EP.162 อดีตผู้พิพากษาลำเอียง

ผู้ส่งเคสมีพี่น้องรวม 12 คน เป็นพี่สาวของน้องชายที่ป่วยเป็นมะเร็งและเสียชีวิต ซึ่งน้องชายเป็นคนที่ดีมาก ขยัน มีความรับผิดชอบ กตัญญู และชอบทำบุญ ผู้ส่งเคสได้ทำหน้าที่กัลยาณมิตรดูแลน้องชายอย่างดีในช่วงป่วยและก่อนเสียชีวิต

น้องชายของผู้ส่งเคส ซึ่งเป็นน้องคนที่ 10 ในจำนวนพี่น้อง 12 คน เริ่มป่วยเป็นมะเร็งที่ไตข้างซ้ายในเดือนกันยายน ปี 2540 เข้ารับการรักษาและได้รับเคมีบำบัด จนกระทั่งปี 2544 มะเร็งลุกลามไปที่ตับและกระดูก ทำให้แขนข้างซ้ายหักและต้องผ่าตัดในเดือนธันวาคม ปี 2545 ได้รับการฉายแสง 12 ครั้ง มีอาการปวดมากในเดือนมีนาคม 2546 และเสียชีวิตในวันที่ 6 เมษายน ปี 2546 ขณะอายุ 48 ปี

โดยปกติน้องชายเป็นคนขยัน พยายาม อดทน มีความรับผิดชอบสูง ชอบทำบุญ จิตใจโอบอ้อมอารี เอื้อเฟื้อ และกตัญญูกตเวทีต่อพ่อแม่และผู้มีพระคุณ เป็นที่รักของทุกคน

มีเรื่องน่าแปลกเกิดขึ้นก่อนเสียชีวิต ในวันศุกร์ที่ 28 มีนาคม 2546 น้องชายเริ่มไม่รู้สึกตัว ผู้ส่งเคสได้เปิดเทปสวดมนต์ ทำวัตรเช้าเย็นให้น้องชายฟังข้างหูตลอดเวลา และพูดถึงบุญต่างๆ ที่น้องชายได้ทำกับวัด นี่เป็นการทำถูกหลักวิชชา น้องชายได้ร่วมทำบุญสร้างพระธรรมกายประจำตัว บุญผ้าป่า กฐิน บุญเลี้ยงภัตตาหารพระสังฆาธิการ ด้วยความเต็มใจทุกครั้ง

ครั้งหนึ่งน้องชายเคยไปวัดและนั่งสมาธิที่ห้องปัญญา ขณะจะกลับได้ยินเสียงดังในหูว่า "อย่าลืมไปกราบคุณยาย" ซึ่งเขาไม่รู้จักคุณยายและไม่เคยมาวัดมาก่อน จึงโทรศัพท์มาถามผู้ส่งเคส ซึ่งผู้ส่งเคสก็บอกเขา ขณะนั้นเป็นช่วงที่มีการสวดพระอภิธรรมให้กับคุณยายอาจารย์มหารัตนอุบาสิกาจารย์จันทร์ ขนนกยูง ประมาณปี 2544 เขาจึงได้ไปกราบคุณยาย

น้องชายชอบพระมหาธรรมกายเจดีย์มาก เวลาเดินทางโดยเครื่องบิน จะพยายามหาที่นั่งเพื่อมองหาพระมหาธรรมกายเจดีย์ให้ชัด

ในวันที่แพทย์คาดว่าจะเสียชีวิต (วันศุกร์ที่ 28 มีนาคม) ประมาณสี่ทุ่ม เขากลับรู้สึกตัวขึ้นมาใหม่ พูดคุยและขออาหารทานได้มาก ในวันอาทิตย์ที่ 30 มีนาคม ตอนเย็น มีพระอาจารย์และผู้ประสานงานมาเยี่ยม ขณะนั้นเขาลิ้นแข็ง พูดไม่ค่อยได้ ผู้ส่งเคสได้ถามว่าจะสร้างองค์พระเพิ่มอีกกี่องค์ เขาพยายามพูดออกมาว่าองค์ละเท่าไหร่ ทั้งที่สร้างไปแล้ว 1 องค์ ทุกคนพยายามลุ้นให้พูดเอง ผู้ส่งเคสถามว่าจะสร้างเพิ่ม 1 หรือ 2 องค์ เขาก็ทำท่าว่าไม่ใช่ จนในที่สุดหลุดออกมาว่า "น้ำส้ม" หลังดื่มน้ำส้ม เขาก็พูดได้ว่า "สร้าง 5 องค์" ทุกคนอนุโมทนา ก่อนพระอาจารย์กลับ ได้ให้พร เขาก็พูดเสียงดังว่า "สาธุ" และถวายผ้าไตรจีวร 1 ชุด คืนนั้นเขารู้สึกตัวเหมือนคนปกติ พูดคุยได้ โทรศัพท์หาเพื่อนสนิท

วันรุ่งขึ้น (วันจันทร์ที่ 31 มีนาคม) เขาได้สั่งเสียและทำพินัยกรรม โดยแพทย์ผู้รักษาเซ็นเป็นพยานว่ามีความรู้ตัวสมบูรณ์ เป็นการเตรียมตัวที่ดีมาก ผู้ส่งเคสทำหน้าที่กัลยาณมิตรได้ถูกหลักวิชชา จากนั้นเขาก็พูดคุยได้ ทานอาหารได้ รู้สึกดีใจ ได้ถวายปัจจัยสร้างองค์พระในวันอังคารที่ 1 เมษายน โดยมีพระอาจารย์มารับเนื่องจากเป็นวันที่มีปฏิบัติธรรม และถวายผ้าไตรจีวรอีก 1 ชุด

แม้ทุกอย่างเตรียมพร้อมไว้แล้ว แต่เขาก็เสียชีวิตในวันเสาร์ที่ 5 เมษายน เขาก็หลับไปดูเหมือนไม่รู้สึกตัว ความดันโลหิตตก แพทย์ให้ยาเพื่อเพิ่มความดัน สัญญาณชีพอยู่ในระดับน่าพอใจ กลางคืนวันนั้นประมาณตีสอง เขากลับตื่นขึ้นมาอีกครั้ง พูดคุยได้ ทานอาหารได้ ใส่บาตรพระได้ปกติ (ผู้ส่งเคสจะนิมนต์พระมารับบาตรที่ห้องผู้ป่วยทุกวันเช้า)

ต่อมาเวลา 1300 น วันอาทิตย์ที่ 6 เมษายน ความดันโลหิตเริ่มตกอีก และหายใจช้าลง ก่อนหน้านี้ผู้ส่งเคสได้นิมนต์พระอาจารย์มาสวดโพชฌงคปริตร 7 และสวดพุทธคุณ 49 จบ เขาก็ค่อยๆ หยุดหายใจไปโดยสงบ ก่อนเสียชีวิต ผู้ส่งเคสได้ถวายผ้าไตรชุดที่ 4 แทนเขา ผู้ส่งเคสเข้าใจว่าเขายังอยู่ในห้องนั้น จึงบอกเขาแล้วถวายแทน ซึ่งเป็นการทำถูกหลักวิชชา น้องชายถือว่าเป็นผู้มีบุญที่ได้ฟังเสียงสวดมนต์ก่อนเดินทาง