EP.895 ม่วยหายช้ำ

ผู้ส่งเคส ได้มีโอกาสเข้าวัดครั้งแรกในงานกฐินจักรพรรดิเมื่อปีพุทธศักราช 2547 ในวันนั้น ผู้ส่งเคส ได้ถวายปัจจัยแด่หลวงพ่อเป็นครั้งแรก และเมื่อได้เห็นหลวงพ่อ ก็รู้สึกอยากจะมาสร้างบารมีกับหลวงพ่อเป็นอย่างมาก การมาร่วมงานกฐินในวันนั้นสร้างความปีติใจอย่างยิ่ง พอกลับไปถึงบ้าน รุ่งเช้า ผู้ส่งเคสก็ได้เจออานุภาพของหลวงปู่สด

เรื่องมีอยู่ว่า ผู้ส่งเคส ได้เช่าบ้านสองชั้นราคาเดือนละ 5,000 บาทเพื่อเปิดร้านขายของ ในวันนั้นเป็นวันที่เจ้าของบ้านจะมาเก็บค่าเช่า แต่ในตู้เซฟมีเงินอยู่เพียง 1,000 กว่าบาท ซึ่งไม่พอค่าเช่าอย่างแน่นอน ในขณะที่เจ้าของบ้านกำลังนั่งรอเงิน ผู้ส่งเคส ได้พยายามถ่วงเวลาโดยแกล้งไขกุญแจตู้เซฟเอ๊ะอ๊ะ แต่ก็ไม่ให้เสียเวลา โดยในใจก็นึกถึงพระเดชพระคุณหลวงปู่ และท่องสัมมาอะระหัง นึกในใจว่า "หลวงปู่ช่วยลูกด้วย" ทำเช่นนี้หลายครั้ง จู่ๆ เจ้าของบ้านก็เอ่ยปากซื้อรองเท้าในร้าน ซึ่งปกติไม่เคยมาซื้อของที่ร้านเลย การซื้อรองเท้าครั้งนี้ได้เงินดีมาก ได้รวม 3,000 กว่าบาท เมื่อรวมกับเงินในตู้เซฟ 1,000 กว่าบาท ก็ได้เป็นเงิน 5,000 บาทพอดีสำหรับเป็นค่าเช่าบ้านอย่างหวุดหวิด เหตุการณ์นี้ทำให้ ผู้ส่งเคส ยิ่งรักและศรัทธาหลวงปู่มากยิ่งขึ้น

เรื่องราวชีวิตของผู้ส่งเคสเริ่มต้นด้วยเรื่องราวของพ่อ พ่อเกิดที่เมืองจีนในยุคที่มีความเชื่อและปฏิบัติโหดร้าย หากคลอดลูกเป็นผู้หญิงก็อาจถูกเอาขี้เถ้ากรอกปากให้ตาย ซึ่งผู้ส่งเคสได้ยินเรื่องนี้มาตั้งแต่เด็กและไม่เคยคิดว่าจะเป็นจริง นึกว่าเป็นเพียงคำขู่ แม้ว่าในเคสนี้ พ่อของผู้ส่งเคสจะไม่ได้ถูกทำเช่นนั้น แต่เมื่อพ่อคลอดออกมาก็ถูกนำไปทิ้งที่ถังขยะ โชคดีที่มีหญิงคนหนึ่งที่ยังไม่ได้แต่งงานมาพบเข้า และเก็บพ่อไปเลี้ยง เธอเรียกพ่อว่า "ย่า" ชีวิตตอนเกิดใหม่ของพ่ออยู่ใน "วิมาน" กระทัดรัดพอดีตัวที่ถังขยะ

เมื่อเกิดสงครามขึ้นที่เมืองจีน ย่า (ผู้ที่เก็บพ่อมาเลี้ยง) และพ่อจึงอพยพมาอยู่ที่เมืองไทย ในยุคนั้นมองไปทั่วโลกแล้วเห็นว่าเมืองไทยดีกว่า ต่อมาย่าก็ได้แต่งงานกับคุณปู่ ทั้งสองช่วยกันทำมาหากินจนมีลูกของตัวเอง 3 คน เป็นชาย 2 หญิง 1 ซึ่งทำให้ความช้ำใจที่เดิมไม่มีลูกนั้น "ม่วยหายช้ำ" แต่ต่อมาต้องช้ำอีกครั้งเมื่อปู่เสียชีวิต ย่าจึงต้องลำบากเลี้ยงลูกๆ มาจนโตเพียงลำพัง เพราะปู่เสียชีวิตไปก่อน

ส่วนพ่อของผู้ส่งเคส ชอบเล่นการพนันและสูบบุหรี่มาก พ่อกับแม่ของผู้ส่งเคสได้มาพบกันและปิ๊งกันที่โรงพยาบาล เพราะต่างคนต่างไปรักษาตัวที่นั่น คุณครูไม่ใหญ่ให้ข้อคิดว่า บางทีสิ่งที่คิดว่าโชคร้ายก็อาจกลายเป็นโชคดีได้ ต่อมาทั้งสองก็แต่งงานกันจนมีลูก 6 คน ผู้ส่งเคสเป็นลูกคนที่ 5 ลูกคนโตเสียชีวิตตั้งแต่ยังอยู่ในท้อง ส่วนลูกคนสุดท้องยกให้พยาบาลไป คนแรกจากตาย คนสุดท้องจากเป็น หลังจากเสร็จภารกิจมีลูก 6 คน พ่อกับแม่ก็แยกทางกัน พ่อได้นำลูกที่เหลืออยู่ 4 คนไปให้อาผู้หญิง (ลูกสาวของย่า) เลี้ยง ส่วนพ่อกับแม่ต่างก็แยกย้ายกันไปมีครอบครัวใหม่ พ่อมีลูกกับภรรยาใหม่ 2 คน พ่อไม่ชอบทำบุญ และภายหลังทราบข่าวว่าพ่อเปลี่ยนศาสนาจากพุทธเป็นคริสต์ พ่อทำธุรกิจหลายอย่างแต่ไม่ประสบความสำเร็จเลย ล่าสุดทำธุรกิจบ้านจัดสรรก็ถูกฟ้องล้มละลาย แต่หนีคดีไปอยู่ที่ภาคใต้ และไม่ได้ข่าวคราวอีกเลยเกือบ 10 ปีแล้ว

ผู้ส่งเคส และพี่น้องอาศัยอาผู้หญิงเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็กๆ ส่งให้เรียนหนังสือ แต่พี่ชายคนที่ 3 ของผู้ส่งเคสไม่ยอมเรียนหนังสือ เรียนมาแค่ ป.6 แล้วก็เลิก เพราะติดเพื่อนและติดการพนันในวัยรุ่น พออายุประมาณ 20 ปี ก็ไปทำอาชีพค้าปลาอยู่ที่จังหวัดศรีสะเกษ ไปได้ไม่นานก็ประสบอุบัติเหตุรถปิกอัพประสานงากัน พี่ชายก็เสียชีวิตทันทีขณะอายุได้ 20 ปี ก่อนเสียชีวิต พี่ชายอยากบวชมาก ได้เอ่ยปากขออาผู้หญิงบวช แต่อาผู้หญิงไม่ค่อยเชื่อเรื่องบุญ นิยมการไหว้เจ้ามากกว่า จึงบอกว่าครอบครัวเป็นคนจีน ไม่ต้องบวชหรอก คุณครูไม่ใหญ่ให้ข้อคิดว่าจริงๆ แล้วผู้ชายทุกคนควรบวช พี่ชายจึงไม่ได้บวชตามที่ตั้งใจ

พี่สาวคนโตของผู้ส่งเคสน่าสงสารมาก ตั้งแต่เล็กช่วยอาและย่าทำงานทุกอย่าง เรียนแค่ ป.4 ก็ต้องออกจากโรงเรียนมาช่วยย่าขายของจนโตเป็นสาว ช่วงหลังๆ ผู้ส่งเคสเข้ามาเรียนต่อและทำงานที่กรุงเทพฯ มัวแต่เครียดอยู่กับชีวิตตัวเองจึงไม่ค่อยได้สนใจรับรู้ทุกข์สุขของพี่สาว พี่สาวพยายามโทรมาหาหลายครั้งเพื่อระบายความทุกข์ ปรึกษาว่าอยากไปจากบ้านหลังนี้ แต่อยู่ข้างนอก ผู้ส่งเคสไม่คิดว่าความทุกข์ของพี่สาวจะสาหัสมาก จึงได้แต่ปลอบให้ทนอยู่ ต่อมา ผู้ส่งเคส ก็ได้รับข่าวว่าพี่สาวผูกคอตาย ขณะนั้นอายุ 30 กว่า แต่ยังไม่เสียชีวิตทันที เป็นเจ้าหญิงนิทราอยู่ 1 ปีจึงเสียชีวิต

