กำเนิดความเชื่อการนับถือผี : หน้า 59/92

กำเนิดความเชื่อการนับถือผี เซ่นไหว้ผี ทำไมคนเราจึงเกิดมาต่างกัน ทำไม บาง คนจึงต้องไปเกิดในหมู่บ้านที่มีคนนับถือผีเลี้ยงผี ที่ไปเกิดตรงนั้นเพราะมีวิบากกรรมหลายอย่าง เช่น ทำทานมาน้อย มีความตระหนี่ อวดดื้อ ถือดีจัดจนเป็นนิสัย เลยทำให้ไปเกิดใน หมู่บ้านชาวป่าที่นับถือผีมีการฆ่าสัตว์เซ่นไหว้ผี ตามความเชื่อถือของบรรพบุรุษ ที่จริงการฆ่าสัตว์ใหญ่สัตว์เล็กเซ่นไหว้ผี นั้นเป็นเพราะความไม่รู้ว่าจะไปพึ่งอะไรในยาม ที่มีทุกข์ เช่น เจ็บไข้ได้ป่วยก็ไม่รู้สาเหตุมาจาก อะไร ก็เลยคิดว่าผีทำ จึงทำการเซ่นไหว้ผี ซึ่ง บางทีก็หาย บางทีก็ไม่หาย ที่หายเพราะว่า โรคมีน้อยกับหมดกรรม จึงคิดว่าผีช่วย จิตก็ หมกมุ่นอยู่กับเรื่องผีๆ ตายแล้วก็กลายไปเป็น ผีบ้าง ปีศาจบ้าง ก็หมุนเวียนวนกันอยู่อย่างนี้ ซึ่งแต่เดิมก็ไม่ได้รู้ว่ามีผีหรือไม่มี เมื่อมี ความทุกข์ก็คิดว่าผีแกล้ง จะต้องเซ่นไหว้ แล้วผีจะช่วย นานวันเข้าเมื่อนับถือผีแล้ว ใจก็ ผูกพันอยู่กับผี ตายแล้วก็ไปเป็นผี ต่อมาจึง กลายเป็นเลี้ยงผีจริง แต่เดิมผียังไม่มี แต่คิดว่ามี พอคิดว่ามีใจก็ไปผูกพันกับความไม่รู้ตรงนี้ เอาของมาเซ่นไหว้ แล้วยิ่งบังเอิญเซ่นแล้ว หายป่วย ก็เซ่นไหว้ด้วยการฆ่าสัตว์ทำ ปาณาติบาตเข้าไปอีก ก็ยิ่งเห็นผิดเข้าไปอีก พอตายไปแล้ววิบากกรรมทำให้ไปเกิดเป็น ผีอยู่แถวนั้น เมื่อความเชื่อสืบทอดมาถึงชนรุ่นหลัง คราวนี้ก็ได้นับถือผีจริงๆ แต่ผีก็ไม่ได้ช่วยอะไร เพราะตัวเองก็ลำบาก อดๆ อยากๆ ต่อมาผู้ที่ ตายก็กลายเป็นผี มีผีบางตนไปพบกับวิทยาธร ก็ขอเรียนมนตร์เรียนไสยเวท ซึ่งส่วนมากมัก จะเรียนเพื่อมุ่งทำลายล้างกันเป็นส่วนใหญ่ ก็จะมีวิชาพวกนี้ มากระซิบข้างหู ให้ทำอย่าง นั้น อย่างนี้ แล้วก็เลยนับถือสืบๆ กันต่อๆ กัน เรื่อยมา เพราะฉะนั้น คนที่ถูกผีเข้า ผีสิง หรือ เกิดในครอบครัวนับถือผี จะพ้นจากกรรม พวกนี้ได้ ต้องเลิกนับถือผี แล้วให้ตั้งมั่นใน พระรัตนตรัย ทําบุญทุกบุญ ทั้งทาน ศีล ภาวนา ให้สม่ำเสมอจนตลอดชีวิต ก็จะพ้นจากกรรม เหล่านี้ได้ เพราะใจผูกพันกับอะไรก็จะไปอยู่กับสิ่ง นั้น ผูกพันกับคนก็ไปอยู่กันคน ผูกพันกับสิ่งของ ผูกพันกับสัตว์ ผูกพันกับวิชา หรือผูกพันกับ สิ่งที่ตัวนับถืออย่างไร มันก็จะไปอยู่อย่างนั้น เพราะฉะนั้นพระสัมมาสัมพุทธเจ้าพระองค์จึง สอนให้ไม่ยึดมั่นถือมั่น ไม่ให้ผูกพันกับสิ่งใดที่ ไม่เป็นสาระแก่นสาร แต่ให้มาผูกพันกับ พระรัตนตรัย เพราะพระรัตนตรัยเท่านั้นที่ เป็นที่พึ่งที่ระลึกที่แท้จริง