ชีวิตและการปฏิบัติธรรมของคุณยาย : หน้า 14/68

นั่งสมาธิ ไม่มีเวลาทำความเพียร ดูคุณยาย คุณยายแบกรับทั้งครอบครัวทั้งบ้าน การงาน สารพัด ดูหมด แต่พอมีเวลาว่างปั๊บ ยายจะ หาที่สงบๆ มุมสงบนั่ง แล้วระหว่างที่ทำงาน น่ะใจของยายจรดอยู่ จรดอยู่กับคำภาวนา สัมมา อะระหัง จรดอยู่กับคำสอน วิธีการที่ คุณยายทองสุกได้แนะนำเอาไว้ให้วางใจที่ ศูนย์กลางกาย สัมมา อะระหัง ไปทำอยู่แค่ นั้นตลอดวันตลอดคืน ทำอยู่อย่างต่อเนื่อง ทําอยู่อย่างไม่ขาดสาย ไม่ว่าจะเคลื่อนไหว กายก็เคลื่อนไป แต่ใจหยุดนิ่ง จนกระทั่ง เข้าถึงธรรม คราวนี้คุณยายไปถึงหลวงปู่วัดปากน้ำ ได้ จากรางวัลที่เจ้านายมอบให้ คุณยายไม่ได้ ขอเงินขอทอง ดังที่คนทั่วๆ ไปขอ แต่คุณยาย ขอรางวัลด้วยการไปปฏิบัติธรรมถือศีล กับหลวงปู่วัดปากน้ำที่วัดปากน้ำ ภาษีเจริญ เสร็จแล้วคุณยายก็ไปรู้ ไปพบพระเดชพระคุณ หลวงปู่วัดปากน้ำ คุณยายออกบวชเลย ประกาศเลย เดินตามรอยเท้าหลวงปู่วัด- ปากน้าเลย ออกบวชแล้วไม่หันกลับแล้ว เหมือนนกที่โผจากคอน ไม่อาลัยอาวรณ์ใน คอนที่จรจากมา ประกาศบวชเลย ไม่ยอมหัน กลับไปครองเรือนอีกแล้ว จนกระทั่งหลวงปู่วัดปากน้ำท่านละ สังขารไปแล้ว คุณยายอยู่ต่อ สืบสายธรรม เอาธรรมะที่หลวงปู่วัดปากน้ำน่ะค้นหามา ด้วยความยากลำบาก ด้วยการเอาชีวิตวาง เป็นเดิมพัน ค้นมา ธรรมะที่หายไปเกือบ ๒,๐๐๐ ปีนี่ กลับมาอีกครั้งหนึ่ง สืบสายธรรมต่อมา ให้พระเดชพระคุณ หลวงพ่อธัมมชโยของเราต่อมาอีก มาสร้าง ศูนย์พุทธจักรปฏิบัติธรรมเป็นที่รวมทีมของ นักสร้างบารมี แล้วคุณยายก็เป็นหลักให้ เป็นผู้ให้กำาเนิดวัดพระธรรมกายอย่างแท้จริง คุณยายเฝ้าทะนุถนอมพวกเรา เลี้ยงดูพวก เรามาด้วยธรรมะ เรามีความสบาย จนกระทั่ง เหมือนกับเป็นสโลแกนของพวกเราว่า อยู่กับ ยาย สบายกว่าอยู่กับก๋ง เราทุกคนยอมรับ แบบนั้นหมด ทีว่าอยู่กับยายสบายยังไงคือมันสบายใจ แต่ว่ากายเหนื่อย แดดร้อน ตากแดดตากฝน กรำแดดกรำฝน เดี่ยวกลับมาที่ร่ม ไปพักผ่อน หน่อยเดียวก็หาย แต่ว่าใจเราสบาย เรารู้แล้ว เป้าหมายของเราอยู่ที่ไหน ประหนึ่งว่าคุณ ยายนี้มาจุดประทีป นำทางชีวิต ให้มีประทีป ชีวิตเดินไปเส้นทางนี้ แล้วจะเจอสิ่งที่ลูก หลานยายกำลังแสวงหา พวกเราได้ประทีปที่ ยายส่องมาให้ ผ่านหลวงพ่อธัมมชโย ส่งผ่าน มาทางหลวงพ่อทัตตชีโว แล้วพวกเราก็รับ เทียนกันมาคนละเล่มคนละเล่ม เรามีเทียนเป็นแสงสว่าง เรารู้ทาง รู้ทิศ เรามีเข็มทิศแล้ว ต่อไปนี้เราก็ก้มหน้าก้มตา เดินไป เดินไปเป็นหมู่คณะ ในท่ามกลางความ มีดบ้าง สว่างบ้าง เรารู้ว่าเราไม่ได้เดินคนเดียว เรามีพี่ มีน้อง เรามีเพื่อนๆ อีกมากมายมหาศาล เป็นหมู่เป็นคณะ เป็นทีมใหญ่ เดินไปพร้อมๆ กัน คุณยายก็เมตตา อภัยให้พวกเรา ไม่ดุ ไม่ด่า แต่ว่าคอยว่ากล่าว คอยสั่งสอนเรา อย่าทำแบบนั้นนะ ให้ทำแบบนี้นะ ถ้าทำผิด เอออันนี้อย่าท่านะ ถ้าท่าถูกเอ้า ทำต่อไป ก็ เป็นแบบนี้แหละ เราเหมือนครอบครัวใหญ่ มี คุณยายเป็นเหมือนพ่อเหมือนแม่ พวกเราไม่ เคยมีความรู้สึกว่าคุณยายเป็นผู้หญิงนะ คุณ อยู่ให้ บุญ ๑๒ kalyanamitra.org