EP.844 ยืนเป็นนอนตาย

ผู้ส่งเคสเล่าว่า ผมเป็นบุคลากรภายในองค์กรที่ทำงานเพื่อความสุขภายในและสันติภาพโลก ผมได้เข้ามาเป็นส่วนหนึ่งขององค์กรตั้งแต่ปี พ.ศ. 2533 และเป็นอุบาสกมา 17 ปี ย้อนไปในปี พ.ศ. 2526 ขณะเรียน ปวช. ผมได้มาวัดพระธรรมกายบ่อยครั้ง และในช่วงปิดเทอมได้บวชเป็นพระภิกษุธรรมทายาท รุ่นที่ 17 หลังจากนั้นผมเรียนต่ออนุปริญญาที่สถาบันเทคโนโลยีอาชีวศึกษา วิทยาเขตเทคนิคกรุงเทพฯ คณะวิศวกรรมไฟฟ้า และได้เป็นประธานชมรมพุทธศาสตร์ เมื่อเรียนจบ เพื่อนโทรมาถามเชิงรำพึงว่า "จบแล้วใช่ไหม ไหนบอกว่าจะเข้าวัด ถ้าเข้า เข้าวันนี้นะ ถ้าไม่เข้าก็ไม่ต้องเข้า" คำพูดของเพื่อนคนนี้เป็นสุดยอดกัลยาณมิตร ทำให้ผมตัดสินใจเก็บกระเป๋าออกจากบ้านมาวัดตั้งแตปี พ.ศ. 2532 จนถึงตอนนี้ก็ 17 ปีแล้ว ผมเข้ามาอยู่กับ คุณครูไม่ใหญ่ ครับ อยู่ที่วัดได้มีรุ่นพี่มาชวนเป็นอุบาสกก่อนบวช ซึ่งผมก็เห็นดีด้วย หลังจากนั้นมา ผมได้ทำหน้าที่มากมายที่ปลื้มใจ เช่น ได้ไปปฏิบัติธรรมที่ดอยสุเทพปุย 7 เดือน และต่อที่คามภาวนาอีก 3 เดือน ต่อมาได้มาดูแล 19 จังหวัดภาคอีสาน ที่แก้วภูธรม และเคยชวนคนโคราชมาวัดได้สูงสุดถึง 275 คันรถบัส ทั้งยังทำหน้าที่ชวนคนบริจาคที่ดิน 100 ไร่ที่กาฬสินธุ์ ผมบอกว่า การเวลาที่ผ่านมา แม้จะลำบากลำเค็ญ แต่ก็สุขใจในภารกิจอันยิ่งใหญ่ ผมได้พบเจอเรื่องราวมากมาย รวมทั้งเรื่องราวของหลวงปู่คำคนิง

ผู้ส่งเคสได้เล่าถึงประสบการณ์ชีวิตและสิ่งที่ได้พบเจอจากการทำหน้าที่ในองค์กร โดยเริ่มต้นจากเรื่องราวของ หลวงปู่คำคนิง ที่ผมได้ไปกราบท่านในโรงแก้วที่วัดครูหาสวรรค์ อุบลราชธานี ผมอยากทราบประวัติท่าน จึงสอบถามและได้ทราบว่าก่อนบวช ท่านเคยใช้ชีวิตเป็นชีปะขาว ชาวบ้านไปเจอท่านยืนนิ่งๆ อยู่ในป่าลึก มีจอมปลวกทำรังถึงหัวเข่า สภาพเหมือนคนตาย ชาวบ้านจึงช่วยกันนำร่างท่านออกมาเพื่อจะเผา แต่เมื่อวางท่านนอนลง ร่างกายท่านกลับอุ่นขึ้น ชาวบ้านคิดว่าท่านฟื้น จึงค่อยๆ จับตา เขย่าตัว เอาน้ำกรอกปาก แล้วท่านก็ลุกขึ้นนั่งได้ ท่านลืมตาขึ้นแล้วพูดว่า "พวกท่านยกมาทำไม มาจับต้องฉันทำไม พวกท่านเป็นเหมือนมาร เราจะยืนเป็นแต่มาจับเรานอนตาย" ชาวบ้านตกใจถามว่าหมายถึงอะไร ท่านบอกว่า กำลังยืนทำความเพียร บำเพ็ญอยู่ และวันพระนี้จะบรรลุธรรมแล้ว ภายหลังหลวงปู่คำคนิงจึงตัดสินใจบวชพระ เรื่องราว "ยืนเป็นนอนตาย" นี้ทำให้ผมนึกถึงความแปลกอัศจรรย์

