คุณยายอาจารย์ มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง : หน้า 19/224

แต่ถ้อยคําแห่งความ ไปว่า “แม่ไม่ได้ว่าพ่ออย่างนั้นหรอก” หวังดีนั้นกลับเป็นผลร้ายต่อท่าน เพราะพ่อหันมาโกรธคุณยาย แทน และแช่งให้หูหนวก ๕๐๐ ชาติ คำแช่งของพ่อติดอยู่ในจิตใจอันละเอียดอ่อนของคุณ ยายนับแต่นั้นมา เพราะคุณยายรู้สึกว่าคำให้พรของพ่อแม่นั้น ศักดิ์สิทธิ์ สามารถส่งผลดีจริงตามที่ท่านพูดได้ ส่วนคำสาป แช่งก็คงต้องศักดิ์สิทธิ์เช่นกัน กลัวจะส่งผลร้ายจริงตามที่แช่ง ไว้ คุณยายจึงตั้งใจว่า จะขออโหสิกรรมต่อพ่อในยามที่พ่อใกล้ จะละโลกตามธรรมเนียมที่เคยเห็นมา เพราะหากไปขอขมาใน เวลาที่พ่อยังแข็งแรงอยู่ พ่ออาจจะย้อนโกรธเป็นไฟขึ้นมาอีก ก็เป็นได้ หลังจากนั้นไม่นานพ่อก็ล้มป่วยลง พ่อป่วยหนักหลาย เดือน ถึงกับต้องป้อนข้าวกันทุกวัน ลูกๆ จะผลัดเปลี่ยนหมุน เวียนกันมาดูแลพ่อ จนกระทั่งเช้าวันที่เป็นวาระสุดท้ายของพ่อ หลังจากที่คุณยายป้อนข้าวพ่อแล้ว ท่านก็เข้าครัวไปกินข้าว แล้วพายเรือออกไปดูต้นข้าวที่กำลังออกรวงอยู่เต็มท้องนาตาม ปกติ 69 คุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง