EP.386 เงือกหางกุดและเต่าทองคำที่ภูเรือ

ผู้ส่งเคส ชื่อ นายศรีจันทร์ ศรีบุรินทร์. ท่านเป็นลูกหลานชาวบ้านที่อาศัยอยู่ในหมู่บ้านแถวแก่งน้ำ ณ บ้านแก่ง ตำบลคร่องจิก อำเภอภูเรือ จังหวัดเลย. ท่านได้ฟังเรื่องราวอัศจรรย์เหล่านี้สืบทอดกันมาตั้งแต่สมัยปู่ ซึ่งปู่ของท่านชื่อ นายจันดี ศรีบุรินทร์. แรกเริ่มเดิมที ผู้ส่งเคสไม่ได้สนใจเรื่องราวที่เล่ากันมามากนัก เพราะคิดว่าเป็นเรื่องน่าเหลือเชื่อ. แต่เมื่อได้ฟัง คุณครูไม่ใหญ่ เล่าเรื่องพระยานาคที่โรงเรียนอนุบาลฝันในฝันวิทยา จึงเกิดความสงสัยว่าเรื่องราวที่ปู่เล่ามานั้นจะเป็นจริงหรือไม่. ด้วยความสงสัยใคร่รู้ในข้อเท็จจริง ท่านจึงได้กราบขออนุญาตเรียนถาม คุณครูไม่ใหญ่ เพื่อความกระจ่างแจ้งแก่ตนเองและชาวโลกทุกคน.

เรื่องราวอัศจรรย์นี้เล่าสืบต่อกันมาในหมู่บ้านของ ผู้ส่งเคส. เหตุการณ์ส่วนใหญ่เกิดขึ้นบริเวณแก่งน้ำ ซึ่งปัจจุบันเป็นศูนย์ปฏิบัติธรรมแก่งแก้ว ณ บ้านแก่ง ตำบลคร่องจิก อำเภอภูเรือ จังหวัดเลย. ปู่ของผู้ส่งเคส ชื่อ นายจันดี ศรีบุรินทร์. สมัยยังหนุ่ม ปู่ได้ออกบวชเป็นสามเณรอยู่ถึง 17 พรรษา ส่วนพี่ชายของปู่ได้บวชเป็นพระ. ทั้งสองบวชอยู่กับพระอาจารย์รูปหนึ่งที่ชาวบ้านเรียกว่า พระยาครูหนามแท่ง ซึ่งเป็นพระที่มีวิชาอาคมมากมาย และท่านได้ถ่ายทอดวิชาต่างๆ ให้ปู่ เช่น วิชาห้ามปืน วิชาเดินบนผิวน้ำ วิชาขึ้นไปยืนนอนบนใบกล้วยบนต้นกล้วยได้.

วันหนึ่ง พระยาครูหนามแท่งได้พาปู่และพี่ชายปู่ไปที่แก่งน้ำ บริเวณนั้นมีลานหินที่มีโพรงน้ำอยู่หลายแห่ง ท่านพาไปที่บริเวณก้อนหินใหญ่ที่ทับซ้อนกันมาก ๆ ติดกับต้นกลักขนาด 2 คนโอบ. สมัยก่อนบริเวณนี้รกทึบและน่ากลัว ชาวบ้านไม่ค่อยกล้ามา. ท่านให้ปู่กับพี่ชายนั่งรออยู่ข้างบน ส่วนท่านได้จุดเทียนประกายแท่ง ซึ่งเป็นเทียนอ่อนยาวประมาณ 1 ศอก ต้องนำมาบิดรวมกันเป็นแท่งเดียวเมื่อจะใช้. ท่านจุดเทียนกรรมแล้วลงไปข้างล่าง หายไปสักพักใหญ่จึงขึ้นมา.

พระยาครูหนามแท่งเล่าว่า ท่านลงไปถึงบริเวณบึงเต่าคำ ซึ่งชาวบ้านเล่ากันว่าเคยมีเต่าทองคำอยู่. พอมีคนเห็นเต่านี้กลับบ้านไปก็จะจับไข้หัวโขนอยู่หลายวัน. ต่อมามีพระญวนมานั่งกรรมฐานอยู่แถวนี้ จากนั้นก็ไม่เคยมีใครเห็นเต่านี้อีกเลย. ชาวบ้านคิดเอาเองว่าพระญวนอาจจะเอาเต่าไปแล้ว แต่ก็ยังเรียกที่นั่นว่าบึงเต่าคำมาจนถึงปัจจุบัน.

