EP.345 ด้วยความทุ่มเท สร้างบารมีเพียง ๑๐ ปี มีดุสิตบุรีเป็นที่ไป

ผู้ส่งเคสเล่าว่าก่อนบวชได้ประกอบอาชีพพยาบาลทหารเรือ เมื่อบวชแล้วก็ยังคงทำหน้าที่ทางการแพทย์ ดูแลผู้เจ็บป่วยในหมู่คณะต่อ ซึ่ง คุณครูไม่ใหญ่ เมตตาเฉลยว่าเป็นความคุ้นเคยข้ามชาติ เพราะในอดีตชาติหนึ่ง ผู้ส่งเคสเคยเป็นทหารฝ่ายเสนารักษ์ในกองทัพของพระราชาองค์ที่ออกบวช และได้ติดตามพระราชาออกบวช ดูแลสุขภาพหมู่คณะ เป็นกำลังสำคัญในการเผยแผ่พระพุทธศาสนา และเข้าถึงพระธรรมกายใสสว่างมาแล้ว

เรื่องราวเริ่มต้นจาก โยมพ่อ ซึ่งเคยมีอาชีพเป็นทหารเรือ ท่านเป็นคนใจดี ใจบุญ ชอบไปทำบุญที่วัดและงานบุญต่างๆ พูดจาเสียงดัง ขยัน เข้มแข็ง อดทน และตรงต่อเวลา ก่อนที่จะเข้ามาสร้างบารมีกับหมู่คณะ โยมพ่อมีลักษณะที่เรียกว่า "วัดก็เข้า เหล้าก็กิน บุหรี่ก็สูบ" ท่านสูบบุหรี่จนนิ้วเหลือง ในช่วงหลังๆ เริ่มมีอาการไอและอาเจียนจากการสูบ จนอายุประมาณ 50 ปี ท่านก็หักดิบเลิกบุหรี่ได้เด็ดขาด โดยโยนไฟแช็คทิ้งทะเลไปและไม่ซื้อใหม่

ส่วนการดื่มสุรานั้น โยมพอดื่มเป็นประจำหลังเลิกงาน แม้จะหยุดดื่มได้ในช่วงเข้าพรรษาตลอด 3 เดือน แต่พอออกพรรษาก็กลับไปดื่มต่อเหมือนเดิม เมื่อเกษียณอายุราชการยิ่งดื่มมากขึ้น บางครั้งถึงกับกลับบ้านไม่ถูก หรือขับมอเตอร์ไซค์ล้มเพราะความเมา ท่านเลิกสุราได้อย่างเด็ดขาดเมื่อลูกชายบวชและชวนเข้าวัดพระธรรมกาย ปฏิบัติธรรม

โยมพ่อเริ่มเข้ามาสร้างบุญบารมีอย่างต่อเนื่องกับหมู่คณะตั้งแต่ปลายปี พ.ศ. 2537 ขณะอายุได้ 64 ปี ท่านมาวัดทุกวันอาทิตย์ต้นเดือนและทุกงานบุญใหญ่ สั่งสมบุญทุกบุญอย่างเต็มกำลัง ได้อยู่ธุดงค์กลั่นแผ่นดินในปี พ.ศ. 2538 และธุดงค์อื่นๆ เป็นประจำ ปฏิบัติธรรมที่สวนบัวและสวนพนาวัฒน์หลายครั้ง ท่านทำหน้าที่ผู้นำบุญร่วมกับหมู่คณะ โดยเฉพาะช่วงที่วัดมีข่าว ท่านจะมาวัดเกือบทุกอาทิตย์ แสดงถึงความรักหมู่คณะอย่างแท้จริง ท่านทำหน้าที่แบบ "เอาชีวิตเป็นเดิมพัน" รักบุญ รักหมู่คณะ ไปทุกที่ที่มีบุญ ทุกวันอาทิตย์ต้องมาวัด ทำเช่นนี้เป็นปกติ แม้ร่างกายจะไม่สมบูรณ์ร้อยเปอร์เซ็นต์หลังจากการผ่าตัดสมอง

โยมพ่อเคยเข้ารับการผ่าตัดต้อกระจกทั้ง 2 ข้าง แต่ข้างหนึ่งผ่าแล้วน้ำตาขุ่น ใช้การไม่ได้ ทำให้มองเห็นเพียงข้างเดียวมา 10 ปี แม้จะมองเห็นข้างเดียว ท่านก็ยังทำงานได้ปกติและขับรถยนต์จากระยองมาวัดเองได้

