อ.ว.าร : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 3578 / 3633

ฝนธรณชาติลตกลงมาอย่างมากมาย ครั่นครรยางและลูกของมหาทคะ กลับมาถึงบ้านเกิดใส่ใจส่ายว่า “เอ๊ะ..ทำไมเรามองไม่เห็นบ้าน” เมื่อเข้าบ้านไม่ได้ จึงยืนดูองรัตชาติลด้วยความงงงง เพราะรัตชาติมีอยู่รอบบ้านเต็มไปหมด

เนื้อหาบรรยายถึงการตกของรัตนชาติจากฝนธรณชาติ สถานการณ์ที่เด็กๆ มองเห็นและเล่นกับรัตนชาติที่ไม่มีรอยขีดข่วน ในนิยายนี้เสนอความมหัศจรรย์ของรัตนชาติที่มีค่าและมาจากอาณาจักรแห่งบุญ รัตนชาติที่ถูกมองว่าเป็

เมื่อกล่าวความไปเล่าให้พระราชาฟัง พระองศ์จึงทรงถามว่า "เธอคิดอย่างไร" เหล่ามหาเสด็จจึงกราบทูลว่า "พวกข้าพระองค์คิดว่า ทรัพย์ทั้งหมดนี้เป็นของพระองค์พะองค์ค่ะ" พระองศ์จึงทรงชี้แจงว่า "ทรัพย์เหล่านี้ไม่

เรื่องนี้บอกเล่าเกี่ยวกับการที่ข้าราชบริพารเข้าใจว่าทรัพย์สมบัติทั้งหมดเป็นของพระราชา และพระราชาทรงอธิบายว่ามันเป็นบุญของผู้คนที่ได้มา เมื่อมหาดเล็กกลับบ้าน ครอบครัวได้ทานอาหารที่อร่อยจนทำให้พวกเขารู้

ผู้คนมากมายในอดีต เมื่อทำทานแล้วก็จะอธิษฐานจิตขอให้ได้เป็นมหาเศรษฐีร่ำรวยไปทุกภาคชาติ แต่ไม่ได้อธิษฐานก้บไว้ด้วยว่าให้บรรลุมรรคผลนิพพาน หรือให้ใช้ทรัพย์นั้นให้เป็นไปเพื่อการสร้างบารมี ยิ่งๆ ขึ้นไป คนเ

ในอดีต มีการทำทานแต่ไม่ตั้งใจจะบรรลุมรรคผลนิพพาน ทำให้คนเหล่านั้นไปอยู่ในสวรรค์ชั้นจตุมหาราชิกา แต่ไม่เกิดมาเป็นผู้สร้างบารมีมากนัก หากตั้งเจตนาที่แม่นยำในการทำทานและอธิษฐาน จะนำไปสู่วิถีแห่งการเกิดให

ถ้าชั้นที่ ๕ มินมานดี เป็นประเภททำนุบำรุงอย่างบำเพ็ญกุศลในกาลก่อนที่เขาทำกันมา รักษางค์ของบำเพ็ญทานปราฏูเอาไว้ ส่วนชั้นที่ ๖ ปรมินมิติสัตว์ดี เวลาทำบุญมักมีความปลาบปลื้ม มีความเลื่อมใส อิ่มเอิบใจมาก

ข้อความนี้กล่าวถึงความสำคัญของการทำบุญและการบำเพ็ญกุศลจากยุคโบราณ จนถึงผลที่ตามมาหลังจากการทำดี โดยมีตัวอย่างเศรษฐีที่ทำบุญเพื่อสร้างบารมีและส่งต่อผลบุญไปสู่ครอบครัว ทำให้มีความสบายใจและเพลิดเพลินในชี

วิบากกรรมแห่งความตระหนี่ ส่วนสาเหตุที่ทำให้ท่านมาหทุกตายเป็นคนยากจนมากนั้น เป็น เพราะวิบากกรรมตระหนี่หงซึ่งแผนทรัพย์ในชาติก่อนๆ มาส่งผล ดังนั้น การเอาชนะความตระหนี่จึงสำคัญมาก และเมื่อได้โอกาสทำบุญกั

บทความนี้พูดถึงผลของวิบากกรรมจากความตระหนี่ที่ส่งผลให้เกิดความยากจนในชีวิต โดยตั้งข้อสังเกตว่าการเอาชนะความตระหนี่และการทำบุญสามารถเปลี่ยนแปลงชีวิตได้อย่างไร ผู้เขียนยังโจมตีแนวคิดว่าบุญเก่าที่ทำในอดี

