EP.502 ช่วยงานวัด แต่ก็ชอบด่าพระเณร

ผู้ส่งเคสเป็นลูกศิษย์ของคุณครูไม่ใหญ่ ปัจจุบันอายุ 69 ปี เป็นอดีตรุ่นน้องของ ดร. พรพรม หงส์ดารมณ์ ในมหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ผู้ส่งเคสมีความรู้สึกชื่นชม เคารพ นับถือ และเกรงใจรุ่นพี่คนนี้มาตั้งแต่สมัยเป็นเฟรชชี่ และความรู้สึกดีๆ นี้ก็ยังคงอยู่ตลอดมา แม้ในช่วงสุดท้ายของชีวิตของรุ่นพี่ที่ได้มาอยู่ใกล้ชิดวัดด้วยกัน ความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างรุ่นพี่กับรุ่นน้องนี้ทำให้บางคนแปลกใจว่าทำไมถึงสนิทกันข้ามรุ่น ผู้ส่งเคสมีความกังวลและข้อสงสัยหลายประการเกี่ยวกับชีวิตหลังความตายและวิบากกรรมของรุ่นพี่ รวมถึงเรื่องราวอื่นๆ ที่เกี่ยวข้อง จึงได้กราบเรียนถามคุณครูไม่ใหญ่เพื่อขอความเมตตาฝันในฝัน

เรื่องนี้เป็นเคสของ ดร. พรพรม หงส์ดารมณ์ ซึ่งป่วยเป็นมะเร็งในปอด ท่านได้เสียชีวิตแล้วเมื่อเวลา 03:00 น. ของคืนวันอาทิตย์ที่ 17 เมษายน 2548 ก่อนหน้านั้น แพทย์ได้กำหนดอายุขัยของท่านไว้แล้ว แต่ท่านกลับมีชีวิตอยู่ได้ยืนยาวกว่าที่หมอกำหนดไว้มาก ในอดีตชาติ ดร. พรพรม เคยเกิดเป็นเศรษฐีเหมืองแร่ แต่ใช้แรงงานลูกน้องขุดแร่ในหลุมอย่างหนักจนป่วยและตายโดยไม่ได้รับการดูแลรักษาที่ดี ซึ่งคุณครูไม่ใหญ่กล่าวว่าเป็นกรรมหลักที่คล้ายคลึงกับกรรมของพระมหาโมคคัลลานะ

ในชาตินี้ ดร. พรพรม เป็นผู้ที่มีความสามารถและเป็นที่เกรงใจของใครๆ ท่านไม่เคยนินทาว่าร้ายใคร มีแต่ความหวังดีกับทุกคนอย่างสุจริตใจ ท่านมีเพื่อนสนิทหลายคน รวมถึงผู้ส่งเคส และผู้ประสานงานของทางวัด ผู้ประสานงานคนนี้มีความสนิทสนมจริงใจกับทั้งผู้ส่งเคสและ ดร. พรพรม เป็นพิเศษ คุยกันเข้าใจ และช่วยเหลืออย่างเต็มที่โดยไม่ต้องร้องขอ ทั้งยามมีมากและยามมีน้อย ความสัมพันธ์ที่ดีระหว่างผู้ส่งเคส, ดร. พรพรม, และผู้ประสานงานนี้ มีมาตั้งแต่พุทธันดรที่ผ่านมา ซึ่งผู้ประสานงานเคยเป็นหลานชายของผู้ส่งเคส (ที่เป็นน้าสาว) และได้ออกบวชตามพระราชาผู้ทรงออกบวชในยุคนั้น หลานชาย (ผู้ประสานงานในชาตินี้) ได้กลับมาโปรดโยมน้าสาว (ผู้ส่งเคสในชาตินี้) และเพื่อนของน้าสาวคือ ดร. พรพรม ซึ่งในยุคนั้นเป็นกุลธิดา ทั้งสองได้มาเป็นกองเสบียงของหมู่คณะในยุคนั้น

ดร. พรพรม เป็นเจ้าของโรงเรียนราษฎร์แห่งหนึ่งทางฝั่งธนบุรี และได้ช่วยเหลือสนับสนุนงานวัดแห่งหนึ่งแถว อ.วังน้อย จ.พระนครศรีอยุธยา มาเป็นเวลานานหลายสิบปี ท่านทำหน้าที่เป็นเหรัญญิกและตรวจสอบบัญชี รวมถึงเป็นผู้หาเงินเข้าวัดมาโดยตลอด อย่างไรก็ตาม ท่านเป็นคนดุ แม้แต่กับพระเณรก็ไม่เว้น ผู้ส่งเคสเคยขอร้องท่านว่าอย่าทำเช่นนั้นเพราะเป็นบาปมาก แต่ท่านกลับเถียงว่าทำไมจะว่าไม่ได้ เพราะเณรก็เป็นแค่เด็ก เอาแค่ผ้าเหลือมาห่ม นอกจากนี้ หากได้ยินคำว่า 'วัดพระธรรมกาย' ท่านจะรู้สึกไม่สบายหูทันที แสดงสีหน้าไม่พอใจและเห็นเป็นของแสลง

ในช่วงสุดท้ายของชีวิต ดร. พรพรม ป่วยหนัก พูดไม่ได้มาหลายปี สื่อสารกันไม่รู้เรื่องเพราะเขียนก็ไม่ได้ด้วย ต้องนั่งรถเข็นมาตลอด แม้ร่างกายจะอยู่ในสภาพนี้ แต่ท่านก็ยังมีความตั้งใจอยากทำบุญใหญ่เสาแก้วพันปีให้เต็ม 1 เสา แต่ยังไม่ได้ทำสมใจ ก่อนตาย ท่านได้พยายามทำตามหลักวิชชาที่คุณครูไม่ใหญ่สอนไว้ โดยนึกถึงบุญทุกบุญและมหาปูชนียาจารย์ทุกท่าน แล้วจึงหลับไป