EP.756 กอดเลยไม่ต้องอาย ก่อนไม่มีแม่ให้กอด

ผู้ส่งเคสเป็นนักเรียนโรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ด้วยความรู้สึกสงสาร คุณอาคนที่ 2 ของตัวเองอย่างที่สุด และทนไม่ได้ที่ต้องเห็นคุณอาตกอยู่ในความขมขื่น หาทางออกไม่ได้ ด้วยเหตุนี้ ผู้ส่งเคสจึงตัดสินใจส่งเรื่องราวนี้มาเป็นเคสสตั้ดดี้ เพื่อค้นหาคำตอบในเชิงกฎแห่งกรรม ซึ่งผู้ส่งเคสเชื่อมั่นว่าคำตอบนี้จะเป็นแสงสว่างที่จะช่วยให้คุณอาพบทางออกที่ดีที่สุด

เรื่องราวเริ่มต้นที่คุณอาคนที่ 2 ของผู้ส่งเคส ท่านเกิดในครอบครัวที่ยากจน ทำให้มีโอกาสทางการศึกษาน้อย จบเพียงชั้น ป.4 คุณอาเป็นผู้หญิงซื่อ ๆ ไม่มีลักษณะผู้นำ หลังจากแต่งงานมีลูกสามคน เป็นชายสอง คนเล็กเป็นหญิง คุณอาได้ทุ่มเทเลี้ยงดูลูกเป็นอย่างดี ไม่ว่าจะยากดีมีจนเพียงใด ก็ทั้งรักและทะนุถนอม ส่งเสริมลูก ๆ ให้เรียนจบปริญญาตรีได้ทั้งสามคน

ทว่า ในช่วง 6 ปีให้หลัง ไม่ทราบว่าเป็นเวรเป็นกรรมอะไร คุณอาต้องมีปากเสียงทะเลาะกับลูกชายคนโตและลูกสาวคนเล็กอย่างรุนแรงเกือบทุกวัน บางทีก็วันละหลาย ๆ ครั้ง ลูกคนโตและคนเล็กถึงกับเกลียดคุณอา ซึ่งเป็นแม่ผู้มีพระคุณอย่างที่สุด แถมยังต่อว่าพ่อของตัวเองที่ไปเลือกผู้หญิงแบบนี้มาเป็นภรรยา และว่าแม่ไม่น่าเกิดมาเป็นแม่แบบนี้เลย คำพูดเหล่านี้สร้างความปวดร้าวให้ผู้เป็นแม่ที่รักลูกมากอย่างแสนสาหัส ลูก ๆ ด่าว่า ถากถาง ตวาด ตะคอกแม่ต่อหน้าลูกจ้างในบ้านอยู่สารพัด ทำให้ลูกจ้าง 5-6 คนไม่เกรงใจคุณอา ถ้าแม่ใช้ลูกจ้างทำอะไร ลูกจ้างก็ไม่ยอมทำ หากแม่แสดงความคิดเห็น ลูกสองคนก็จะตะคอกเสียงดังว่า ใครใช้ ออกความเห็น ไม่รู้เรื่องแล้วอย่าพูด เรียกได้ว่าแม่พูดอะไรก็ผิดไปหมด และจะถูกดูถูกว่าโง่ เรียนน้อย บางครั้งขณะมีปากเสียง ลูกถึงกับพูดข่มขู่ว่าจะเอาน้ำแกงเดือด ๆ ราด และด่าแม่ด้วยคำหยาบที่ไม่น่าเชื่อว่าจะออกมาจากปากลูก เช่น ไอ้เข้ การกระทำทั้งหมดนี้เกิดจากวิบากกรรมเก่าของแม่ กรรมใหม่ของลูก และกิเลส

ที่น่าเศร้าคือ แม้จะมีการทะเลาะรุนแรงเพียงใด สามีของคุณอาก็ไม่เคยห้ามปรามลูก ๆ แถมยังให้ท้ายลูกเสียอีก บางครั้งคุณอาทนไม่ไหว พยายามพูดให้ลูกหยุด บอกให้ระวังจะตกนรก ลูกกลับสวนกลับทันควันว่า แล้วตัวเองจะได้ขึ้นสวรรค์หรือไง การโต้เถียงยิ่งรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ หากลูกไม่พอใจ ก็จะอาละวาดเตะทำลายข้าวของที่เป็นของแม่ เช่น พัดลมที่แม่ใช้ประจำจนคอหัก แล้วก็ปล่อยให้แม่นั่งทำงานทนร้อนอยู่คนเดียว สมาชิกในครอบครัวไม่มีใครห่วงใยคุณอาเลย เวลาออกไปทานข้าวนอกบ้าน คุณอาก็ถูกทิ้งไว้คนเดียว พอกลับมาก็ไม่เคยซื้ออาหารมาให้ แต่กลับซื้อมาฝากลูกจ้างแทน คุณอาต้องร้องไห้บ่อยครั้ง บางทีร้องจนไม่มีน้ำตา ยิ่งเจ็บปวดเมื่อคนที่ทำคือลูกแท้ ๆ ที่รักมากกว่าชีวิต คุณอาจึงต้องทนทุกข์จมน้ำตาเรื่อยไป