การที่บุญยามมาจรดนี้ หมายถึง บุญเก่าๆ ที่เคยทำไว้จะส่งกันมาเรื่อยๆ หากมีช่องแม้เพียงขนาดเท่าปลายเข็ม บุญจะได้ช่องสอดละเอียดยาไปเลย ผ่านกลางดวงบุญเข้าไป ดวงที่ทำให้เป็นกายมนุษย์หยาบนั้น เวลาที่ดวงบาปม

การส่งผลของบุญในชีวิตนั้นมีอิทธิพลมาก โดยบุญที่เคยทำจะนำพาเราไปพบผู้นำบุญที่ช่วยให้เราทำบุญใหญ่ และส่งผลให้เกิดเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด เช่น การได้รับงานทำจากเศรษฐีง่ายๆ บุญยังส่งผลต่อการชีวิตโดยเฉพาะในย

ฝนรัตนชาตในพระไตรปิฎก ฝนรัตนชาตที่บันทึกไว้ในพระไตรปิฎกมีปรากฏ ๖ ครั้ง แต่มี ๓ ครั้ง ที่น่าสนใจเป็นพิเศษ คือ ครั้งที่ ๑ ในยุคพระเจ้าจักรพรรดิชื่อว่า พระเจ้ามันฑตรราช ซึ่งเป็นพระเจ้าจักรพรรดิที่มีบุญ

ฝนรัตนชาตที่บันทึกไว้ในพระไตรปิฎกมีทั้งหมด ๖ ครั้ง โดยเน้นเฉพาะ ๓ ครั้งที่สำคัญ รวมถึงการลงมาในยุคของพระเจ้ามันฑตรราช ซึ่งมีบุญมากจนทำให้ฝนรัตนชาตินั้นลงมาถึง ๑๒ โยชน์ (๑๒๒ กิโลเมตร) ในลักษณะคล้ายกับน

การท่องเที่ยวโลก มหาทุกขะซึ่งต่อมาเป็นมหาเศรษฐีผู้ไม่ประมาท ได้ส่งสมญฉีก ทักษิไญบุคคล มีความเปลี่ยนแปลงและความเสื่อมไร้ ทุกอย่างครันถ้วน อายุกในยุคที่มนุษย์มีอายุ 20,000 ปี เมื่อโลกไปจึงสามารถท่องเที่

การท่องเที่ยวในเทวโลกเริ่มตั้งแต่สวรรค์ชั้นจตุรมาหราชิกาและดำเนินไปสู่ชั้นต่าง ๆ โดยมีระยะเวลาเกิดและการตั้งอยู่ในแต่ละชั้นที่แตกต่างกัน ตั้งแต่ 500 ปีทิพย์ในชั้นแรกจนถึง 12,000 ปีทิพย์ในชั้นปรามิมิตว

การจะไปเกิดบนสวรรค์ทั้ง ๒ ชั้นอย่างนี้ได้ ยังมีทางลัดอีกวิธีหนึ่ง คือ การปฏิบัติธรรมให้เข้าถึงพระธรรมกาย ถ้าเข้าถึงพระธรรมกายได้ แล้วก็ให้ทาน รักษาศีล เจริญภาวนา ถ้าทำได้อย่างนี้คนกระทั้งหมดยายเขย ก็เ

การไปเกิดบนสวรรค์ทั้ง ๒ ชั้นมีทางลัดคือการปฏิบัติธรรมเพื่อเข้าถึงพระธรรมกาย เมื่อเข้าถึงแล้วจะสามารถเลือกเกิดในภาพภูมิใดก็ได้ การทำบุญเป็นเรื่องสำคัญที่ช่วยให้มีสิทธิเลือกเกิดในดาวดึงส์ หรือแม้กระทั่ง

พอหมดอายุสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ ๖๖ ล้านปีมนุษย์ หรือ ๑,๐๐๐ ปีทิพย์ จิตดีดีบูชไปบังเกิดขึ้นใหม่ในชั้นยมมา วิแมนบนชั้นดาวดึงส์จะหายไปบังเกิดใหม่บนชั้นยมมา มืออายุ ๒,๐๐๐ ปีทิพย์ ซึ่งเท่ากับ ๑๕๔