เมื่อลงไปถึงบึงเต่าคำ พระยาครูหนามแท่งก็เจอสิ่งอัศจรรย์อย่างหนึ่ง นั่นคือ เงือก. ท่านอธิบายว่าเงือกตัวนี้มีหงอนแดง เป็นตัวเมีย และหางด้วน. ชาวบ้านปัจจุบันสันนิษฐานว่าเงือกตัวนั้นน่าจะเป็นพญานาค. พระยาครูหนามแท่งขอผ่านทางไป แต่เงือกไม่ยอม บอกว่าถ้าจะผ่าน ต้องรอดลำตัวไปเท่านั้น. พระยาครูหนามแท่งไม่ยอม เพราะถือว่าตนเองมีศักดิ์ศรี. เมื่อพูดกันไม่รู้เรื่อง ท่านจึงเอาเทียนฟาดใส่เงือก แต่สู้ฤทธิ์เงือกไม่ไหว จึงถอยกลับมาตั้งหลักที่เดิม. ท่านแพ้เงือกหางกุด.

ในสมัยเดียวกับปู่ของผู้ส่งเคส ยังมีปู่อีกท่านหนึ่งชื่อ อาน สุวรรณชาติ เป็นคนเลี้ยงกระบือ. เช้าวันหนึ่งขณะนำกระบือไปปล่อยให้ลอยคอข้ามแก่งน้ำไปหมดแล้ว ขณะกำลังกลับบ้าน ก็เหลือบไปเห็นเงือกตัวหนึ่งมีหลายสี นอนขวางแก่งน้ำอยู่. หลังกลับจากนั้น ท่านก็เป็นไข้ไปหลายวัน.

นอกจากนี้ ในหมู่บ้านยังมีเรื่องราวแปลกๆ อีก เช่น สมัยก่อนเวลาใกล้สว่างของทุกวันพระ ชาวบ้านมักจะได้ยินเสียงฆ้องดังมาจากทางภูเขาแถวแก่งน้ำ. ชาวบ้านคิดว่าคงมาให้สัญญาณทำบุญในวันพระ. มีชาวบ้านหลายคนเห็นฆ้องจมอยู่ใต้น้ำ แต่พอเข้าไปดูใกล้ๆ กลับหายไป. ชาวบ้านเลยเรียกแถวนั้นว่าห้วยน้ำฆ้อง.

ต่อมาชาวบ้านกลุ่มหนึ่งไปล่าสัตว์ สัตว์หนีเข้าไปในถ้ำ. ชาวบ้านตามไป เจอหินก้อนหนึ่งปิดปากถ้ำอยู่ จึงช่วยกันถีบหินตกลงไป. มุดเข้าไปในถ้ำแทนที่จะเจอสัตว์ กลับพบพระเก่าแก่จำนวนมากโดนดินทับถมอยู่. ชาวบ้านช่วยกันขุดพระขึ้นมา แล้วก็เจอสิ่งหนึ่งที่ทำให้ตกใจ นั่นคือ ฆ้องทองคำ. ชาวบ้านจึงนำพระเก่าแก่และฆ้องทองคำไปไว้ที่วัดประจำหมู่บ้าน. แม้ปัจจุบันจะไม่มีเสียงฆ้องดังมาจากห้วยน้ำฆ้องแล้ว แต่ชาวบ้านก็นำฆ้องที่ได้จากถ้ำออกมาตีเองทุกวันออกพรรษา เพราะได้ฆ้องมาแล้ว.

เรื่องราวล่าสุดเกิดขึ้นเมื่อประมาณ 2 ปีที่ผ่านมา. พ่อของผู้ส่งเคส ชื่อ นายลาน ศรีบุรินทร์ ได้ไปนอนที่ป่าแถวถ้ำ. ตกดึก ท่านกำลังนอนอยู่ ก็เห็นดวงที่มีแสงสีเขียวลอยมาจากทางแก่ง จนมาถึงถ้ำบริเวณที่ท่านนอนอยู่. ดวงนั้นลอยอยู่นานมาก นานขนาดที่ว่าสามารถหุงข้าวจนสุกได้. สุดท้ายแสงนั้นก็หายไปแถวถ้ำนั้นเอง.

ผู้ส่งเคสมีความเชื่อมั่นมากว่าพญานาคมีตัวตนอยู่จริง. จึงอยากทราบข้อเท็จจริงเกี่ยวกับเรื่องราวอัศจรรย์เหล่านี้ที่ปู่เล่าสืบต่อกันมา และที่เกิดขึ้นในหมู่บ้าน เพื่อความกระจ่างแจ้งแก่ตนเองและชาวโลก.