EP.630 ปู่ผงและลุงหลอม

ผู้ส่งเคส เป็นลูกหลานผู้มีเชื้อสายหลวงปู่ วัดปากน้ำ ท่านเกิดที่อำเภอสองพี่น้อง จังหวัดสุพรรณบุรี บนแผ่นดินรูปเหมือนใบ บัว มีน้ำล้อมรอบ ซึ่งเป็นสถานที่เกิดของหลวงปู่. ที่นั่นมีญาติของหลวงปู่อยู่รวมกันกว่า 50 ครอบครัว แม้จะมีครอบครัวแล้วก็ปลูกบ้านใกล้ๆ กัน ทำให้รู้จักสนิทสนมกันดี. วันหนึ่ง ผู้ส่งเคสและญาติประมาณ 10 คน ได้มาวัดพระธรรมกายเป็นครั้งแรก หลังจากอ่านเจอประวัติพระเดชพระคุณหลวงพ่อ คุณครูไม่ใหญ่ ในหนังสือโลกทิพย์. เมื่อได้มากราบหลวงพ่อที่สาดุสิต ป้าละออ ผู้เป็นหลานสาวแท้ๆ ของหลวงปู่ ได้เห็นหลวงพ่อแล้วร้องไห้ด้วยความปิติเหมือนเด็กไม่หยุด. เมื่อผู้ส่งเคสถาม ท่านก็บอกว่า พวกเรานำมาถูกทางแล้ว พวกเรามาถูกทางแล้ว หลวงลุงเคยบอกป้าว่า นี่สิ ตรงเนี้ย เอาพราหมไปเลยดีกว่า. ตั้งแต่นั้นมา ครอบครัวและลูกหลานหลวงปู่ วัดปากน้ำ ก็ได้มาวัดพระธรรมกายกันอย่างสม่ำเสมอ.

ผู้ส่งเคสและญาติได้มาวัดพระธรรมกายตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา และได้ร่วมทำบุญที่วัด ทำหน้าที่ผู้นำบุญ ชวนคน จัดรถ ชวนญาติๆ จากอำเภอสองพี่น้องมาวัดกันเป็นคันรถบัส. ผู้ส่งเคสอาศัยอยู่ในพื้นที่ที่เป็นแผ่นดินเกิดของหลวงปู่ ซึ่งมีลักษณะเหมือนใบ บัว ปัจจุบันถมดินเชื่อมแล้ว มีญาติหลวงปู่รวมตัวกันอยู่กว่า 50 หลังคาเรือน ต่างรู้จักกันหมดแม้เป็นรุ่นลูกรุ่นหลานคนละทวดกัน. ด้วยเหตุนี้ ผู้ส่งเคสจึงรู้จักและคุ้นเคยกับ ปู่ผง และ ลุงหลอม.

ปู่ผงและลุงหลอมเป็นญาติกับผู้ส่งเคส แม้จะเกิดกันคนละทวด ทั้งสองเป็นอุปัฏฐากคนสำคัญของหลวงปู่ในสมัยที่ท่านยังมีชีวิตอยู่.

เรื่องราวของ ปู่ผง ท่านเป็นคนสุพรรณบุรีโดยกำเนิด. มีอาชีพค้าไม้ค้ำต้นส้ม และมักจะนำไม้ไปขายแถวบางมด. ทุกครั้งที่มาขาย ก็จะแวะมาหาหลวงปู่ที่วัดปากน้ำ. ตอนที่หลวงปู่เริ่มป่วย ญาติได้ส่งลูกหลาน 6 คนมาช่วยอุปัฏฐากดูแลหลวงปู่ หนึ่งในนั้นคือปู่ผง ท่านเป็นอุปัฏฐากคนสำคัญ มีศักดิ์เป็นญาติผู้น้องของหลวงปู่ ได้อุปัฏฐากรับใช้ใกล้ชิดหลวงปู่เป็นเวลา 2 ปีเต็ม ก่อนที่หลวงปู่จะมรณภาพ. ปู่ผงเล่าว่า หลวงปู่เคยพูดกับท่านว่า มันดีร้อยดีพันแล้วนา ที่มึงปฏิบัต กูเนี่ย มึงปฏิบัติพระอื่น 10 องค์ ยังไม่เท่าปฏิบัติ กู องค์หนึ่ง. แม่ชีถนอม ซึ่งเป็นแม่ชีที่เข้าถึงธรรมกาย ก็นั่งอยู่ในเหตุการณ์ด้วย หลวงปู่จึงให้ท่านไปดูว่าผู้ที่อุปัฏฐากท่านตายแล้วจะไปไหน แม่ชีถนอมดูแล้วตอบว่า คนที่ปฏิบัติหลวงพ่อต้องขึ้นสวรรค์ อย่างน้อยก็ดาวดึงส์.

