อุบัติเหตุและการฟื้นฟู : หน้า 31/90

ก่อนประสบอุบัติเหตุ คุณนวรัตน์ อัจนานุบาล บอกกับตัวเอง อย่างมีความสุขว่า “อีกไม่กี่วันแล้วสินะ ที่เราจะได้ไปนั่งสมาธิที่สวน พนาวัฒน์” แต่สุดท้ายเธอต้องไปนอนโรงพยาบาลแทน เพราะขณะที่ เธอขับมอเตอร์ไซค์จะไปเอาชุดขาวที่บ้านคุณแม่ในอำเภอลับแล มีวัยรุ่น ๒ คน ซ้อนมอเตอร์ไซค์กันมา แล้วซิ่งฝ่าไฟแดงพุ่งมาชนรถเธออย่างจัง จนเธอกระเด็นตกจากรถ หัวกระแทกบาทวิถีหมดสติ เลือดนองพื้น คอพับ จนใคร ๆ พากันคิดว่าเธอคอหักตายไปแล้ว ไม่นานนักรถ ป่อเต็กตึ๊งก็นำร่างของเธอส่งโรงพยาบาลอุตรดิตถ์ ส่วนนักซิ่ง ๒ คน คงตกใจ หายต๋อมไปเลย ช่วงที่หมดสติ คุณนวรัตน์ฝันว่าอยู่ในห้องที่มืดสนิท แล้วอยู่ ๆ ก็มีแสงสว่างเป็นจุดเล็กนิดเดียวปรากฏขึ้น เธอวิ่งไปที่แสงนั้น เพราะ อยากออกจากความมืด ทันใดนั้นมีเสียงพูดขึ้นว่า “จะไปไหนลูก” เธอมองไปก็เห็นคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจันทร์ ขนนกยูง แต่กายของท่านใสเหมือนน้ำ เธอตอบคุณยายไปว่า “จะไปที่จุดสว่าง นั้นค่ะ” แล้วก็ออกวิ่งต่อไป แต่คุณยายรีบห้ามว่า “ไปไม่ได้ลูก มาทางนี้” แล้วคุณยายก็กระชากข้อมือข้างซ้ายของเธออย่างแรงจนรู้สึก ถึงกายเนื้อ เธอจึงได้สติและพบว่าตัวเองอยู่ในห้องไอซียู ตอนนั้นเธอ กำลังสะลึมสะลือ มึน ๆ ยังลืมตาไม่ได้ ซึ่งเป็นอาการที่สมองถูก กระทบกระเทือนจนระบบการสั่งงานเสียไป เมื่อรู้สึกตัว สิ่งแรกที่คุณนวรัตน์นึกถึง ก็คือเหรียญปราบมาร ที่ห้อยอยู่ที่คอ และในขณะที่เธอนอนอยู่นั้น จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงพระ สวดมนต์ และมีเสียงจากข้างในบอกว่า “ช่วย “สัมมา อะระหัง” หน่อย” mo