ตัวผู้ส่งเคสเองเกิดมาตัวเล็ก มีผิวไม่สวย ลักษณะคล้ายแผลเป็นที่ถูกไฟไหม้ ตอนอายุประมาณ 13 ปี มีคนทักว่าโตขึ้นจะมีแต่คนเกลียด ผู้ส่งเคสสังเกตว่าก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ ทั้งที่ไม่เคยทำอะไรให้ใคร คุณครูไม่ใหญ่ตั้งข้อสังเกตว่าแค่ผิวไม่สวยคนก็รังเกียจได้ ชีวิตในวัยเด็กถึงแม้จะถูกพ่อแม่ทอดทิ้ง แต่ก็ไม่ได้ลำบากเรื่องความเป็นอยู่ เพราะอาผู้หญิงเลี้ยงดูเป็นอย่างดี แม้ไม่ใช่หลานในสายเลือดก็ตาม แต่มีความทุกข์เรื่องที่ถูกรังแก ทุบตี ทำร้ายเป็นประจำจากอาผู้ชายคนโต ซึ่งเป็นลูกชายคนโตของย่า ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าเขาไม่ชอบหน้าตนเองและจะโดนอยู่คนเดียว ทำให้เกลียดและกลัวอาผู้ชายคนนี้มาตลอด

ต่อมา ผู้ส่งเคส มีโอกาสได้เข้ามาศึกษาต่อที่มหาวิทยาลัยรามคำแหง คืนหนึ่งประมาณสองทุ่ม ขณะอ่านหนังสือสอบกับเพื่อน ผู้ส่งเคส เกิดอาการง่วงจึงหลับไป ฝันว่าเห็นผู้ชายรูปหล่อ ผิวสีดำ นุ่งโจงกระเบนสีแดง ไม่ใส่เสื้อ ยืนอยู่ที่ประตู ยืนยิ้มหวานให้ ในฝันไม่รู้สึกกลัวเลย จึงส่งยิ้มหวานตอบ แต่ทันใดนั้นก็สะดุ้งตื่นเพราะถูกเพื่อนปลุกด้วยท่าทีตระหนกตกใจ เพื่อนบอกว่าผู้ส่งเคส ร้องกรี๊ดเสียงน่ากลัวมาก เมื่อเล่าความฝันให้เพื่อนฟัง เขายิ่งกลัวมากขึ้น เหตุการณ์ความฝันนั้นผ่านไปเป็นปี

แล้วก็เกิดอุบัติเหตุขึ้นกับผู้ส่งเคส ขณะเดินอยู่ในมหาวิทยาลัย มีรถคันหนึ่งถอยมาชนจนล้มลง แขนติดอยู่กับล้อรถและถูกลากไป จนมีคนมาบอกให้เจ้าของรถหยุด แต่เจ้าของรถคันนั้นก็หายตัวไปเลย ผู้ส่งเคสจึงต้องเสียค่ารักษาพยาบาลเองเกือบหมื่นบาท

หลังเรียนจบ ผู้ส่งเคส ได้เข้าทำงานในบริษัทที่กรุงเทพฯ และได้พบกับหนุ่มรูปหล่อชาวอังกฤษที่มาติดต่องานที่บริษัท เขาเข้ามาจีบและบอกว่าเป็นโสด คบหากันดูใจกันอยู่เป็นปีจึงตกลงใจอยู่ด้วยกัน แต่พอผู้ส่งเคสตั้งท้อง เขาก็เพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเขามีครอบครัวและมีภรรยาแล้ว คุณครูไม่ใหญ่แสดงความแปลกใจในความ "เก่ง" ที่เพิ่งนึกออกตอนนั้น ผู้ส่งเคสจึงตัดสินใจเลิกและหนีจากเขามา ไม่ติดต่อกลับไปอีกเลยเพราะโกรธมากที่เขาหลอก