ในปี พ.ศ. 2545 ขณะอายุ 72 ปี โยมพ่อขับรถหัวลากไปทำหน้าที่กับโยมแม่ เกิดอุบัติเหตุรถบรรทุกพุ่งชนท้ายรถของท่าน เสียหลักลงคูข้างถนน รถยับทั้งคัน แต่โยมพ่อกับโยมแม่ไม่เป็นอะไร หลังเกิดเหตุ 1 เดือน โยมพ่อเดินไม่ได้ แขนไม่มีแรง ชาไปครึ่งซีก หมอตรวจพบเลือดคั่งในสมอง ต้องผ่าตัดเอาเลือดออก หลังจากนั้น 2 อาทิตย์อาการกลับมาเหมือนเดิม ต้องผ่าตัดสมองเป็นครั้งที่ 2 จึงกลับมาเป็นปกติได้

ถึงแม้ร่างกายจะไม่สมบูรณ์เหมือนเดิม ท่านก็ยังรักการมาวัดและทำหน้าที่เหมือนเดิม บางครั้งขับรถเลยวัดไปบ้าง หลงทางบ้าง รู้สึกเหนื่อยหรือไม่สบายบ้าง แต่ก็ยังสมัครใจไปทำหน้าที่ ท่านบอกว่าถ้าพักจะรู้สึกไม่สบายมากกว่าเดิม การทำงานคือการพักผ่อน ใจท่านจดจ่ออยู่กับบุญตลอด ไม่มีอะไรที่ทำไม่ได้ เช่น การไปติดจานดาวธรรมตามบ้านตามวัด ท่านทำได้ทุกอย่างแม้ในสภาพร่างกายเช่นนั้น ทั้งการปีนขึ้นที่สูง บางครั้งหมู่คณะก็ลืมไปว่าท่านอายุ 74 ปีแล้วและไม่สบาย คุณครูไม่ใหญ่ชื่นชมว่าเป็นยอดนักสร้างบารมี แม้เหลือครึ่งตัวก็ยังสร้างบารมีได้ ขอให้เหลือหัวไว้ อายุและสุขภาพไม่ใช่ปัญหา

ในวันเสาร์อาทิตย์ต้นเดือนที่ 4 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 โยมพ่อรู้สึกเจ็บหน้าอกมาก ลูกๆ ให้ไปหาหมอ แต่ท่านไม่ไปเพราะใจจดจ่อกับบุญบูชาข้าวพระในวันรุ่งขึ้น ท่านเห็นอานิสงส์การบูชาข้าวพระมาก วันอาทิตย์ท่านก็ยังพาตัวเองไปเอาบุญต่างๆ อย่างค่อยๆ ไป ถวายปัจจัย 3,000 วัด กลับถึงบ้านเที่ยงคืน อาบน้ำเข้า่นอน ประมาณตี 2 เริ่มมีอาการทุรนทุราย ลูกๆ นำส่งโรงพยาบาล ท่านเสียชีวิตประมาณตี 5 ของเช้าวันจันทร์ที่ 5 กรกฎาคม พ.ศ. 2547 รวมอายุได้ 74 ปี สร้างบารมีครบ 10 ปีพอดี

เคสอื่นๆ ที่ผู้ส่งเคสถามถึง คือ โยมก๋ง ซึ่งเป็นลูกคนจีน เกิดในไทย เป็นเด็กวัด บวชเรียน ศึกษาพระธรรมวินัย ตำราแพทย์ และมนต์คาถาจากเจ้าอาวาส หลังจากลาสิกขาเป็นมัคคายกวัดหลายสิบปี เป็นผู้นำประกอบพิธีกรรม เป็นที่รักของชาวบ้าน มีฐานะมั่นคง ใจดี มีเมตตา เป็นที่พึ่งทางการเงิน สร้างวัด สร้างถาวรวัตถุ สร้างพระธรรมกายประจำตัว 5 องค์ ท่านแข็งแรงมาตลอด จน 5 ปีสุดท้ายเดินไม่ไหว 2 ปีสุดท้ายเดินไม่ได้ เกิดแผลกดทับ ต้องตัดเนื้อตายเป็นระยะ เสียชีวิตเดือนมิถุนายน พ.ศ. 2547 อายุ 93 ปี

โยมปู่ มีอาชีพทำนา มีลูก 12 คน ฐานะยากจน ออกหาปลาเกือบทุกวัน สูบยาเส้น ไม่ชอบไปวัดทำบุญ เสียชีวิตด้วยโรคชรา ปี พ.ศ. 2538 อายุ 92 ปี โยมย่า ใจบุญ ชอบไปวัดทำบุญเป็นประจำ แต่มีฆ่าสัตว์ทำอาหารบ้าง เสียชีวิตด้วยโรคชรา ปี พ.ศ. 2536 อายุ 86 ปี