EP.914 ถ้ามึงทำกูก็ทำมั่ง

ผู้ส่งเคสเป็นลูกหลานแท้ๆ ของหลวงปู่ ผู้ค้นพบวิชาธรรมกาย รู้สึกซาบซึ้งในพระคุณของคุณครูไม่ใหญ่ที่เมตตาให้มีการก่อสร้างอนุสรณ์สถานบนผืนแผ่นดินรูปดอกบัว ด้วยความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเห็นอนุสรณ์สถานสร้างเสร็จสมบูรณ์ในขณะที่ยังมีชีวิตอยู่ ซึ่งความรู้สึกนี้ก็เป็นความรู้สึกร่วมกับลูกหลานหลวงปู่อีกหลายๆ ท่าน แม้บางท่านจะด่วนจากไปก่อนในวัย 93 ปี ผู้ส่งเคสจึงได้เรียบเรียงเรื่องราวและคำถามต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับบุคคลในสายบุญนี้มาเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่ ด้วยความตั้งใจที่จะสร้างบุญบารมีตามติดหมู่คณะไป.

เรื่องราวเริ่มต้นจากความปีติยินดีของผู้ส่งเคสที่เป็นลูกหลานแท้ๆ ของหลวงปู่ ที่ได้เห็นคุณครูไม่ใหญ่เมตตาดำเนินการก่อสร้างอนุสรณ์สถานบนผืนแผ่นดินรูปดอกบัว ความรู้สึกอยากเห็นอนุสรณ์สถานเสร็จสมบูรณ์นี้เป็นความรู้สึกของลูกหลานหลวงปู่อีกหลายท่านเช่นกัน แม้บางท่านจะจากไปก่อนวัยอันควรในวัย 93 ปี ก่อนที่งานจะเสร็จ ซึ่งหากไม่โดนเบรกไว้ อนุสรณ์สถานก็คงเสร็จไปนานแล้ว

หนึ่งในผู้ที่จากไปคือ ป้าชุบ ซึ่งเป็นลูกของเพื่อนสนิทของหลวงปู่ และเป็นเพื่อนรักกับ ป้าละออ พี่สาวของลุงหลอม ป้าชุบเป็นผู้เคารพศรัทธาหลวงปู่มาก เคยช่วยงานศพโยมแม่ของท่าน ทำขนมถวาย และทำบุญกับท่านมาตลอด เมื่อทราบว่าลุงหลอมกับป้าละออเพื่อนรักจะบริจาคที่ดินสร้างอนุสรณ์สถานถวายหลวงปู่ ป้าชุบก็รีบพูดขึ้นทันทีว่า "ถ้ามึงทำ กู ก็ทำมั่ง" ป้าชุบถวายที่ดินด้วยความปีติและเฝ้ารอวันที่จะเห็นอนุสรณ์สถานสำเร็จด้วยความเร่งวันเร่งคืน แต่ด้วยวัยที่ล่วงเลยถึง 93 ปี ท่านก็ล้มป่วยและเสียชีวิตไป

ป้าชุบไม่ได้แต่งงาน จึงมาอยู่กับน้องชายและช่วยเลี้ยงลูก ทำให้รักหลานทุกคน ยกเว้นหลานสาวคนที่ 3 ที่ท่านเกลียดมาก ถึงกับพูดว่า "กู ละเียดมึงจังเลย" เพราะหลานคนนี้เป็นคนพูดตรงๆ ไม่เข้าหูท่าน ทำให้เวลาไปไหน ป้าชุบจะไม่พาหลานคนนี้ไปด้วย และแบ่งของให้น้อยกว่าคนอื่น ครั้งหนึ่งป้าชุบไปดูหมอ หมอดูบอกว่าบั้นปลายชีวิตจะได้หลานคนนี้ดูแล ป้าชุบโมโหมากถึงกับด่าหมอดู แต่สุดท้ายก็เป็นจริง หลานสาวคนที่ 3 ได้รับป้าชุบไปอยู่ด้วยและเลี้ยงดูประดุจมารดาแท้ๆ นานกว่า 20 ปี จนท่านสิ้นลม แม้หลานคนนี้จะรู้ว่าป้าชุบเกลียดตน แต่ก็ไม่เคยโกรธตอบ กลับเลี้ยงดูด้วยความรัก จนป้าชุบใจอ่อนและหันมารักหลานคนนี้เช่นกัน.

ป้าชุบมีเหลนคนหนึ่งที่รักมาก ปัจจุบันอายุ 10 ขวบ แต่พิการขาซ้ายเดินไม่ได้ตั้งแต่เกิด ต้องผ่านการผ่าตัดหลายครั้งแต่ก็ยังเดินไม่ได้ หนำซ้ำเด็กคนนี้ยังกำพร้า เพราะถูกพ่อแม่นำมาทิ้งไว้ที่กองขยะตั้งแต่แรกคลอด แต่โชคดีที่สามีของหลานสาวคนที่ 3 ไปเจอเข้าจึงเก็บมาเลี้ยง น่าแปลกที่ทุกคนในบ้านตกหลุมรักเด็กคนนี้และดูแลอย่างดีที่สุด.