ช่วงที่ตั้งท้อง ผู้ส่งเคส พยายามนั่งสมาธิทุกวัน จนใกล้คลอดก็นั่งไม่ไหว ช่วงนั้นฝันว่าใส่สร้อยทอง 2 เส้น เส้นหนึ่งมีพระ อีกเส้นไม่มีพระ จู่ๆ สร้อยทั้ง 2 เส้นก็หลุดจากคอ กำลังจะหล่นลงทะเล แต่เอื้อมมือคว้าไว้ทันทั้ง 2 เส้น และนำมาสวมที่คอ ต่อมาก็คลอดลูกออกมาเป็นผู้หญิงคนเดียว

เมื่อลูกสาวอายุได้ 7 เดือน อาผู้หญิงก็ขอให้ผู้ส่งเคสกลับไปอยู่เป็นเพื่อนที่บ้าน เพราะญาติและพี่ชายที่อยู่ด้วยเสียชีวิตไปแล้ว ผู้ส่งเคส ก็ตกลง แต่พออยู่ไป อาผู้หญิงก็ไม่ใช่อาที่ใจดีเช่นก่อน เพราะชอบไปจับนกกระจอก เล่นไพ่ เล่นหวยเป็นประจำ ที่สำคัญคืออาไม่ชอบวัดพระธรรมกายเลย ได้รับข่าวไม่ดีจากสื่อ ถ้าเพื่อนคนไหนมาวัด อาจะสั่งห้ามไม่ให้คบ ผู้ส่งเคสจึงสร้างบารมียากมาก จะทำบุญหรือนั่งสมาธิก็ต้องแอบทำ มาวัดก็ต้องแอบมา หากอารู้ก็จะด่าๆๆ ไป 7 วันไม่ยอมเลิก ผู้ส่งเคสเคยคุกเข่ากราบเท้าขอร้องให้เลิกด่า แต่อาก็ยังด่า บางครั้งก็ทำร้ายร่างกาย เครียดมากจนเพื่อนกลัวว่าผู้ส่งเคสจะฆ่าตัวตายเหมือนพี่สาว

ในที่สุด ผู้ส่งเคส ก็ทนไม่ไหว จึงคิดจะหนีและเตรียมการไว้อย่างดี แต่พอถึงวันจริงก็หวาดใจกลัวอาจับได้ จึงลังเลว่าจะไปดีหรือไม่ไปดี คุณครูไม่ใหญ่ถามว่าไปไหม และบอกว่าถ้าอยู่ก็โดนด่า ผู้ส่งเคส คิดว่าอยากมาวัด ในที่สุดก็ตัดสินใจว่าไปดี

จนถึงวันหนึ่ง ซึ่งเป็นวัน full moon จันทร์เต็มดวง วันลอยกระทง ผู้ส่งเคสจึงทำทีไปเที่ยวงานที่วัดข้างบ้าน และพาลูกสาววัย 2 ขวบกว่าไปด้วย ขณะอยู่ในงานเวลาประมาณ 23.00 น. จู่ๆ ลูกสาววัย 2 ขวบกว่าของผู้ส่งเคส ก็พูดพร้อมกับมองไปที่ท้องฟ้าว่า "แม่ๆ เทวดา" คุณครูไม่ใหญ่แก้ไขว่าไม่ใช่เทวดา ลูกสาวบอกว่า "แม่ๆ พระจันทร์เต็มดวงด้วย" คุณครูไม่ใหญ่บอกว่าจันทร์เต็มดวงคือ "หลวงปู่" แล้วลูกสาวก็พูดว่า "แม่ๆ หลวงปู่ หลวงปู่" ผู้ส่งเคสมองตามแต่เห็นเพียงพระจันทร์ แต่ลูกสาวก็ยืนยันว่าเห็นหลวงปู่ เหตุการณ์นี้ทำให้ ผู้ส่งเคส มีกำลังใจ คิดว่ามีสัญญาณที่ดี คงหนีพ้นแน่ หลวงปู่ต้องไม่ทอดทิ้งแน่นอน ผู้ส่งเคสจึงอธิษฐานว่าหลวงปู่ช่วยลูกหนีพ้น คืนนั้นผู้ส่งเคสก็หนีสำเร็จ และไปลอยกระทงด้วยความสุขสดชื่น