การประพฤติพรหมจรรย์ของพญานาค : หน้า 47/80

ซึ่งเกลื่อนกล่นไปด้วยนางนาคมาณวิกาจำนวนมาก และล้วนสวยสดงดงามทั้งนั้น การจะ ประพฤติพรหมจรรย์นั้นยาก ก็เลยมาจําศีลอยู่บนพื้นโลกมนุษย์ใต้ล่าน้ำโขง ซึ่งท่านปรารถนาจะ ให้ใครเห็นหรือไม่เห็นก็ได้ด้วยอานุภาพของท่าน พญานาคนี้เมื่อไปเป็นผู้ปกครอง ย่อมได้รับการ บำรุงบำเรอ เอาอกเอาใจอย่างดีจากนางนาค การที่ตัดใจออกมาถือศีลได้ ต้องถือว่าแรงดึงดูด จากความเลื่อมใสพระสัมมาสัมพุทธเจ้าที่เห็นในวันนั้นมีอานุภาพมาก เมื่อระลึกนึกถึงวันนั้น ใจ จึงหลุดจากนิวรณ์ หลุดจากกามฉันทะชั่วคราว แม้นางนาคมาณวิกาจะงดงามแค่ไหน จะบำรุง บำเรออย่างไรก็เฉย เปลี่ยนอารมณ์จากเรื่องเพศ มานึกถึงพระ นึกถึงพระพุทธเจ้าพระบรม ศาสดาที่ท่านเสด็จมาวันนั้น พอหวนระลึกนึกถึงวันนั้นทีไรปลื้มมาก โอ้ ไม่เคยเห็นใคร มี อานุภาพขนาดนั้น ที่เสด็จลงมาจากสวรรค์นั้น แล้วเห็นทั่วถึงกันหมดทั้งมนุษย์เทวดาและภูมิ ของอบาย และการเห็นนั้นก็แปลกทีเดียวไกลเหมือนใกล้ เหมือนเปิดท้องฟ้าออกไป แล้วมีจอฟ้า จอยักษ์เกิดขึ้น มองทะลุเห็นสวรรค์ชั้นต่างๆ เรียงรายกันมาถึงโลกมนุษย์มองทะลุลง ไปเห็นภูมิของอบายถึงมหานรกขุมต่างๆ แล้วพอมองไปทางไหน ก็จะเห็นภาพดูดเข้ามาในระยะ ใกล้ที่สบายตาและชัดเจน เหมือนตาเราติดกล้องส่องทางไกลที่ปรับเลนส์อย่างดี ไกลแค่ไหนก็ เหมือนใกล้ด้วยพุทธานุภาพอันเป็นอจินไตยที่เกิดจากการสั่งสมบุญบารมีของพระองค์มายาวนาน การเปิดโลกให้เห็นทั่วถึงพร้อมกันหมดทั้งนรก สวรรค์และอบายเป็นพุทธานุภาพ เมื่อพระองค์ หมดกิเลสบรรลุอนุตรสัมมาสัมโพธิญาณแล้ว ทำให้เกิดสิ่งนี้ขึ้นมา จะมีอยู่เพียงครั้งเดียวในชีวิต ของการเป็นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าแต่ละพระองค์ แล้ววันนั้นไม่ใช่มนุษย์ทั่วโลกเห็นกันหมดนะ เห็นเฉพาะผู้มีบุญที่สังกัสสะนคร ซึ่งอยู่ในเมืองสาวัตถี ในรัศมีแค่ ๓๖ โยชน์เท่านั้น แล้วมนุษย์ที่ เห็นวันนั้นก็มีหลายประเภท คือ ผู้ที่เลื่อมใสก็มี เฉยๆ ก็มี ไม่เลื่อมใสก็มี ที่เลื่อมใสมากก็เห็นมาก ที่เฉยๆ ก็เห็นหย่อน ลงมา ที่ไม่เลื่อมใสก็เห็นมั่งไม่เห็นมั่ง แต่พวกมีตาทิพย์กาย ละเอียดเขามองเห็น เพราะฉะนั้นมนุษย์เห็นเฉพาะจุดตรง นั้นแล้ว ณ ตรงนั้นพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระองค์ใดบังเกิด ขึ้น ก็จะเสด็จลงมาที่สังกัสสะนครนี่แหละ เพราะเป็นเมืองที่ เป็นเนิน สามารถเห็นได้รอบทิศ มีจารึกของ ภิกษุฟาเรียน kalv amitra.org