให้คุณยาย คุณยายสิ้นใจอย่างสงบด้วยวัย 73 ปี

ผู้ส่งเคสเองเป็นลูกสาวคนโต เป็นเด็กที่คลอดยากมาก คุณแม่ต้องอุ้มท้องทนเจ็บถึง 3 วัน หมอตำแยใช้เข็มฉีดยาที่ใช้ฉีดควาย ฉีดคุณแม่แล้ว แต่ผู้ส่งเคสก็ยังดื้อไม่ยอมคลอด สุดท้ายหมอตำแยหมดหนทาง จึงให้คนไปตามคุณตามาช่วย คุณตาทำน้ำชนิดหนึ่งให้คุณแม่ดื่ม บอกว่าเป็นน้ำมนต์ยอดพระคาถา คุณแม่ดื่มไป 2 อึก พออึกที่ 3 ผู้ส่งเคสก็คลอดออกมาอย่างง่ายดาย โดยที่คุณแม่ไม่ต้องเบ่งเลย

เมื่อก่อนผู้ส่งเคสชอบเรื่องการทำนายทายทัก แต่คุณครูไม่ใหญ่บอกว่าเป็นสิ่งไม่ดี จึงเลิกศึกษาไป พอผู้ส่งเคสตัดสินใจเข้ามาช่วยงานในวัด คนภายนอกก็มองว่าเป็นโรคคลั่งศาสนา ขี้เกียจ ไม่มีปัญญาหางานทำ ต้องมาอยู่วัด แต่คำพูดเหล่านั้นไม่ทำให้ผู้ส่งเคสสะเทือนใจเลย เพราะผู้ส่งเคสรู้ว่าบุญทุกบุญที่ได้ทำ มีเงินเป็นพันล้านก็หาซื้อไม่ได้ ผู้ส่งเคสอยากสร้างบารมีติดตามคุณครูไม่ใหญ่และหมู่คณะไปตลอด ก่อนจบบทสนทนา ผู้ส่งเคสได้อวยพรให้คุณครูไม่ใหญ่มีความสุขมาก คิดสิ่งใดสมปรารถนา หายป่วยเร็วๆ และสิ่งไม่ดีแพ้ความดี ให้รอยยิ้มงดงามตลอดไป

ด้วยเรื่องราวชีวิตที่เต็มไปด้วยความอัศจรรย์ ความทุกข์ทรมาน และความผูกพันในครอบครัวที่ดูเหมือนจะซ่อนเร้นด้วยเรื่องราวในอดีตชาติ ทำให้ผู้ส่งเคสยังคงมีปัญหาค้างคาใจและอยากให้คุณครูไม่ใหญ่ได้โปรดเมตตาฝันในฝันเพื่อคลี่คลายปมต่างๆ ให้กระจ่าง