นอกจากนี้ ผมยังมีประสบการณ์การขุดหาเป๊กตาเสือที่จังหวัดน่าน ตอนเด็กๆ ผมเคยอ่านหนังสือและจำประโยคหนึ่งได้ว่า "แต่ก่อนคนเรายังโง่ แต่เดี๋ยวนี้เราโง่กว่าแต่ก่อนหรือเปล่าก็ไม่รู้" เป๊กตาเสือที่ขุดได้เป็นก้อนผลึกสีดินเผาขนาดเท่ากำปั้น มีเปลือกหนาคล้ายหลังเต่า ภายในมีแก้วใสแข็งเท่าหินเล็กกว่าฟองไข่ คุณครูไม่ใหญ่บอกว่าบางอันเป็นแก้วคุณ ก่อนขุดต้องทำพิธีตั้งศาลเพียงตา สูงเท่าตาเรา วางของเซ่นไหว้ แล้วก็ช่วยกันขุด ลึกถึง 10 เมตร ได้มาจำนวนหนึ่ง แต่แปลกที่วันสุดท้ายมีฝุ่นลูกเห็บตกมา เรื่องนี้ก็เป็นอีกเรื่องที่ผมประทับใจ

ผมเล่าต่อถึงวัยเด็กว่า คุณยายของผมเป็นคนตาดี หูดี แข็งแรง เรียบง่าย ผมมาอยู่กับยายตั้งแต่อายุ 5 ขวบ คุณครูไม่ใหญ่ก็เคยอยู่กับยายเหมือนกัน ผมอยู่กับยายเพียง 2 คน ในบ้านไม้ 2 ชั้น บ้านทาสีน้ำมันสีเข้ม ดูทึมๆ น่ากลัว ปกติผมกับยายอยู่แต่ชั้นล่าง เจ้าของบ้านยังกลัวไม่กล้าขึ้นชั้นบน แต่บางครั้งผมก็จำเป็นต้องขึ้นชั้นบน ซึ่งมีห้องพระ ผมรู้สึกเหมือนมีสายตามากมายที่ไม่ใช่ตาคนจ้องมองมา เพื่อนๆ แถวบ้านไม่กล้ามาเล่นที่บ้านผม เพราะเห็นคนเดินไปมาในบ้านบ่อยๆ แต่ไม่ใช่คน คุณครูไม่ใหญ่เสริมว่าอาจเป็นเทพเทวันชั้นบนจุติลงมา ต่อมาเมื่อผมเรียนมัธยมต้น ยายบอกว่าบ้านหลังนี้สร้างคร่อมตอไม้ ทำให้เจ้าที่แรง ต้องทำพิธีถอนตอไม้ออกด้วยเวทมนตร์ ผมคิดว่าบ้านนี้ผีแรง ผีดุ

ยายผมจะบูชาข้าวพระทุกวันหลังหุงข้าวเสร็จ ใส่บาตรทุกเช้า กลางวันทำอาหารแจกเพื่อนบ้าน ใครมีเรื่องทุกข์ก็ปรึกษา ยายจึงเป็นที่รักนับถือของชาวบ้าน ยายยังเป็นหมอพื้นบ้านรักษาโรคด้วยคาถาอาคม ผมจำได้เรื่องคนป่วยเป็นฝีมายาย ยายจะดูฝี แล้วเอาปูนแดงจิ้ม เดินไปที่เสาบ้าน สวดคาถาพร้อมวนปลายนิ้วที่ทาปูนเป็นวงกลมเล็กๆ ที่เสา เสร็จแล้วก็เอาค้อนตอกที่เสาตำแหน่งที่วนปูนไว้ โป๊กเดียวเป็นการตอกหัวฝีออก วันรุ่งขึ้นคนป่วยมาบอกว่าฝีหายแล้วเพียงชั่วข้ามคืน คุณครูไม่ใหญ่ยืนยันเรื่องนี้ว่าหลวงพ่อทัตตชีโวก็เคยเล่าให้ฟังว่าตอนอายุ 16 เป็นฝีที่ขา ไปหาหลวงพ่อองค์หนึ่งที่ท่านนั่งสมาธิในถ้ำ หลวงพ่อองค์นั้นก็เอาปูนจิ้ม วนที่เสาเตียงซึ่งมีตะปูตอกเต็มไปหมด หาที่ว่างวนแล้วเอาค้อนตอก แล้วบอกเดี๋ยวก็หาย ซึ่งก็หายจริงๆ ในวันรุ่งขึ้น คุณครูไม่ใหญ่ยังเล่าถึงศาสตราจารย์แพทย์ท่านหนึ่งเป็นฝี ก็ไม่ผ่า แต่ใช้ยาฉีดที่ปรุงเองหลายเดือนก็หาย คุณครูไม่ใหญ่ยืนยันว่าเรื่องที่ผู้ส่งเคสเขียนมาว่ายายรักษาฝีได้นั้นเป็นจริง อีกเรื่องคือคนนิ้วขาดมาหายาย เอานิ้วที่ขาดมาด้วย ยายบอกให้เอานิ้วที่ขาดมาอยู่ด้วยกัน เอาผ้าขาวบางพันแผล สวดคาถา บอกเที่ยงก็หาย เป็นปกติ

