EP.400 ปัจจัยมีน้อยแต่ใจเกินร้อย

ผู้ส่งเคสรู้สึกรักและผูกพันกับคุณแม่มาก. เชื่อว่าเคยเป็นแม่ลูกกันมาหลายชาติ. ปัจจุบันคุณแม่ได้เสียชีวิตแล้ว. ผู้ส่งเคสจึงขอเรียนถวายเรื่องราวของคุณแม่แด่คุณครูไม่ใหญ่ เพื่อเป็นบทเรียนการสร้างบารมีว่าแม้มีปัจจัยน้อยแต่หัวใจเกินร้อย จะได้รับอานิสงส์อย่างไร.

ผู้ส่งเคสเริ่มต้นเล่าเรื่องราวของคุณพ่อที่จากไปตั้งแต่ผู้ส่งเคสอายุ 11 ขวบ. คุณพ่อเป็นคนขยันทำมาหากิน ไม่ดื่ม ไม่สูบ และมีความรับผิดชอบ. มีอาชีพขับรถรับจ้างที่ปากคลองตลาด ต้องตื่นเช้ามืด ทำงานหนักจนแทบไม่มีเวลากลับบ้าน. ชีวิตคุณพ่อมีความโชคร้ายอย่างหนึ่งคือ เห็นพระปฏิบัติตัวไม่ดี ทำให้เสียโอกาสทำบุญ. บาปที่ผู้ส่งเคสเคยเห็นคุณพ่อทำคือดักหนูในบ้าน จับมาตัดหางก่อนปล่อยไป บอกว่าจะได้จำได้. ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าหนูคงเจ็บปวดทรมานมาก. คุณพ่อใช้ชีวิตกับคุณแม่และครอบครัวเพียง 12 ปี ก็ล้มป่วยกะทันหันด้วยมะเร็งตับ. คุณแม่ดูแลอย่างดี คอยพลิกตัว แต่คุณพ่อกลับเป็นแผลกดทับที่ก้นเหวอะหวะ.

6 เดือนต่อมา คุณพ่อก็จากไป. ก่อนจาก คุณพ่อขอให้แม่นิมนต์พระมาดู ได้ทำบุญถวายสังฆทาน 9 รูป เป็นบุญก้อนสุดท้าย. หลังคุณพ่อจากไป คุณแม่วัย 34 ปี สุขภาพไม่ดีนัก ต้องแบกภาระเลี้ยงลูก 3 คนเพียงลำพัง. แม่ต้องขายของ ประหยัด และทำงานหนักเพื่อลูก. จนกระทั่งคุณแม่ได้เข้าวัดพระธรรมกายตามคำชวนของคุณยายและป้าปี 2537. ช่วงเข้าวัดใหม่ๆ มีบุญสร้างพระองค์ละ 10,000 บาท ซึ่งเป็นเงินก้อนใหญ่และมีค่าสำหรับแม่ที่ต้องเลี้ยงลูกคนเดียวและเก็บเงินเผื่ออนาคต. คุณแม่ตัดสินใจทำบุญนี้ แต่ภายหลังสารภาพว่ารู้สึกเสียดาย. แม่ไม่อยากรู้สึกเช่นนั้นเพราะรู้ว่าทำให้บุญหดหาย ไม่ถูกหลักวิชชาที่คุณครูไม่ใหญ่สอน. แม่จึงอธิษฐานกับหลวงปู่และคุณยายใหม่ ขอให้ความตระหนี่หมดไปจากใจ เพื่อรองรับสมบัติใหญ่ในภพหน้า จะได้ไม่ลำบากเช่นชาตินี้. ขออย่าให้เกิดความเสียดายเวลาทำบุญ แต่ให้มีแต่มหาปีติ. ตั้งแต่นั้นผู้ส่งเคสสังเกตว่าแม่ทำบุญไม่เสียดายอีกเลย ทำด้วยความปิติ มีเงินเท่าไรก็ทำจนหมด แม้ครอบครัวไม่พร้อมเรื่องเงิน.

คุณแม่เข้าวัดสม่ำเสมอ สร้างบุญกับคุณครูไม่ใหญ่เต็มกำลัง พร้อมทำหน้าที่กัลยาณมิตรชวนคนมาวัด. ทุกคนรู้ว่าแม่สุขภาพไม่แข็งแรง เป็นลมบ่อย แต่แม่ไม่เคยท้อ พยายามมาวัดทุกวันอาทิตย์ยกเว้นป่วยหนัก. คุณแม่เริ่มป่วยหนักต่อเนื่องปี 2545 แพทย์พบว่าเป็นเบาหวาน เส้นเลือดหัวใจตีบ เส้นเลือดสมองขวาตีบ. ทรมานมาก เจ็บปวดแทบสิ้นใจหลายครั้ง. ความทรมานทำให้แม่ร้องระบายความทุกข์. ผู้ส่งเคสสงสารแม่มาก รับสภาพแม่ร้องทรมานได้ยาก จึงบอกแม่ว่ารู้ว่าแม่เจ็บปวดแต่ใจไม่ดีที่ได้ยินร้อง ถ้าต้องร้องขอให้ร้องเป็นเสียง "สัมมาอรหัง" แทน. แม่ก็เรียนมาร้อง "สัมมาอรหัง" แทน. แม้ความเจ็บปวดไม่ทุเลา ผู้ส่งเคสรู้สึกดีขึ้น.

เมื่อแม่ป่วย ลูกๆ ประคับประคองให้อยู่ในบุญ หยอดกระปุกทำบุญ. แม่โชคดีที่ได้ดูรายการอนุบาลฝันในฝันวิทยา ฟังธรรมะคุณครูไม่ใหญ่ เป็นกำลังใจอย่างดี. แม่ซ้อมวิธีกลับวิมานทุกวัน. ผู้ส่งเคสคอยถามแม่เสมอว่าต้องทำอย่างไรเมื่อถึงเวลาจากไป. แม่รู้ว่าต้องมาเวียนประทักษิณรอบมหาธรรมกายเจดีย์ บอกขั้นตอนที่คุณครูไม่ใหญ่สอนได้หมด. แม่อยากกลับดุสิตบุรีวงบุญพิเศษเร็วๆ เพราะกลัวเป็นภาระ. แต่ลูกรักแม่มากและเต็มใจดูแล เพราะแม่เป็นต้นแบบที่ดีในการสร้างบารมี. กำลังใจผู้ส่งเคสมาจากการกระทำของแม่ เช่น ครั้งหล่อรูปเหมือนคุณยายฯ แม่ถอดสร้อยทองที่รักมากถวายหล่อรูปเหมือน. อีกครั้งแม่เก็บเงิน 200,000 บาทให้ลูกเรียน หลังน้องชายเรียนจบและไม่เรียนต่อ แม่ขออนุญาตนำเงินไปทำบุญสร้างลานธรรมด้วยความปิติ. การตัดสินใจของแม่ทำให้ผู้ส่งเคสถามตัวเองว่าถ้าเป็นเราจะใจเด็ดอย่างแม่หรือไม่. แม่สร้างบารมีเอาชีวิตเป็นเดิมพัน รู้ว่าบุญคือที่พึ่งที่ดีที่สุด. การคิดเช่นนี้ยิ่งเพิ่มกำลังใจผู้ส่งเคส.

ตั้งแต่วันที่แม่ป่วยหนัก เงินค่ารักษาที่น้องสาวส่งมาทุกเดือน พอสิ้นเดือนแม่จะถามว่าเงินเหลือไหม ถ้าเหลือจะขออธิษฐานฝากทำบุญ โดยเฉพาะบุญกฐินจักรพรรดิ. แม่หยอดกระปุกทุกวันไม่ขาด แม้เงินน้อยแต่คือทั้งหมดในชีวิต. วันอาทิตย์ให้น้องชายนำเงินมาถวายคุณครูไม่ใหญ่. ทำเช่นนี้จนวาระสุดท้ายใกล้มาถึง ขณะนั้นแม่แทบไม่มีแรงพูด. ผู้ส่งเคสคอยถามข้างเตียงว่าจำได้ไหมกฐินครั้งนี้สร้างอะไร แม่จะตอบว่าสร้างมหารัตนวิหารคต. แม้ต้องใช้กำลังมากในการพูด แต่ถ้าเป็นเรื่องบุญแม่จะพยายามตอบ. ผู้ส่งเคสรู้สึกว่าแม้ตาแม่จะมองไม่เห็นเพราะป่วย แต่ภาพบุญในใจชัดเจน.

ในที่สุดแม่จากไปอย่างสงบ 8 ตุลาคม 2547 อายุ 52 ปี. ไม่ทันร่วมงานทอดกฐินจักรพรรดิปี 2547. คุณครูไม่ใหญ่จึงกล่าวว่าไม่ประมาท ให้ทำกฐินตั้งแต่ตอนนี้ไปเรื่อยๆ. ใครร่วมบุญกับคุณครูไม่ใหญ่ได้บุญมาก. ผู้ส่งเคสอยากบอกชาวโลกว่าภาพการสร้างบารมีของแม่ไม่เคยจากไป ตราตรึงอยู่ในใจ.

ทุกครั้งที่วัดจัดงานบุญใหญ่ตั้งแต่ปี 2544 แม่จะป่วยหนัก บางครั้งคิดว่าไม่รอด. แต่พอได้ทำบุญ อาการก็ดีขึ้นจนแปลกใจ. การที่แม่ป่วยหนักแต่ได้ทำบุญแล้วดีขึ้นรอดชีวิต เป็นเพราะสาเหตุใด. ขณะแม่ป่วยเดินไม่ได้ ผู้ส่งเคสนำแม่มาอยู่บ้านใกล้ วัด ทำให้แม่ได้ใส่บาตรทุกวัน วันละไม่ต่ำกว่า 20 รูป. เพื่อนๆ นักสร้างบารมีก็มาเยี่ยม พาแม่ไปปล่อยปลา ถวายภัตตาหาร ทำให้แม่มีกำลังใจสู้ความเจ็บป่วย. ผู้ส่งเคสซาบซึ้งในน้ำใจทุกท่าน. อยากทราบว่าบุพกรรมใดทำให้แม่ได้รับความช่วยเหลือด้วยน้ำใจดีเยี่ยมเช่นนี้.

น้องชายผู้ส่งเคสเสียสละดูแลแม่เป็นอย่างดี. น้องสาวทำงานหาเงินเป็นหลัก ส่งเงินค่ารักษาและทำบุญ ไม่มีเวลาดูแลใกล้ชิด. น้องสาวและน้องชายจะได้รับอานิสงส์แตกต่างกันอย่างไร และอานิสงส์อื่นอย่างไรบ้าง.

ผู้ส่งเคสรักและผูกพันกับแม่มาก เคยเป็นอะไรกันมาก่อน ทำไมชาตินี้ได้ดูแลยามป่วย และชาติหน้าจะได้เป็นแม่ลูกกันอีกหรือไม่. ผู้ส่งเคส น้องชาย น้องสาว เคยสร้างบารมีกับหมู่คณะมาบ้างไหม รูปแบบใด. เพราะเหตุใดชาตินี้ผู้ส่งเคสจึงเข้าวัดสร้างบารมีกับคุณครูไม่ใหญ่ได้อย่างสะดวกสบายง่ายดาย.