เนื้อหาเกี่ยวกับการจุติของมนุษย์ในชั้นสวรรค์ต่าง ๆ เมื่อสิ้นอายุในแต่ละชั้นและผลของกำลังบุญที่มีต่อการเกิดใหม่ในแต่ละระดับ โดยเริ่มจากชั้นดาวดึงส์ไปจนครบสิ้นในโลกมนุษย์ มีการระบุอายุทิพย์และการเปรียบเ

กุมารน้อยบัณฑิตดำเนินชีวิตอยู่ทางโลกจนกระทั่งอายุ 7 ขวบ บิดา มารดา หรือแม้ใครต่อใครไม่เคยขาดโจมารณ์น้อยเลย อยากจะทำอะไรตาใจ ทุกอย่าง เนื่องจากท่านเป็นผู้มีบุญมาก่อน เพราะฉะนั้นสิ่งที่ท่านคิด พูด or กร

กุมารน้อยบัณฑิตเริ่มต้นชีวิตอย่างมีบุญจากการที่บิดามารดาไม่เคยขาดการสนับสนุนท่านในทุกสิ่ง หลังจากอายุ 7 ขวบ ท่านได้บวชในสำนักพระสาริฏบุตรและทำการสร้างมหาทานต่อเนื่องเป็นเวลา 7 วัน โดยบิดามารดาได้เข้าร

จนกระทั่งวันที่ ๘ พระสารีบุตรได้านสามเณรนันทิตออกไปบิณฑบาต ครั้งแรก สามเณรมีหน้าที่ถือบาตรของพระอุปัชฌาย์ คือ พระสารีบุตร ซึ่งเป็นภาพที่น่าเอ็นดู พระสารีบุตรเดินนำหน้า มีสามเณรน้อยผิวพรรณผ่องใส แก้มใส

เรื่องเล่าถึงวันแรกที่พระสารีบุตรได้เชิญสามเณรนันทิตออกไปบิณฑบาต โดยมีภาพของสามเณรน้อยหน้าตาน่ารัก นี่เป็นครั้งแรกที่เขาถือบาตรและเรียนรู้การบิณฑบาต โดยได้มีการสำรวจความสวยงามของท้องไร่ท้องนา ระหว่างท

พอคิดอย่างนี้ได้ ๓ ครั้งเท่านั้น สามเณรพลับบอกกับพระอุปัชฌาย์ ว่า "กระผมขอกลับไปทำฐานรากก่อน" แล้วจึงส่งมาตรดื่นให้แก่พระสารีบุตร และยังขอให้พระสารีบุตรนิบาตข้าวคงปลาตะเพียมฝากด้วย เราจะเห็นว่า สามเ

เนื้อหาเกี่ยวกับความสำคัญของการฝึกจิตในพระพุทธศาสนา สามเณรพลับมีช่วงเวลาที่สำคัญในการกลับไปทำฐานราก และในขณะเดียวกันไม่ลืมที่จะแสดงความห่วงใย พระสารีบุตรได้บอกเกี่ยวกับอันตรายที่อาจเกิดขึ้น ทำให้เราได

แล้วไปบอกสุริเทพบุตรกับฉันทร์เทพบุตร ให้ปรึงดวงอาทิตย์ และดวงจันทร์ไว้ เรียกได้ว่าระบบสุริย์จักรวาลให้หมดเป็นเวลา ชั่วคราว เพื่อให้สามารถได้ทำความเพียรเต็มที่ เพราะวันนี้ท่านมีศีล เจดจา จะต้องบร

ในเนื้อหานี้เล่าถึงการที่สามเณรบันฑิตจะได้บรรลุมรรคผลนิพพานภายใต้การดูแลของพระพุทธเจ้า ซึ่งพระองค์ทราบว่ามีความสำคัญต่อการบำเพ็ญสมาธิ และได้มีการวางแผนเพื่อไม่ให้เกิดความพรั่นพรึงหรือสิ่งรบกวนระหว่างข

ส่วนพระอินทร์เฝ้าอยู่ตรงประตู ท่านล็อกประตูไว้เลย ยืนอยู่ตรงนั้น ใครก็ไม่สามารถเข้ามาได้ ท่านยืนงงไม่ให้เห็นภูมิด้วยซ้ำไปในช่วงที่สามเณรทำความเพลียอยู่ ระบบสุริจาร์ะลบหยุดชั่วคราวสามเณรหยุดใจไปตามลำดั

ในเนื้อหานี้พระอินทร์เฝ้าประตูและล็อกประตูไว้ไม่ให้ใครเข้า สามเณรทำการศึกษาในช่วงเวลานี้จนถึงนิพพาน การดำเนินการนี้ชี้ให้เห็นถึงระบบของการหยุดใจและลึกซึ้งในจิตภาวะ ทำให้เข้าใจถึงการเข้าถึงธรรมกายและกา