ชีวิตของปู่ผงมีความเป็นอยู่ค่อนข้างลำบากยากจนมาก. หลวงปู่เคยทักท่านว่า ไอ้ผง มึงน่ะ ไม่มีสายสมบัติ ติดตัวมาน่ะ มึงถึงได้จน. หลวงปู่ให้ปู่ผงไปหาเงิน 25 บาท มาทำบุญสร้างโรงเรียนปริยัติกับท่าน และบอกว่าที่ทำบุญกับกูนั้น ถูกพระธรรมกายอสงไขยองค์ไม่ถ้วน ต่อไปคำว่าจนไม่ต้องพูดกันแล้ว จะมีสายสมบัติไปกี่ภพกี่ชาติก็จะไม่ยากไม่จนอีก. หลวงปู่อธิบายว่าที่คนเราจนเพราะไม่มีสายสมบัติ ซึ่งเกิดจากการไม่สร้างมหาทานบารมี เพราะความตระหนี่ หวงแหน เสียดายทรัพย์. ความตระหนี่เกิดจากไม่รู้เรื่องราวความจริงของชีวิตและกฎแห่งกรรม. การทำบุญ 25 บาทกับหลวงปู่ครั้งนี้ ทำให้ผังจนของปู่ผงถูกรื้อออกไป. หลวงปู่ยังให้พระของขวัญแก่องค์หนึ่ง บอกให้เก็บไว้ดี หากใครนำไปบูชาจะมีสมบัติเป็นพันล้าน เพราะพระนิพพานซ้อนผังบุญไว้. ปู่ผงได้ทำตามที่หลวงปู่แนะนำและนำพระของขวัญพกติดตัว. ท่านได้พบอานุภาพในวันที่ขึ้นรถเมล์จากสุพรรณไปนครปฐม รถเมล์คว่ำทั้งคัน. คน 11 คนในรถบาดเจ็บหัวร้างข้างแตก แขนหัก เลือดออก. แต่ปู่ผงไม่เป็นอะไรเลย รู้สึกอัศจรรย์ใจมาก. หลวงปู่เคยบอกว่า จะไปเรือ จะไปรถ หรือเครื่องบินตก ก็ช่าง แต่กลับบ้านได้ หมายถึงกลับบ้านที่อยู่ปัจจุบัน. ตั้งแต่รู้จักวัดพระธรรมกาย ปู่ผงก็ได้มาวัดบ้าง แต่มาไม่ค่อยไหวเพราะชรามาก. ท่านปิติยินดีทุกครั้งที่มีการทำบุญ โดยเฉพาะบุญที่เกี่ยวข้องกับหลวงปู่ เพราะหลวงปู่บอกว่าใครทำอะไรให้ท่าน ไม่ว่ามีชีวิตหรือตายแล้ว ได้บุญมากประมาทไม่ได้ เป็นอสงไขยเป็นกัป. ในบั้นปลายชีวิต ปู่ผงมองไม่เห็น มีอาการเหมือนเป็นต้อ หมอบอกว่าประสาทตาตายหลายปีแล้ว รักษาไม่หาย. ท่านเสียชีวิตด้วยโรคอัมพฤกษ์ ในวัย 90 ปี.

เรื่องราวของ ลุงหลอม ปัจจุบันอายุ 84 ปี ท่านเป็นอุปัฏฐากคนสำคัญอีกคนของหลวงปู่ มีศักดิ์เป็นหลานแท้ๆ. ท่านได้พบหลวงปู่ตั้งแต่อายุ 5 ขวบ โยมแม่พามาวัดปากน้ำ. ต่อมาได้มีโอกาสบวชเป็นสามเณรอยู่ที่วัดปากน้ำ. หลังจากสิกขาแล้วก็ยังไปมาวัดปากน้ำ ตราบจนกระทั่งหลวงปู่อาพาธ ท่านก็ได้กลับมาอุปัฏฐากดูแลใกล้ชิด. บ่ายวันหนึ่ง หลวงปู่เอ่ยกับลุงหลอมว่า ท่านถึงกำหนดแล้ว หมอวิเศษแค่ไหนก็เอาไม่อยู่แล้ว. ท่านจะไปแล้ว ยาที่หมอให้ท่านก็กิน แต่ท่านรู้ว่ามันไม่หาย ท่านต้องไปตามกำหนดนี้. สองเดือนต่อมา หลวงปู่ก็ได้มอบสิ่งของอันล้ำค่าที่สุดในชีวิตแก่ลุงหลอม คือพระประจำตัวของหลวงปู่เอง. อยู่ๆ ท่านก็หยิบพระประจำตัวที่ท่านบูชาไว้บนหัวนอน เสมอๆ และซ้อนวิชาอยู่ ยื่นให้ลุงหลอมโดยไม่พูดอะไร. ลุงหลอมรับมาอย่างงงๆ และคิดในใจว่าหลวงปู่คงจะหลงแล้ว จะถวายคืน. แต่พอถวายคืน หลวงปู่กลับบอกว่า กูให้มึง เก็บไว้ให้ดีนะ อย่าให้หาย เป็นพระประจำตัวกู. ลุงหลอมดีใจมาก บูชาพระองค์นั้นด้วยดอกมะลิทุกวัน. ต่อมา หลังลุงหลอมได้พบผู้สืบทอดวิชาธรรมกาย ซึ่งตรงตามที่หลวงปู่บอกไว้ ท่านจึงได้ถวายพระประจำตัวองค์นี้และของทั้งหมดของหลวงปู่ที่รวบรวมได้แด่ท่าน รู้สึกหมดห่วงเพราะท่านจะนำไปทำประโยชน์ต่อวิชาธรรมกาย. ยิ่งไปกว่านั้น ลุงหลอมยังได้ถวายที่ดินส่วนของท่าน ซึ่งเคยเป็นสมบัติของพ่อแม่หลวงปู่ เพื่อสร้างเป็นอนุสรณ์สถานให้หลวงปู่ด้วย. ท่านปลื้มปิติมากที่จะได้ร่วมหล่อรูปเหมือนหลวงปู่องค์ที่ 3.

เรื่องราวของ ป้าละออ ท่านเป็นพี่สาวคนโตของลุงหลอม. เสียชีวิตไปแล้วด้วยโรคชราและอัมพาต. ท่านได้สร้างบุญมากับหลวงปู่ และยังได้มีโอกาสมาสร้างบุญต่อกับพระเดชพระคุณหลวงพ่อ คุณครูไม่ใหญ่ ด้วย. ป้าละออมีความเคารพเลื่อมใสในวิชาธรรมกายมาก. ทันทีที่ท่านทราบว่าหลวงพ่อจะรวบรวมที่ดินบ้านเกิดหลวงปู่เพื่อสร้างอนุสรณ์สถานถวายหลวงปู่ ท่านดีใจที่สุดถึงกับร้องไห้น้ำตาไหลด้วยความปิติ แม้ขณะนอนป่วยเป็นอัมพาตอยู่. ท่านก็ได้ยกที่ดินในส่วนของตนทั้งหมดถวายหลวงพ่อด้วยความปลื้มปิติ เพื่อสร้างอนุสรณ์สถานบูชาหลวงปู่. หลังจากนั้นไม่นาน ป้าละออก็เสียชีวิตลงในวัย 81 ปี. ผู้ส่งเคสจึงมีคำถามมากมายเกี่ยวกับเรื่องราวทั้งหมดนี้.