การเผชิญหน้ากับกรรมและการหาที่พึ่ง : หน้า 79/92

แทง ตัวหุ่นพรุนไปหมดเลย ยังมีตะปู ผมผีพราย แป้งกลิ่นเอืยนๆ หมอไสยเวทก็ร่ายมนตร์ แล้วก็เผาหุ่น น่าแปลกว่าเผาแล้วกลายเป็นเลือด อีกครั้งหนึ่ง ผมเจ็บปวดทั่วร่างกาย และตรงหัวใจเหมือนเข็มทิ่มแทง หมอไสยเวทมาทำพิธีให้ โดยให้ผมปั้นแป้งเป็นแผ่นเท่าฝ่ามือ วางไว้หน้าท้อง หมอร่ายมนตร์สักพักเอาแผ่นแป้งออกปรากฏว่ามีตะปูเป็นสนิมคดๆ งอๆ ติดมาด้วย เขาบอกว่าเป็นตะปูจากโลงศพ ผมอึ้งไปเลย ต่อมาผมถูกกิ้งกือกัด แพ้พิษมันเกือบเอาชีวิตไม่รอด ปกติกิ้งกือไม่กัด ใคร ถึงกัดก็ไม่ปางตายเหมือนผม ผมก็แปลกใจว่าทำไมมันจ้องแต่ผม แม้แต่ในบ้าน ที่นอนก็ไม่เว้น ถึงขนาดปืนช่องลมดิ่งพสุธามาหาผม ผมก็คิด ว่ามันแก้แค้นหรือถูกส่งมาโดยไสยเวท ผมแสวงหาคนมาแก้ครั้งแล้วครั้งเล่า ทำให้ชีวิตวนเวียนกับ หมอไสยเวท คนทรง เขาแนะนำให้ทำอะไรเอาหมด เช่น ยกศาลพระภูมิ ยกจนเต็มรอบบ้าน จนกลายเป็นหมู่บ้านศาลพระภูมิ จริงๆ แล้วผมก็เบื่อ แต่เพื่อความสบายใจก็ทำต่อไป แต่ผมไม่ถือ โกรธผู้ที่กระทำกับผม คิดว่าเป็นกรรมเก่าของผมเอง ไม่คิดแก้แค้น เพราะ ไม่อยากผูกเวรกันอีกต่อไป การสู้กับสิ่งที่เราไม่รู้ มันน่ากลัวนะครับ ผมเสียเวลาไปนานเพราะ ผมต้องการที่พึ่ง จึงต้องแสวงหา ยิ่งแสวงหาก็ยิ่งห่าง เพราะหาผิดที่ จึง ไม่ค่อยเจอที่พึ่งที่แท้จริง กระทั่ง พ.ศ.๒๕๔๑ ผมได้มาเจอวัด เจอหลวงพ่อ ได้สร้างพระธรรม กายประจำตัว สิ่งนี้ก็ซาๆ ไป อาการป่วยดีขึ้น ผมเลิกหาหมอไสยเวท และ คนทรง ยึดพระรัตนตรัยเป็นที่พึ่ง ผมเจอของจริงแล้วไม่ต้องดิ้นรนแสวงหา แบบผิดๆ อีกต่อไป ได้ทําบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้คู่กรรมเหล่านั้นขอให้หมดเวรหมดกรรม กันไป ทุกวันผมยังรู้สึกว่าคุณไสยยังมีอยู่บ้าง เพียงแต่มันทำอะไรผมไม่ได้ เวลาเข้าไปในสวนบางจุด ผมจะรู้สึกชาที่ขา บางทีเหมือนก้าวขาไม่ออก จึงพยายามเลี่ยงไม่ไปใกล้จุดนั้น ชีวิตของผมมีบ้านดีๆ อยู่ในเมืองไม่ได้ นอนไม่อิ่ม แต่อยู่ในป่านอน ชั่วโมงเดียวอิ่ม อยู่ป่ามาเป็น ๑๐ ปีแล้ว ผมเคยคิดจะบวชแต่บวชไม่ได้ เพราะเมื่อเข้าวัดถือศีลรอบวช มีเหตุ ต้องป่วยหนัก ปวดท้องรุนแรง แต่เมื่อกลับถึงบ้าน อาการเหล่านั้นหายไป ปลิดทิ้งราวกับโกหก เรื่องราวเหล่านี้มีบุพกรรมอะไร จะแก้ไขอย่างไรได้บ้างครับ (ก) c