ฝ่ายพระสารีบุตรฉันเสร็จแล้ว แต่อยังไม่สามารถที่จะเดินกลับได้ในทันที เพราะว่าท่านเป็นธรรมสนดดี อัครสาวกเบื้องขวา ใคร่ก็ตามจะมารบ่านท่าน พระเถรจึงต้องสนทนากับญาติโยมบ้าง คุยไปคุยมาเวลาผ่านไป ท่านจึงเตรี

บทความนี้เล่าเกี่ยวกับการเดินทางของพระสารีบุตรหลังจากการฉันเสร็จ โดยท่านยังไม่สามารถกลับได้ทันทีเนื่องจากต้องสนทนากับญาติโยม ก่อนที่จะรับข้าวจากผู้คนและกล่าวอนุโมทนาเกี่ยวกับอายุและความสุขของทุกคน. ขณ

เมื่อพระสารีบุตรเดินกลับมา ได้พบพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระองค์ทรงถามคำถามกับพระสารีบุตรว่า “อาหารนามชื่อนอะไร” พระสารีบุตรตอบว่า “อาหารนามซึ่งเทวา” พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงถาม ต่อว่า“แล้วเวทนานามสิ่งอะไร

เมื่อพระสารีบุตรได้พบพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระองค์ทรงถามเกี่ยวกับอาหารนามและเวทนา พระสารีบุตรตอบว่าอาหารนามคือเทวา เวทนานามคือรูป และรูปนามคือผลสะ การสนทนานี้อธิบายถึงความสัมพันธ์ระหว่างอาหาร เวทนา และส

เมื่อพระเถราะแก้ปัญหาที่พระศาสดาตรัสถามจบ ลงแล้ว ในขณะนั้นสามเณรนับถือได้ทำความเพียร จนกระทั่งบรรลุตรงเป็นพระอรหันต์พร้อม ด้วยปฏิสัมภิทา ซึ่งพระสัมมาสัมพุทธเจ้ ทรงทราบแล้วด้วยญาณทัสสนะ จึงทรงหลีก ทางใ

บทความนี้นำเสนอเรื่องราวการบรรลุนิพพานของสามเณรที่นับถือ ซึ่งเต็มไปด้วยการฝึกฝนจนประสบผลสำเร็จในการเป็นพระอรหันต์ โดยพระสัมมาสัมพุทธเจ้าได้ทอดพระเนตรถึงการบรรลุผลของท่านด้วยญาณทัสสนะ เมื่อสามเณรบรรลุธ

สามเณรันฺติได้รับบุรณผลเพิพาน สมความปรารถนาที่ตั้งใจไว เมื่อทำบุญทุกครังวานนิพพานะจะโย โธุด เพราะฉะนั้นเมื่อพวกเราทุกคนทำบุญ ต้องอธิษฐานกำกับทุกครั้งด้วยว่า “นิพพานะจะโย โพธิ” ไม่ว่าเราจะทำบุญ อ

สามเณรันฺติได้รับบุรณผลเพิพานจากการทำบุญ โดยอธิษฐานทุกครั้งว่า “นิพพานะจะโย โพธิ” เมื่อท่านบรรลุเป็นพระอรหันต์ ได้ตรวจตราบุญและบารมีที่สร้างมาตลอด ความเปลี่ยนแปลงและการเห็นบุญที่ทำทำให้ท่านรู้สึกปลื้ม

นิพพานเป็นสุขอย่างยิ่ง ทุกชีวิตในโลกนี้ในที่สุดแล้วจะต้องเดินทางไปสู่อตนะนิพพาน เป้าหมายของชีวิตคือการหลุดพ้นจากการเป็นทาสของวัฏฏ์ หลุดพ้นจากกิเลสสาระ ระหว่างเดินทางในสงสารวัฏนี้ ไม่ว่าจะมีความป

นิพพานเป็นจุดหมายสูงสุดของชีวิตที่ทุกคนจะต้องเดินทางไป สู่การหลุดพ้นจากวัฏฏะและกิเลส ในขณะเดินทางผ่านสมานวัฏนี้ แม้บางครั้งไม่รู้สึกอยากไปก็ยังคงต้องเดินหน้าต่อไป บทความนี้ยังพูดถึงการเป็นบุญคคลที่รู้