วันใดฝนตกหนักลมแรง ยายจะเดินไปที่ระเบียงชั้นสอง เอาผ้าขาวม้าไปยืดแล้วโบกไปมา พร้อมร่ายเวทคาถา ฝนและลมแถวบ้านยายก็จะซาลงไปตกหนักที่อื่น บางครั้งยายพูดแปลกๆ เวลาฟ้าคะนองว่า คนมีฤทธิ์เขาประลองฤทธิ์กัน ยายจะเตรียมขนมขาวขนมแดง ดอกไม้ธูปเทียน ทำพิธีไหว้ครูปีละครั้ง แสดงว่าของทุกอย่างมีครู ยายเคยทำพิธีต่ออายุให้คนอื่นด้วยการปักเทียนในถาดดอกไม้แล้วสวดมนต์ เชื่อว่าคนนั้นจะอายุยืน และก็แปลกดี ยายเสียชีวิตด้วยโรคชราเมื่ออายุ 105 ปี

ผู้ส่งเคสเล่าเรื่องครอบครัวต่อ คุณพ่อเป็นชาวจีนไหหลำ นั่งเรือมาไทยกับเพื่อน แต่เอกสารสับเปลี่ยนกับเพื่อน ต่อมาเพื่อนกับพ่อเสียชีวิต ทำให้พ่อต้องใช้ชื่อเพื่อนตลอดชีวิต พ่อศรัทธาเจ้าแม่ แต่ไม่ห้ามแม่ไปวัดทำบุญ ต่างคนต่างไป พ่อเสียชีวิตด้วยโรคชราอายุ 85 ปี คุณแม่ชอบไปวัดทำบุญ เจ้าะเบียบ ดุ เพราะเคยเป็นครู แต่งงานกับพ่อมีลูก 7 คน แม่ลาออกจากครูมาเปิดร้านขายของชำ ค้าขายดีมาก สุขภาพแข็งแรงดีมาก ใส่บาตรหน้าบ้านทุกวัน รักษาอุโบสถศีลเสมอมา ปัจจุบันอายุ 75 ปี

เล่าถึงป้าของผม เป็นลูกพี่ลูกน้อง พ่อของป้าเป็นน้องชายตาผม เดิมชื่อสงวน แต่หลวงปู่ วัดปากน้ำ บอกว่าต้องชื่อญาณี คุณครูไม่ใหญ่ทันเห็นท่าน เป็นหนึ่งในนักรบปราบมารที่ทำวิชาในโรงงานกับหลวงปู่ เสียงท่านดี กังวาน คอยสั่งวิชาแก้ไขทุกข์มนุษย์ สั่งงานแก้เศรษฐกิจตกต่ำ ฝนไม่ตก ต้องตามฤดูกาล เจ็บป่วยไข้ ตอนนั้นผมอายุ 19 เพิ่งมาวัดใหม่ๆ ไม่เข้าใจ ถามคุณยายอาจารย์ ท่านบอกเขาสั่งงานทำวิชา เสียงนั้นคือ มหาอุบาสิกา มหารัตนอุบาสิกา ญาณี สิริโวหาร ป้าจึงใช้ชื่อญาณีที่หลวงปู่ตั้งให้ และหลวงปู่ได้จัดให้ป้าบวชชีเมื่อปี 2477 ท่านเข้าถึงวิชาธรรมกาย และเป็นแม่ชีที่ทำวิชาอยู่ในโรงงานกับหลวงปู่ ยุคเดียวกับคุณยายอาจารย์ ต่อมาสุขภาพท่านทรุดโทรม เสียชีวิตปี 2519 อายุ 61 ปี

ผู้ส่งเคสได้ทิ้งท้ายด้วยความรู้สึกส่วนตัวว่า รักและศรัทธาทุกคนในองค์กร แต่ไม่รู้สึกคุ้นเคยกับใครเลย และมักถูกเข้าใจผิดว่าเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ สงสัยว่าเคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาบ้างหรือไม่ อย่างไร

จากเรื่องราวและประสบการณ์ที่ได้พบเจอ ทำให้ผู้ส่งเคสมีคำถามมากมายที่อยากกราบเรียนถาม คุณครูไม่ใหญ่