EP.848 คิดไม่ออก

ผู้ส่งเคส เกิดที่กรุงเทพมหานคร คุณพ่อเป็นหนุ่มเมืองกาญจน์ ส่วนคุณแม่เป็นสาวโคราช ชีวิตในวัยเด็กของผู้ส่งเคสต้องเผชิญกับความวุ่นวายในครอบครัว เนื่องจากคุณพ่อดื่มเหล้าและเจ้าชู้มาก ทำให้คุณแม่มีปากเสียงรุนแรงกับคุณพ่อเป็นประจำ ในที่สุดเมื่อผู้ส่งเคสอายุได้เพียง 7 ขวบ คุณแม่ก็ทนไม่ไหวและขอหย่าขาดจากคุณพ่อ นี่เป็นผลพวงจากน้ำเมาที่ผู้ผลิตผู้จำหน่ายมักไม่รับผิดชอบต่อปัญหาของครอบครัว หลังจากการหย่า ผู้ส่งเคสและพี่ชายต้องอยู่กับคุณพ่อระยะหนึ่ง ก่อนจะย้ายไปอยู่กับคุณลุงคุณป้า ขณะเดียวกันคุณแม่ได้ไปเรียนต่อที่ประเทศอังกฤษ และได้พบรักกับหนุ่มชาวอังกฤษ ก่อนจะแต่งงานกันในปี พ.ศ. 2535 ต่อมาในปี พ.ศ. 2538 คุณแม่จึงได้รับผู้ส่งเคสและพี่ชายไปอยู่ด้วยกันที่ประเทศอังกฤษ

เมื่อย้ายไปอยู่ประเทศอังกฤษ คุณแม่และพ่อเลี้ยงได้ร่วมกันเปิดร้านอาหารไทยและผับที่เมือง Bristol ในช่วง 2-3 ปีแรก ธุรกิจไปได้ดีมาก แต่หลังจากนั้นก็เริ่มมีปัญหา พ่อเลี้ยงซึ่งเคยใจดีกลับเปลี่ยนไป เนื่องจากธุรกิจนำเข้าส่งออกรถเบนซ์และธุรกิจการบินถูกเพื่อนร่วมหุ้นโกงจนเกือบจะล้มละลาย ทำให้พ่อเลี้ยงเครียดหนัก ความเครียดนี้ทำให้พ่อเลี้ยงชอบด่าว่าผู้ส่งเคสและพี่ชายว่าเป็นคนโง่และไร้ประโยชน์ แม้คุณแม่จะพยายามห้ามก็ไม่เป็นผล บางครั้งพ่อเลี้ยงอารมณ์ไม่ดีก็ตะโกนด่าคุณแม่กลางร้านทั้งๆ ที่มีแขกเต็มร้าน วันหนึ่งความโมโหถึงขีดสุด พ่อเลี้ยงได้ทำร้ายข้าวของในร้าน และถึงขั้นผลักตู้ใส่แก้วไวน์หวังให้ล้มทับคุณแม่ แต่โชคดีที่คุณแม่ยันไว้ได้ทัน

คุณแม่ทนพ่อเลี้ยงไม่ไหวอีกต่อไป จึงตัดสินใจเดินออกจากร้านและขอหย่าทันที โดยไม่เอาเงินจากพ่อเลี้ยงแม้แต่บาทเดียว คุณแม่ต้องเผชิญความลำบากอย่างหนัก จากที่เคยเป็นเจ้าของร้านก็ต้องมาเป็นพนักงานในครัวของร้านเพื่อน ต้องขับรถไปกลับวันละ 2 ชั่วโมงเพื่อหาเงินมาเลี้ยงดูผู้ส่งเคสและพี่ชาย แม้จะลำบากแต่คุณแม่ก็ภูมิใจที่เลี้ยงลูกได้ด้วยลำแข้งของท่านเอง

ต่อมาคุณแม่ได้พบกับแฟนคนใหม่ ซึ่งเป็นนักเตะแต่ไม่มีเงินติดตัว ทั้งสองตกลงนำเงินเก็บของคุณแม่มาลงทุนเปิดร้านอาหารแห่งใหม่ที่เมือง Warrington ผู้ส่งเคสและพี่ชายรักน้าชายคนนี้มาก เสมือนพ่อแท้ๆ เพราะท่านใจดี ให้ทุกอย่างทั้งความอบอุ่นและสิ่งของเงินทอง เวลาทำผิดก็ไม่เคยตำหนิ

ในปี พ.ศ. 2546 เพื่อนของคุณแม่ซึ่งเป็นสามีภรรยาในวงการร้านอาหารไทยประสบปัญหาโดนหุ้นส่วนโกงและมีปัญหาวีซ่าจนสิ้นไร้ไม้ตอก ด้วยความใจบุญ คุณแม่จึงช่วยเหลือแก้ปัญหาให้ และรับเพื่อนทั้งสองพร้อมพนักงานมาอาศัยทำงานที่ร้านจนเริ่มตั้งตัวได้ เพื่อนของคุณแม่ได้ขอร้องให้คุณแม่ร่วมหุ้นครึ่งต่อครึ่งเปิดร้านอาหารที่เมือง Bath ผลปรากฏว่าร้านขายดีเกินคาด ธุรกิจเจริญรุ่งเรืองอย่างรวดเร็ว