อีกท่านคือ ยายย้อม เป็นน้องสาวของป้าชุบและน้าสะใภ้ของผู้ส่งเคส เดิมเป็นคนตระหนี่ที่สุดในครอบครัวและไม่เชื่อพระ แต่หลังจากอนุญาตให้ลูกสาวไปนั่งสมาธิที่สวนบัว ยายย้อมก็ถามลูกสาวว่าเห็นอะไรบ้างจากการปฏิบัติธรรมแนวหลวงพ่อวัดปากน้ำ ลูกสาวเล่าประสบการณ์ภายใน ความสุขจากการเข้าถึงดวงธรรมและองค์พระ แถมยังขออนุญาตยายย้อมนำสร้อยคอทองคำ 2 บาทมาถวายหล่อรูปหลวงปู่ เมื่อฟังดังนั้น ยายย้อมก็เชื่อและเกิดปีติมาก ยายย้อมบอกลูกสาวว่าสร้อยทองที่คอใช้แล้ว ให้เอาทองแท่งใหม่ 2 บาทไปถวายดีกว่า ยายย้อมเดินทางมาวัดพร้อมครอบครัวเป็นครั้งแรก และเมื่อเห็นคุณครูไม่ใหญ่ก็เกิดความศรัทธาอย่างบอกไม่ถูก จากนั้นยายย้อมก็กลายเป็นกำลังหลักในการชวนคนในครอบครัวมาทำบุญที่วัดพระธรรมกายเป็นประจำ ท่านหล่อรูปหลวงปู่ให้คนในครอบครัวรวม 30 องค์ เป็นประธานกฐิน เป็นกำลังสำคัญในการรวบรวมแผ่นดินบ้านเกิดหลวงปู่ และยังถวายที่ดินของตัวเองสร้างอนุสรณ์สถานด้วย.

ชีวิตรักของยายย้อมก็เปี่ยมสุขกับสามีที่รักยิ่งคือ ตาปาน ซึ่งเป็นน้าแท้ๆ ของผู้ส่งเคส ทั้งสองรักกันมากดุจลมหายใจเข้าออก เหมือนสวรรค์กำหนดมาให้อยู่เพื่อกันและกัน เปรียบเสมือนเรือบรรทุกรักที่ล่องไปไม่หวั่นต่อแรงคลื่นลม ทั้งสองไม่เคยห่างกันเลยตลอดชีวิตคู่ เว้นแต่ครั้งที่ต่างผลัดกันไปนั่งสมาธิ 7 วันที่เชียงใหม่ ตาปานรักยายย้อมมาก ไม่เคยคิดเผื่อใจให้หญิงอื่น แม้มีสาวให้ดอกไม้ ก็รับมาด้วยไมตรีแต่ก็นำมาฝากยายย้อมที่บ้านทุกครั้ง และเล่าที่มาที่ไปให้ฟังด้วยความบริสุทธิ์ใจ เพื่อแสดงว่ามีหัวใจดวงเดียวให้ยายย้อมเท่านั้น จนกระทั่งถึงช่วงบั้นปลายชีวิต ตาปานล้มป่วยด้วยอาการเหนื่อยมาก ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่เปรียบเปรยว่าเหนื่อยจากการ "วิ่งอยู่ในหัวใจยายย้อมตลอดเวลา" ในที่สุดความตายก็พรากทั้งสองจากกันไป ยายย้อมเสียใจมากและเพียรสร้างบุญอุทิศให้ตาปานไม่ขาด จนกระทั่งตัวเองล้มป่วยและเสียชีวิตในวัย 78 ปี.

อีกท่านคือ ป้าเสมอ หลานสาวของหลวงปู่ มีความรักและศรัทธาในหลวงปู่มาก รู้สึกปีติยินดีที่เห็นคุณครูไม่ใหญ่เริ่มสร้างวิหารและอนุสรณ์สถานหลวงปู่อย่างจริงจัง ท่านเกิดปฏิศรัทธาและอยากได้บุญใหญ่กับหลวงปู่ จึงกำลังคิดและดำเนินการอำนวยความสะดวกเรื่องที่ดินเพื่อสร้างอนุสรณ์สถานถวายหลวงปู่ คุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่า ท่านจะเป็นราชินีที่ดินแน่นอน.

นี่คือเรื่องราวเบื้องต้นที่ผู้ส่งเคสได้รวบรวมมาเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่ ซึ่งมีคำถามหลายประเด็นดังที่จะสรุปต่อไป.