ข้อความต้นฉบับในหน้า
พระจันทร์วันเพ็ญ ๑ ๕๓
พระคุณหลวงพ่อดูแลการก่อสร้างสภาธรรมกายสากลหลัง
ใหญ่ ระยะเริ่มแรกของการก่อสร้างเป็นการสร้างฐานราก
พื้นที่ก็เฉอะแฉะ มีแต่โคลนเลน
อาตมาและคณะทำงานกันหามรุ่งหามค่ำ เพราะ
ต้องให้ทันงานเทฐานราก ไม่ค่อยได้นั่งสมาธิ ในใจมีแต่
เรื่องงาน ตอนกลางคืนก็นอนคิดว่าเราอยู่ทางโลกก็ทำงาน
โยธา มาบวชเป็นพระก็ต้องทำงานโยธาอีก แต่ถ้าไม่บวช
ก็จะทํางานโยธาได้ดี และสะดวกกว่าเป็นพระมาก จะเป็น
พระหรือเป็นโยมดีหนอ ?
รุ่งเช้า คุณยายอาจารย์ก็มาอีก โดยมีโยมพี่อารี
พันธุ์ขับรถพาคุณยายมา แต่กว่าจะมาถึงก็ต้องลุยโคลนเลน
เฉอะแฉะ ทางเป็นหลุมเป็นบ่อ เจิ่งนองไปด้วยน้ำ
พอคุณยายอาจารย์ลงจากรถ ท่านก็เอาสมุดบันทึก
เอาไว้จดบันทึกการทำงาน และขนมต่างๆ มาถวายพระ
ธรรมโยธาทุกรูป แล้วคุณยายก็พูดว่า
“ท่าน ท่าน อย่าสึกนะ ช่วยหลวงพ่อ ช่วย
ยายสร้างวัดนะ”
อาตมาก็อึ้ง ไม่รับปากท่าน ท่านก็พูดอยู่ประโยค
เดียวนี้ถึง ๓ ครั้ง และมองหน้าอาตมา อาตมาจึงรับปาก
ท่าน พอรับปากท่านแล้ว ท่านจึงขอตัวกลับ