อย่างไรก็ตาม ธุรกิจไปได้สวย แต่ชีวิตกลับไม่สวยงาม ไม่นานเพื่อนร่วมหุ้นก็เปลี่ยนไป ทั้งสองชอบพูดเหน็บแนมคุณแม่ ยุยงให้พนักงานมีปัญหากับลูกค้า ทำกับข้าวไม่อร่อย มีอคติ และไม่เคารพคุณแม่ เพื่อหวังจะบีบให้คุณแม่ออกจากความเป็นหุ้นส่วน คู่กรณีทั้งสองฝ่ายไม่ยอมคุยกัน โดยใช้ผู้ส่งเคสในฐานะผู้จัดการร้านเป็นตัวกลางรับปัญหา ทำให้ผู้ส่งเคสเครียดหนักมาก คิดไม่ตกว่าจะแก้ไขอย่างไร ในที่สุดผู้ส่งเคสจึงหาทางออกด้วยการดื่มเหล้าและเริ่มเล่นการพนัน โดยเฉพาะการพนันบอลออนไลน์ จากที่เริ่มหยิบยืมเงินในร้านเล็กน้อย หนี้สินก็พอกพูนเกินกว่าจะรับไหว จนต้องนำเงินกองกลางที่ใช้บริหารร้านที่เมือง Bath ไปชำระหนี้ถึง 5 ล้านบาท

เมื่อถึงจุดที่สำนึกผิด ผู้ส่งเคสได้สารภาพเรื่องทั้งหมดกับคุณแม่และหุ้นส่วน หุ้นส่วนของคุณแม่จึงได้โอกาสบีบให้คุณแม่ตัดสินใจขายหุ้นร้านที่เมือง Bath ได้สำเร็จ โดยมูลค่าหุ้นขณะขายคืนนั้นลดลงกว่าครึ่ง ทำให้คุณแม่ต้องขาดทุนถึง 5-6 ล้านบาท เพื่อใช้หนี้ให้ผู้ส่งเคส หลังจากเหตุการณ์นี้ ผู้ส่งเคสรู้สึกผิดและแย่มาก เหมือนติดหนี้คุณแม่และแฟนของคุณแม่ตลอดชีวิต คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่ามันก็จะเป็นอย่างนั้นถ้าทำอย่างนี้ เหตุการณ์ครั้งนี้รุนแรงถึงขั้นขึ้นศาลอาญาได้ หุ้นส่วนได้แจ้งตำรวจ ผู้ส่งเคสถึงกับบอกคุณแม่ว่าตนทำผิดหนักขนาดนี้ ขอให้แม่ส่งตำรวจมาดำเนินคดีได้เลย แต่คุณแม่กลับไม่คิดจะเอาผิด แถมยังให้อภัย ผู้ส่งเคสรู้สึกคิดถึงคุณแม่มาก

คุณครูไม่ใหญ่เมตตาให้ข้อคิดว่า ผู้ส่งเคสและพี่ชายที่กำลังบวชอยู่ในโครงการอบรมธรรมทายาทนานาชาติ รุ่นที่ 4 ที่สวนสุขสันโดษ เหลือเวลาในเพศสมณะอีกไม่นาน ให้ตั้งใจบำเพ็ญสมณธรรมให้เต็มที่ เพื่อตัวของเราจะได้เอาบุญนี้ให้คุณแม่ด้วย ท่านจะได้เกาะชายผ้าเหลืองไปสู่สุคติโลกสวรรค์ ถ้าสามารถนั่งเห็นพระภายในได้ บุญจะถึงพ่อแม่เต็มเปี่ยมทีเดียว ให้ตั้งใจบำเพ็ญสมณธรรมให้ดี

เหมือนบุญบันดาล ตั้งแต่ปลายปี พ.ศ. 2547 คุณแม่เริ่มรู้จักหมู่คณะที่วัดเจริญภาวนาแมนเชสเตอร์จากกัลยาณมิตร แม้จะมีปัญหามาก คุณแม่ก็หาเวลาไปปฏิบัติธรรมอยู่บ่อยๆ นี่ถูกหลักวิชชา และถวายภัตตาหารเพลไม่เคยขาดเลยตั้งแต่เปิดวัดจนถึงทุกวันนี้ร่วม 2 ปี กว่า นี่คือพระทานบารมีที่หย่อน จึงทำให้ชีวิตเป็นอย่างนี้ นอกจากนี้ คุณแม่ยังตัดสินใจจัดพิธีเทเหล้าที่ร้านอาหารเมือง Warrington เพื่อเลิกยุ่งเกี่ยวกับธุรกิจสุราและบุหรี่อีกต่อไป คุณแม่ไม่อยากให้ผู้ส่งเคสเข้าคุก แต่อยากให้เข้าวัดไปบวชแทน จึงปกป้องผู้ส่งเคสไม่ให้มีประวัติอาชญากรรมซึ่งจะทำให้บวชไม่ได้

