EP.868 แก้วตาดวงใจ

ผู้ส่งเคสท่านนี้เป็นลูกพระธรรมชาวลาวจากนครซิดนีย์ ประเทศออสเตรเลีย ท่านดำเนินชีวิตเยี่ยงคนทางโลกทั่วไป จนกระทั่งเมื่อประมาณ 20 ปีที่แล้ว ท่านได้รู้จักกับวัดพระธรรมกายที่ประเทศไทยผ่านกัลยาณมิตร. ตั้งแต่นั้นมา ท่านก็สนใจการปฏิบัติธรรมมาก และรู้สึกว่าความสุขภายในที่ขาดหายไปได้หวนคืนมา. ท่านเริ่มเปิดบ้านของตัวเองเป็นบ้านกัลยาณมิตรเพื่อชวนเพื่อน พี่น้อง ชาวไทย ชาวลาว มานั่งสมาธิทุกอาทิตย์ต้นเดือนตั้งแต่ปี 2535 หลังงานกฐินคุณยาย. ต่อมาเมื่อจำนวนคนสนใจมากขึ้น บ้านเริ่มคับแคบลง จึงช่วยกันรวบรวมปัจจัย หาที่ ก่อตั้งศูนย์ปฏิบัติธรรม. เมื่อวัดขยายจานดาวธรรมในโอเชียเนีย ท่านก็ได้ติดช่อง DMC ที่บ้าน และติดตาม Case Study ทำให้เข้าใจกฎแห่งกรรมมากขึ้น. ปัจจุบันผู้ส่งเคส เกษียณอายุราชการแล้ว และมีอาชีพเป็นผู้นำบุญ สร้างบุญทุกบุญ เป็นพี่เลี้ยงโครงการปฏิบัติธรรมนานาชาติของวัดพระธรรมกาย นครซิดนีย์ประจำทุกเดือน และยังรับบุญพิเศษแปล Case Study ร่วมกับเพื่อนสนิท.

ผู้ส่งเคสเกิดที่เมืองสวรรณเขต ประเทศลาว. เมื่ออายุ 19 ปี ท่านสอบชิงทุนไปเรียนต่อปริญญาตรีที่ประเทศฝรั่งเศส. ขณะเรียนอยู่ ท่านคบหากับชายหนุ่มคนหนึ่งและตัดสินใจแต่งงานกัน. หลังจากแต่งงานได้ 2 ปี มีกลุ่มนักศึกษาลาวในฝรั่งเศสชวนให้กลับไปช่วยเหลือประเทศชาติ. ผู้ส่งเคสและสามีจึงตัดสินใจกลับประเทศลาว. ท่านได้เข้าทำงานที่กระทรวงการคลัง โดยวุฒิปริญญาตรีของท่านเทียบเท่าระดับดุษฎีบัณฑิต. สามีท่านได้เข้าทำงานที่กระทรวงอุตสาหกรรม. อยู่ลาวได้ไม่ถึงปี สามีก็ทนความเหงาไม่ไหว. จึงตัดสินใจอพยพไปตั้งรกรากที่ประเทศที่ 3 คือออสเตรเลีย ตั้งแต่ปี 2520. การตัดสินใจออกจากประเทศลาวครั้งนี้ ต้องเดินทางออกนอกประเทศอย่างเงียบๆ นั่งเรือแจวเล็กๆ ข้ามแม่น้ำโขงเวลากลางคืนเพื่อข้ามมาฝั่งไทย. ในขณะที่นั่งเรือข้ามฟาก ผู้ส่งเคสเห็นขอบเรือปริ่มน้ำมาก กลัวเรือจม จึงเปลี่ยนใจออกจากเรือไปแอบนั่งสมาธิริมตลิ่ง ใกล้ๆ เรือลำนั้น เพื่ออธิษฐานขอให้พระช่วย. หลังอธิษฐานจิต จึงลงเรือใหม่และเดินทางมาถึงฝั่งไทยได้อย่างปลอดภัย. ที่ศูนย์พักพิงในไทย ผู้ส่งเคสได้ติดต่อน้องสาวสามีที่ออสเตรเลีย ซึ่งได้ดำเนินการให้ท่านและสามีย้ายมาอยู่ออสเตรเลียได้.

เมื่อมาถึงออสเตรเลีย ผู้ส่งเคสได้งานทำเป็นข้าราชการกระทรวงศึกษาธิการ และเป็นล่ามทั่วไปที่กระทรวงสาธารณสุขรัฐนิวเซาท์เวลส์. ช่วงหนึ่งของชีวิต ท่านมีโอกาสเป็นล่ามให้ผู้หญิงคนหนึ่งที่ตั้งใจจะทำแท้งลูกของตัวเองเพราะปัญหาเศรษฐกิจ. ขณะนั้นผู้ส่งเคสยังไม่รู้เรื่องกฎแห่งกรรม จึงรู้สึกสงสารและเห็นใจเธอมาก และไม่ได้ห้ามการทำแท้ง แต่ไปเป็นล่ามให้ผู้ประสานงาน. ปัจจุบันท่านทราบเรื่องกฎแห่งกรรมแล้วและหมั่นสร้างแต่คุณงามความดี.

บิดาของผู้ส่งเคสเกิดที่เมืองอัตตปือ ประเทศลาว ย้ายมาทำงานที่สวรรณเขตและได้พบรักกับมารดาของผู้ส่งเคสที่นั่น. บิดาเป็นข้าราชการใจดี สอนให้ซื่อสัตย์ พอใจในสิ่งที่ตนมี ช่วยเหลือผู้อื่น. ท่านสูบบุหรี่จัด มีปัญหาสุขภาพ หมอสั่งห้ามท่านก็ทำตาม. ก่อนเสียชีวิต ท่านหายใจไม่ออก ต้องเข้า ICU และเสียชีวิตเมื่ออายุ 82 ปี. มารดาผู้ส่งเคสมีลูก 8 คน รักลูกทุกคนดังแก้วตาดวงใจ ท่านเป็นคนใจบุญ ชอบทำบุญ เป็นประธานกฐินและทำบุญตามวัดต่างๆ. ท่านสอนลูกให้ทำความดี. ท่านมีโรคประจำตัวคือเบาหวานและความดัน คืนหนึ่งหลังจากกินยาและเข้านอน ท่านก็หลับไปไม่ฟื้นขึ้นมาอีกเลย. ในงานศพมารดา น้องสาวคนที่ 7 อธิษฐานให้มารดากลับมาเกิด. ต่อมาน้องสาวฝันถึงมารดาว่าจะมาอยู่ด้วย และคลอดบุตรชาย. หลานชายคนนี้เมื่อยังเล็กมักคลานไปชี้ที่รูปมารดาผู้ส่งเคส. ปัจจุบันหลานชายอายุ 5 ขวบ. วันหนึ่งหลานชายพูดกับน้องสาวคนที่ 8 ของผู้ส่งเคสด้วยคำพูดของมารดาผู้ส่งเคสสมัยมีชีวิตอยู่ และที่แปลกคือหลานชายปกติพูดภาษาอังกฤษ แต่กลับพูดภาษาลาวได้. ทำให้ทุกคนเข้าใจว่ามารดาผู้ส่งเคสกลับมาเกิดเป็นหลานชายคนนี้.

น้องเขยของผู้ส่งเคสเป็นชาวลาวเช่นกัน มีนิสัยเอื้อเฟื้อเผื่อแผ่ ชอบช่วยเหลือญาติและคนยากจน. เขาเสียชีวิตเมื่ออายุ 49 ปี โดยนอนหลับแล้วไม่ตื่นเช่นเดียวกับมารดาผู้ส่งเคส. ผู้ส่งเคสและน้องสาวได้สร้างพระธรรมกายประจำตัวและทำบุญกฐินในชื่อของบิดาและมารดา และทำบุญทุกบุญอุทิศกุศลไปให้ท่าน. ผู้ส่งเคสและลูกก็ได้สร้างพระธรรมกายประจำตัวให้น้องเขยด้วย.

ผู้ส่งเคสมีอาการปวดคอมานานกว่า 8 ปี เป็นอุปสรรคในการปฏิบัติธรรม. เวลาทำสมาธิรู้สึกเหมือนคอไม่มีแรงและเอียงไปข้างหนึ่ง. ผู้ส่งเคสมีลูกสาวคนเดียวอายุ 26 ปี เคยไปปฏิบัติธรรมและช่วยงานวัด. ปัจจุบันห่างวัดไปแต่เริ่มกลับมาวัดมากขึ้น. ผู้ส่งเคสสงสัยเรื่องสายบุญของพี่น้องบางคนที่ยังไม่เข้าวัดและความไม่สามัคคีในหมู่พี่น้อง. และอยากทราบเรื่องราวของเพื่อนนักสร้างบารมีที่ช่วยแปล Case Study ด้วย.