EP.166 ผู้คุมเชลยศึก

เรื่องราวนี้มาจาก "ลูก" ท่านหนึ่ง ซึ่งเป็นนักเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา ได้ดูแลคุณแม่ผู้ล้มป่วยอย่างใกล้ชิด และเมื่อคุณแม่ละโลกไปแล้ว ยังมีความเป็นห่วง จึงได้ทำบุญอุทิศส่วนกุศล และพยายามค้นหาสถานที่เกิดของคุณแม่ในภพภูมิใหม่ ด้วยใจที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความกตัญญู จึงได้ส่งเรื่องราวของคุณแม่มาเพื่อขอความกระจ่าง

คุณแม่เป็นผู้มีใจรักการบุญตั้งแต่เด็ก โดยติดตามคุณยายไปทำบุญที่วัดเป็นประจำ เมื่อมีครอบครัว คุณแม่ได้ทุ่มเทเวลาส่วนใหญ่ให้กับการเลี้ยงดูลูกๆ ทั้ง 5 คนเพียงลำพัง ด้วยความอดทน รักความสะอาด และเป็นคนเก่ง ในช่วงที่คุณพ่อต้องไปทำงานอยู่ต่างจังหวัดและกลับบ้านเพียงเดือนละครั้ง คุณแม่ดูแลลูกจนทุกคนสำเร็จการศึกษาระดับมหาวิทยาลัย

เมื่อลูกๆ เติบโตขึ้น คุณแม่ก็มีเวลาไปวัดและปฏิบัติธรรมมากขึ้น คุณแม่ชอบฟังธรรมะจากวิทยุ อ่านหนังสือธรรมะและความรู้ต่างๆ คุณแม่ได้เข้าวัดพระธรรมกายตั้งแต่ปี พศ 2528 และได้ทำบุญทุกๆ บุญที่ คุณครูไม่ใหญ่ แนะนำ โดยเฉพาะบุญใหญ่ๆ เช่น เป็นประธานรองฉลองมหาธรรมกายเจดีย์, หล่อรูปเหมือนทองคำพระมงคลเทพมุนี 3 แห่ง, เป็นประธานกองกฐิน 45, และประธานกองสร้างอาคาร 60 ปี ด้วยบุญบารมีที่สั่งสมมา ทำให้คุณแม่มีโอกาสได้เห็นตะวันแก้วถึง 2 ครั้ง

ประมาณเดือนมิถุนายน พศ 2545 คุณแม่เริ่มมีอาการเหนื่อยง่ายคล้ายไข้หวัด เมื่อไปตรวจที่โรงพยาบาล จึงพบว่าเป็นมะเร็งที่ปอดด้านซ้าย ระยะที่ 2 คุณแม่เข้ารับการผ่าตัดเนื้อร้ายออกในวันที่ 29 กรกฎาคม พศ 2545 ก่อนการผ่าตัด คุณแม่มีการเตรียมตัวที่ดีมาก ทั้งทำสมาธิ ทานยาบำรุง และมาทำบุญที่วัด ทำให้จิตใจไม่กังวล หลังการผ่าตัดมีการติดตามผลทุก 3 เดือน และผลเลือด รวมถึงผลเอ็กซเรย์ก็น่าพอใจ

แต่ในปีต่อมา วันที่ 25 มิถุนายน พศ 2546 แพทย์กลับพบว่ามะเร็งได้ลามไปยังเยื่อหุ้มปอดด้วย วันที่ 28 กันยายน พศ 2546 คุณแม่เข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล ในช่วงนี้คุณแม่มีอาการปวดมาก โดยเฉพาะเวลานอน เพราะจะกดทับก้อนเนื้อ ทำให้นอนไม่หลับ คุณแม่ต้องพึ่งยานอนหลับ ยาแก้ปวด และมอร์ฟีนเพื่อบรรเทาอาการ การใช้ยาเหล่านี้ทำให้ช่วงหลังคุณแม่มีอาการมึนงง

ในวันที่ 21-22 ตุลาคม พศ 2546 คุณหมอได้จัดโปรแกรมฉายแสงเฉพาะที่ก้อนเนื้อ แต่หลังจากฉายแสงไปได้ 2 วัน อาการของคุณแม่ก็ทรุดลงอย่างมาก ในวันที่ 22 ตุลาคม พศ 2546 คุณหมอจึงตัดสินใจฉีดมอร์ฟีนชนิดอ่อนให้ เพื่อให้คุณแม่ได้พักผ่อน เช้าตรู่วันที่ 23 ตุลาคม พศ 2546 เวลาประมาณ 06:00 น อาการของคุณแม่เข้าขั้นวิกฤติ การหายใจเริ่มช้าลง

ลูกๆ ได้เข้าไปสวดมนต์ข้างหูของคุณแม่ และกล่าวคำอธิษฐานอาราธนาบารมีธรรมของพระสัมมาสัมพุทธเจ้า พระปัจเจกพุทธเจ้า และพระอรหันตเจ้าทุกๆ พระองค์ รวมถึงอานิสงส์บุญทั้งหมดที่คุณแม่ได้สั่งสมมาตั้งแต่ต้นภพต้นชาติจนถึงปัจจุบัน โดยเฉพาะบุญจากการสร้างวัดพระธรรมกาย อธิษฐานให้บุญทั้งหมดมารวมกันที่ศูนย์กลางกายของคุณแม่เป็นดวงสว่างดุจเพชร และขอให้ดวงจิตของคุณแม่ออกจากกายหยาบไปสู่ดุสิตบุรี วงบุญพิเศษ เพื่อจะได้สร้างบารมีร่วมกับหลวงปู่ หลวงพ่อ ตลอดไปจนถึงที่สุดแห่งธรรม ลูกกล่าวคำอธิษฐานนี้ซ้ำๆ จนกระทั่งคุณแม่หยุดหายใจในเวลา 08:40 น ของเช้าวันนั้น

ในวันเดียวกัน หลวงพี่ไพบูลย์ได้เมตตาเดินทางมาพร้อมผู้ประสานงาน เพื่อมารับผ้ากฐิน ปัจจัยถวายสังฆทาน และปัจจัยสร้างอาคาร 60 ปี ซึ่งเป็นบุญที่คุณแม่เป็นประธานกอง

หลังจากคุณแม่ละโลกไปได้ 1 วัน น้องสาวของผู้ส่งเคสได้ฝันเห็นคุณแม่ยืนหัวเราะอยู่หน้าบ้านเหมือนคนไม่มีสติ ทำให้ตกใจตื่นขึ้นมาด้วยความเป็นห่วงในเวลา 05:30 น

ผู้ส่งเคสจึงเกิดคำถามขึ้นหลายประการเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และภพภูมิของคุณแม่