เมื่อคุณอาคนที่ 2 ทุกข์หนักขนาดนี้ จึงโทรไประบายกับคุณอาคนที่ 3 ของผู้ส่งเคส คุณอาคนที่ 3 จึงแนะนำให้เอาธรรมะเป็นที่พึ่ง และแอบติดจานดาวธรรมให้ แต่ลูก ๆ และสามีคุณอาคนที่ 2 ไปเปิดเจอโดยบังเอิญ ก็อาละวาดด่าคุณอาคนที่ 2 ครั้งใหญ่ และห้ามไม่ให้ดูอีก คุณอาคนที่ 2 จึงต้องแอบดู หาโอกาสดูได้น้อยมาก

คุณอาคนที่ 3 เป็นน้องสาวที่สนิทที่สุดของคุณอาคนที่ 2 เป็นที่ระบายความทุกข์ที่ไว้ใจที่สุด ท่านไม่ค่อยรวย และมักเครียดแทนพี่สาว แต่โชคดีที่คุณอาคนที่ 3 เป็นคนมีธรรมะ เข้าใจเรื่องบุญ เพราะศึกษาธรรมะมากกว่าคนอื่น และยังไม่แต่งงาน ทำให้ไม่มีภาระครอบครัว ช่วงแรกที่คุณอาคนที่ 3 มาวัดพระธรรมกายใหม่ ๆ มักป่วย อาเจียน เวียนหัว ไม่สบายทุกครั้ง จนคนรอบข้างบอกว่า ถ้ามาแล้วต้องป่วยก็ไม่ต้องมาดีกว่า คุณอาคนที่ 3 จึงอธิษฐานขอต่อคุณยายอาจารย์ให้หาย อัศจรรย์มาก ท่านหายจริง ๆ และไม่เป็นอีกเลย ทำให้มาวัดได้อย่างต่อเนื่อง

คุณปู่ของผู้ส่งเคสเป็นคนใจบุญ ชอบทำบุญตามที่ลูกชวน เคยป่วยเส้นเลือดหัวใจตีบ หลังทำบายพาสอยู่ต่อได้ 10 ปี จากนั้นหกล้ม ศีรษะกระแทก เลือดออกในสมอง อาการทรุดหนักเข้า ICU ช่วงนี้ผู้ส่งเคสชวนสร้างพระธรรมกายประจำตัว นิมนต์พระอาจารย์ไปรับปัจจัยถึงโรงพยาบาล หลังถวายเพียง 2 คืน คุณปู่มีอาการเพ้อ เห็นองค์พระสีทอง จากนั้นอาการดีขึ้นมากอย่างน่าประหลาดเหมือนเปลวเทียนวูบสุดท้าย อยู่ต่อมาได้อีก 6 วัน ให้เวลาทำภาวนา ก่อนเสียชีวิต คุณอาคนที่ 3 ไปขอขมาลาโทษ คุณปู่หลั่งน้ำตาและจากไปอย่างสงบด้วยวัย 82 ปี

คุณย่าของผู้ส่งเคสขยันทำบุญตามประเพณี ชอบไหว้เจ้ามาก ช่วงสุดท้ายป่วยเป็นอัมพฤกษ์ 6 ปี คุณอาคนที่ 3 ดูแลอย่างใกล้ชิด คุณย่าจากไปด้วยวัย 60 ปี

ตัวผู้ส่งเคสเองเป็นพี่สาวคนโต มีน้องชายหนึ่งคน ทั้งสองเกิดมาในครอบครัวที่เพอร์เฟกต์ เพียบพร้อม สุขสบาย เพราะพ่อแม่สร้างทุกอย่างไว้ให้แล้ว มีหน้าที่เดียวคือเรียนหนังสือ จนกระทั่ง ม.3 เริ่มมีอาการเบื่ออาหาร ทานข้าวไม่ได้ อาเจียน ทรมาน จนหมดแรงต้องเข้าโรงพยาบาล หมอหาสาเหตุไม่พบ จึงสรุปว่าเป็นโรคเครียด แต่ผู้ส่งเคสบอกว่าเดิมไม่ได้เครียด แค่อาเจียนกับเบื่ออาหาร พอหมอบอกว่าเป็นเครียดก็เลยเครียดตาม จนเข้ามหาวิทยาลัย ปี 1 ได้ทำกิจกรรมชมรมพุทธ อาการเครียดก็หายเป็นปลิดทิ้ง ทานข้าวได้ดี แม้การเรียนหนักและเครียดกว่าเดิมมาก แถมยังเป็นประธานชมรมพุทธในปี 4 ก็ไม่เครียดเลย หลังเรียนจบก็มาเป็นอุบาสิกาที่วัด ได้รับบุญดูแลเรื่องคนมาตลอด ดูแลน้อง ๆ ชมรมพุทธกว่า 50 สถาบัน เป็นพี่เลี้ยงบัณฑิตแก้ว มีน้องในความดูแลหลักร้อย

ผู้ส่งเคสได้ทำหน้าที่กัลยาณมิตรให้ครอบครัว จนทุกคนเข้าใจวัด ทำบุญทุกบุญที่ชวน และดู DMC แต่ช่วงหลังคุณแม่ไม่ค่อยยอมนั่งสมาธิ บ่นปวดขา นอนไม่หลับ ผู้ส่งเคสอธิบายว่าเป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ เมื่อชวนทำบุญ แม่ก็ทำทุกบุญ ผู้ส่งเคสรู้ว่าแม่รักมาก ตัวเองก็รักแม่มากเช่นกัน ต่างกันจากกรณีของคุณอาคนที่ 2 ยังจำช่วงที่ประทับใจระหว่างแม่กับลูกได้ดี อ้อมกอดแม่...อากาศไม่อาจผ่าน