ส่วนพี่ชายของผู้ส่งเคส หลังจากคุณแม่ได้รู้จักหมู่คณะแล้ว พี่ชายก็ติดตามไปทำบุญและปฏิบัติธรรมอยู่เสมอ จนตัดสินใจบวชธรรมทายาทรุ่นที่ 33 ที่วัดพระธรรมกาย อย่างไรก็ตาม พี่ชายเกือบไม่ได้บวช เพราะ 1 เดือนก่อนหน้านั้นมีอาการปวดท้อง แพทย์เอกซเรย์พบว่าปอดหายไปข้างหนึ่ง ซึ่งเกิดจากอาการปอดรั่ว ต้องเจาะน้ำจากปอดและพักร่างกาย พี่ชายยังเกือบเสียชีวิตจากอุบัติเหตุ เรื่องมีอยู่ว่าพี่ชายกับแฟนขับรถกลับจากงานสังสรรค์ประเภทเมาแล้วขับ คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าขนาดเหลือปอดข้างเดียวยังเมา เลิกเถอะลูก ไม่เช่นนั้นจะไปมหานรก รถขับไถลไปชนแผ่นเหล็กที่กั้นไหล่ทางด้วยความเร็ว 200 กม./ชม. รถเสียหายยับเยิน แหม มันก็สมกับเหตุแล้วนะ แต่ตัวพี่ชายกับแฟนกลับไม่เป็นอะไรเลย เป็นเรื่องมหัศจรรย์ที่พี่ชายห้อยพระผงหลวงปู่ พระมงคลเทพมุนี รุ่นทองด้วย คุณครูไม่ใหญ่ตำหนิว่าห้อยพระ โดยเฉพาะมีหลวงปู่อยู่กับตัวแล้วไปดื่มได้อย่างไร ไม่มียางอายหลวงปู่เลย เสียศักดิ์ศรีหมด เพราะฉะนั้นให้เลิกเสีย

ในปีนี้เอง ผู้ส่งเคสและพี่ชายได้ตัดสินใจเข้ามาบวชที่วัดพระธรรมกายในโครงการอบรมธรรมทายาทนานาชาติ รุ่นที่ 4 ซึ่งเป็นการบวชครั้งแรกของผู้ส่งเคส แต่การบวชครั้งนี้ก็ไม่ได้ง่ายอย่างที่คิด ข้อแรก คุณแม่ประสบปัญหาการเงินอย่างหนักถึงขนาดไม่มีเงินจ่ายค่าเครื่องบินให้ลูกมาบวชที่เมืองไทย แต่โชคดีที่สาธุชนผู้มีบุญที่วัดเจริญภาวนาแมนเชสเตอร์ช่วยออกค่าเดินทางให้ ข้อสอง จากอุบัติเหตุของพี่ชาย ทำให้พี่ชายต้องไปรายงานตัวกับศาลทุกสัปดาห์ กว่าจะครบเดือนกันยายน ดังนั้นถ้าจะบวช พี่ชายต้องลองขอกับทางราชการให้ยกเลิกการรายงานตัวให้เร็วขึ้น พี่ชายให้เหตุผลต่อศาลไปตรงๆ ว่าจะไปบวช ศาลก็มีคำสั่งอนุมัติยกเลิกการรายงานตัวในวันที่ 6 กรกฎาคม นี่คืออานิสงส์ที่เห็นชัด ขณะนี้ทั้งผู้ส่งเคสและพี่ชายได้เป็นพระภิกษุสมดังใจแล้ว กำลังดื่มด่ำรสแห่งธรรมอยู่ ณ สวนสุขสันโดษ เพื่อการเข้าถึงธรรมตามมโนปณิธานหลวงพ่อ เป็นพระแท้ เชิดชูพระพุทธศาสนา วิชาธรรมกายให้เด่นเป็นสง่าคู่โลกต่อไป ตอนนี้ผู้ส่งเคสก็ซาบซึ้งกับคำว่า "เราเกิดมาสร้างบารมี" แล้ว

ผู้ส่งเคสได้เล่าถึงคุณยายของตนเองซึ่งเสียชีวิตเมื่ออายุ 76 ปี ท่านเป็นคนอบอ้อมอารี เคยขายเหล้าและของป่า แต่ก็เข้าวัดทำบุญอยู่เสมอ ก่อนเสียชีวิต คุณยายเล่าว่าเห็นเทวดาและราชรถมารับ แม้เสียชีวิตมือท่านก็ยังอุ่น ไม่แข็ง และมีใบหน้าที่ยิ้มแย้ม

จากเรื่องราวทั้งหมด ผู้ส่งเคสจึงมีคำถามเพื่อขอความเมตตาจากคุณครูไม่ใหญ่: